บทที่ 2 ความจงใจของพี่เขย 1

บทที่ 2 ความจงใจของพี่เขย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำเจ้าพระยา ระเบียงตึกฝรั่งหลังงามอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟคั่วและอาหารเช้าสไตล์ตะวันตก โต๊ะอาหารไม้มะค่าตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ทว่าแม่บุษอึดอัดและหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาสมทบที่โต๊ะอาหาร แม่บุษพยายามก้มหน้ากอดอกสำรวมกิริยา พยายามหลบเลี่ยงสายตาและซ่อนความเขินอายจากเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ในขณะที่หัวใจของเธอร้อนรุ่ม คุณหลวงเดชกลับนั่งจิบกาแฟด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ใบหน้าคมคายราบเรียบราวกับไม่มีเรื่องใดๆ เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนแม้แต่น้อย

"แม่บุษ... ช่วงนี้การเรียนที่โรงเรียนมิชชันนารีเป็นอย่างไรบ้างเล่า?" คุณหลวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าแฝงความนุ่มนวลชวนฟังตามประสาผู้หลักผู้ใหญ่ "ได้เพื่อนใหม่หรือยัง หรือมีครูท่านใดเข้มงวดเป็นพิเศษหรือไม่"

ขณะเดียวกัน แม่บัว ผู้เป็นพี่สาวที่นั่งเคียงข้างสามี ก็หันมาส่งยิ้มอ่อนหวานให้น้องสาว พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู "จริงสิแม่บุษ พี่เพิ่งให้ช่างตัดเสื้อตัดเสื้อลูกไม้ชุดใหม่ให้ ลองใส่ดูแล้วหรือยัง พอดีตัวดีอยู่หรือไม่"

แม่บุษสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกถามถึง สองมือเรียวประสานกันแน่นบนตัก ใบหน้างดงามเจือสีเรื่อแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาพี่สาวและพี่เขยเลยแม้แต่น้อย

"คะ... ดีเจ้าค่ะคุณพี่... ชุดพอดีตัวดีเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องเรียน... บุษ... บุษยังปรับตัวได้เรื่อยๆ เจ้าค่ะ" เธอตอบตะกุกตะกัก เสียงสั่นพร่าด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตเอาแต่มองจานข้าว

แม่บัวเห็นน้องสาวเอาแต่ก้มหน้า ท่าทางขัดเขิน ประกอบกับรู้ดีว่าน้องสาวยังเยาว์วัยและเป็นเด็กสาวจากหัวเมืองเหนือที่ค่อนข้างเรียบร้อยขี้อาย จึงนึกเอ็นดูและนึกสนุกอยากหยอกเย้า

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแซวขึ้นว่า "ตายจริง แม่บุษนี่ขี้อายเสียจริงหนา... หน้าแดงก่ำเชียว เป็นสาวสะพรั่งขนาดนี้แล้วที่โรงเรียนมิชชันนารี คงไม่มีหนุ่มๆ ชาวพระนครที่ไหนมาแอบยืนดักรอส่งจดหมายรักให้หรอกนะ?"

แม่บัวปรายตามองน้องสาวด้วยความหยอกเย้า "จำคำพี่ไว้นะแม่บุษ เราเป็นสาวต่างถิ่นเข้ามาอยู่พระนคร อย่าได้หลงเชื่อคารมลมปากของพวกผู้ชายชาวพระนครง่ายๆ เชียวหนา พวกนี้น่ะเจ้าชู้แพรวพราวไว้ใจไม่ค่อยจะได้หรอก"

คำพูดทีเล่นทีจริงของภรรยาทำเอาคุณหลวงเดชที่กำลังจิบกาแฟเกือบสำลัก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ดวงตาคมกริบเหลือบมองมาที่น้องเมียตัวน้อยที่นั่งตัวลีบอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยหยอกเย้าภรรยา

"แหม... คุณบัวก็พูดเกินไป ผู้ชายชาวพระนครจะเจ้าชู้ทุกคนไปได้อย่างไรเล่า... ถึงอย่างไรก็ต้องเรียนรู้กันให้ดี หากมีหนุ่มคนไหนมาเสนอตัวก็ต้องมาคุยกับฉันก่อนล่ะ"

“นั่นสินะเจ้าค่ะ ให้คุณพี่ช่วยคัดประวัติอีกแรงจะดียิ่งนัก หากเจ้าชู้ประตูดินหรือไม่เอาการเอางาน คุณพี่ปัดตกไปเสียให้หมด ต้องเลือกให้ได้อย่างคุณพี่ ทั้งเก่งทั้งอ่อนโยน ช่างเอาอกเอาใจนัก”

“ฮ่าๆ คุณบัวชมเสียจนพี่ตัวลอย” คุณหลวงเอ่ยพลางปรายตามองแม่บุษที่ใบหน้าแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ "... จริงไหมล่ะแม่บุษ?"

แม่บุษสะท้านเฮือกไปทั้งร่าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมา ภาพท่อนเอ็นผงาดชันเมื่อคืนผุดวาบขึ้นมาในหัวจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความอับอายและความเสียวซ่านตีรวนปะปนกันจนนั่งไม่ติด

"อะ...เอ่อ ได้เวลาแล้ว บุษขอตัวไปโรงเรียนก่อนนะเจ้าค่ะคุณพี่"

“แน่ะ! สาวน้อยขี้อายจะหนีไปเสียแล้ว ดูท่าคงจะมีหนุ่มมาจีบเป็นแน่”

“คุณพี่บัวอย่าล้อน้องสิเจ้าคะ” แม่บุษลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างลนลาน ยกมือไหว้ลาทั้งสองคน แล้วรีบสาวเท้าเดินหนีออกไปจากห้องอาหารทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจเบาๆ ของพี่สาวและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมของคุณหลวงเดช