บทนำ

**คำเตือน**

-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

*****************

นามปากกาศศิชา เป็นงานแนว PWP เน้นฉากเน้ด วางขายใน M*B หมวดรักผู้ใหญ่ ต้องยืนยันบัตรประชาชนก่อนถึงจะซื้อได้นะคะ

*****************

บทนำ

แสงแดดสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสีสไตล์ตะวันตกกระทบพื้นไม้สักขัดมันภายในห้องพักครู โรงเรียนมิชชันนารีแห่งพระนคร บรรยากาศเงียบสงบ หอมกลิ่นชาอังกฤษและกระดาษตำรา ทว่าใจของแม่บุษกลับล่องลอยไปไกล ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงไม้บรรทัดเคาะโต๊ะเบาๆ ของมิสซิสแอนเดอร์สัน ครูใหญ่ชาวต่างชาติ

"แม่บุษ... แม่บุษจ๊ะ?"

เสียงเรียกที่ดังขึ้นซ้ำๆ ทำให้เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตที่เจือแววเหม่อลอยกะพริบปริบๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงด้วยความตกใจ รีบประสานมือไว้บนตักตามกิริยาอันเรียบร้อยที่ได้รับการอบรมมา

มิสซิสแอนเดอร์สันวางปากกาขนนกในมือลง ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนเป็นห่วง เธอมองเด็กสาวตรงหน้าผู้เพิ่งย้ายจากหัวเมืองเหนือเข้ามาพักในพระนครกับพี่สาวและพี่เขยได้ไม่ถึงเดือน

"เธอเป็นอะไรไปหรือแม่บุษ? ช่วงนี้ดูเหม่อลอย สมาธิไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะจ๊ะ มีเรื่องทุกข์ร้อนใจอันใด หรือปรับตัวกับชีวิตในพระนครไม่ได้หรือเปล่า?" ครูใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง

แม่บุษเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้างดงามเจือสีเรื่อด้วยความละอาย

"มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะมิสซิส บุษเพียงแต่... ยังปรับตัวเรื่องใช้ชีวิตในพระนครไม่ค่อยชิน... ก็เลยคิดถึงบ้านเจ้าค่ะ"

มิสซิสแอนเดอร์สันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอยิ้มอ่อนโยนแล้วเอ่ยย้ำเตือนด้วยความหวังดี "อย่าลืมเป้าหมายของเธอนะแม่บุษ เจ้านายสตรีในวังทรงฝากฝังและคาดหวังในตัวเธอมากแค่ไหน ครอบครัวของเธอก็มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ ตั้งใจเรียนภาษาและวิชาการให้เต็มที่เถิดนะ"

"เจ้าค่ะมิสซิส บุษจะตั้งใจปรับปรุงตัว ไม่ให้เสียชื่อเสียงและไม่ทำให้ผิดหวังเจ้าค่ะ" แม่บุษกราบลาด้วยกิริยานอบน้อมงดงาม ก่อนจะถอยหลังเดินออกจากห้องพักครูไปอย่างเงียบเชียบ

เมื่อประตูห้องพักครูปิดลง เสียงซุบซิบชื่นชมจากบรรดาครูมิชชันนารีก็ดังขึ้นเบาๆ

"เด็กคนนี้งดงามจริงๆ ว่าไหมคะ" ครูสาวชาวต่างชาติอีกคนเอ่ยขึ้น "ทั้งพี่ทั้งน้องบ้านนี้ งดงามเป็นเลิศและมีชื่อเสียงเลื่องลือเสียจริง"

มิสซิสแอนเดอร์สันพยักหน้าเห็นพ้อง "จริงแท้ทีเดียว แม่บัวผู้เป็นพี่สาวนั้นเลื่องชื่อนัก ได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายสตรีในวังอย่างยิ่ง เธอทั้งเฉียบแหลม เก่งกาจด้านภาษา สามารถติดต่อเจรจาพาทีกับชาวต่างชาติและแปลเอกสารราชการได้อย่างคล่องแคล่ว วาจาก็นุ่มนวลน่าฟัง กิริยามารยาทเพียบพร้อมสมเป็นกุลสตรี เจ้านายท่านถึงกับเมตตาประทานงานสมรสพระราชทาน ให้แต่งงานกับ คุณหลวงเดช ขุนเธอหนุ่มอนาคตไกลผู้เพียบพร้อม"

"แล้วน้องสาวเล่าคะ? แม่บุษผู้น้องดูเงียบขรึมกว่าพี่สาวนัก" ครูอีกคนเอ่ยถามด้วยความสนใจ

"แม่บุษผู้น้องนี้น่ะหรือ... แม้จะอายุอ่อนกว่าแม่บัวอยู่สองปี แต่ความฉลาดเฉลียวและเรียนรู้เร็วนั้นไม่แพ้พี่สาวเลยทีเดียว ติดจะขี้อายและพูดน้อยไปสักหน่อย แต่ความที่เธอมีกิริยามางดงามสง่า ช่างสังเกต และอ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้เจ้านายท่านโปรดปรานและถูกพระทัยยิ่งนัก"

มิสซิสแอนเดอร์สันยิ้มด้วยความชื่นชม "เจ้านายท่านจึงเมตตาฝากฝังให้แม่บุษเข้ามาศึกษาที่โรงเรียนมิชชันนารีแห่งนี้ ตั้งใจว่าเมื่อเธอเรียนภาษาและวิชาการสำเร็จเมื่อใด ก็จะให้เข้าไปรับราชการในวัง คอยทำงานเข้าคู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับแม่บัวผู้พี่ เป็นหน้าเป็นตาให้แก่ตระกูลสืบไป"

บรรดาครูต่างพากันพยักหน้ารับและชื่นชมในบุญวาสนาของสองพี่น้องตระกูลนี้ ทว่ามิสซิสแอนเดอร์สันก็ยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความกังวล

"ช่วงนี้แม่บุษดูใจลอยพิกล สมาธิหลุดหายไปไหนก็ไม่รู้... หวังว่าเธอจะดึงสติกลับมาได้เร็ววัน"

ความลับที่ทำให้เด็กสาวใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เป็นสิ่งที่แม่บุษไม่มีวันเอ่ยปากบอกผู้ใดบนโลกนี้ได้ แม้แต่มิสซิสแอนเดอร์สันผู้เมตตา หรือคุณพี่บัวผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ ก็ตาม

นับตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากหัวเมืองเหนือเข้ามาอาศัยอยู่ร่วมชายคาในเรือนหอตึกฝรั่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียนตามความคาดหวังของวงศ์ตระกูล ชีวิตยามค่ำคืนของเด็กสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานกลับกลายเป็นช่วงเวลาทรมานอันแสนวาบหวิวที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ตึกฝรั่งหลังงามนี้สร้างขึ้นด้วยโครงสร้างไม้สักทองและก่ออิฐถือปูน แม้จะดูโอ่อ่ามั่นคงเพียงใด แต่กลับเก็บเสียงที่ลอดผ่านรอยต่อของฝาผนังและพื้นไม้ได้ไม่ดีนัก ยิ่งยามดึกสงัด ตัวตึกยิ่งเงียบงัดจนได้ยินสรรพเสียงรอบกายชัดเจน และนั่นคือต้นเหตุที่ทำให้แม่บุษต้องนอนกอดหมอนซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความกระวนกระวายใจทุกค่ำคืน

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากห้องนอนใหญ่ของผู้เป็นพี่สาวและพี่เขย คุณหลวงเดช ข้าราชการหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็น ช่างแตกต่างจากยามปกติราวฟ้ากับเหว

เสียงเตียงไม้ขยับโยกโยนดังเอี๊ยดอ๊าด เป็นจังหวะจะโคน ผสมผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันหนักหน่วงดัง ตับๆๆ สะท้อนก้องผ่านผนังห้องมาถึงห้องพักของน้องสาวที่อยู่ถัดไปไม่ไกล และที่ทำลายสมาธิของแม่บุษจนแทบแตกซ่าน คือเสียงครางกระเส่าอันหวานล้ำและเสียงสะอื้นไห้ระคนสุขสมของแม่บัวผู้เป็นพี่สาว

“อู้ว... คุณพี่ขา... เบาหน่อยเจ้าค่ะ... น้องเสียวเหลือเกิน...”

น้ำเสียงที่ปกติเคยนุ่มนวลอ่อนหวาน บัดนี้กลับกระเส่าพร่าและเต็มไปด้วยแรงตัณหา ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำดุดันของคุณหลวงที่กระซิบด้วยความเร่าร้อน ยิ่งปลุกเร้าให้จินตนาการอันบริสุทธิ์ของเด็กสาววัยสะพรั่งต้องสั่นคลอน

แม่บุษนอนตัวสั่นเทาอยู่บนฟูกหนา มือเรียวบางกำผ้าห่มแน่นจนยับยู่ยี่ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาถ่านไฟมาแนบแก้ม ความอับอายผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้อง ความรู้สึกวูบวาบ เสียวแปลบ และร้อนรุ่มอย่างที่ตำรากุลสตรีบทใดก็ไม่เคยสอนเธอมาก่อน

ทุกค่ำคืนผ่านพ้นไปด้วยการนอนลืมตาโพลงท่ามกลางเสียงสังวาสอันเร่าร้อนของคนทั้งคู่ แม่บุษพยายามยกมือขึ้นอุดหู พยายามท่องบทเรียนภาษาอังกฤษเพื่อขับไล่ภาพและเสียงเหล่านั้นออกไปจากหัวสมอง แต่ยิ่งพยายามหนี เสียงทุ้มต่ำและจังหวะตับๆๆ รุกเร้าก็ยิ่งฝังรากลึกในความทรงจำ