บทที่ 2 ความจงใจของพี่เขย 2

แสงแดดช่วงบ่ายคล้อยทอดเงายาวผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาในห้องหนังสือส่วนตัวของตึกฝรั่งริมน้ำ แม่บุษนั่งอ่านตำราเรียนเล่มหนาอยู่หน้าโต๊ะไม้สักขัดมัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยสมุดบันทึกและกระดาษรายงานที่เธอพยายามขีดเขียนทบทวนเนื้อหาบทเรียนของโรงเรียนมิชชันนารีมาตลอดช่วงบ่าย

ทว่าสมองอันปราดเปรื่องที่เคยเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว กลับติดขัดและมึนงงอย่างกะทันหันเมื่อเจอเข้ากับหัวข้อเรื่องระบบการจัดเก็บภาษีอากรตามสนธิสัญญาการค้า รายละเอียดทางกฎหมายและการค้าสำเภาต่างชาติช่างซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กสาววัยสะพรั่งจะทำความเข้าใจได้ด้วยตนเอง

ในจังหวะนั้นเอง แม่บัวผู้เป็นพี่สาวในชุดเสื้อลูกไม้แขนพองนุ่งโจงกระเบนสีกลีบบัวก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเร่งรีบ มือเรียวถือพัดขนนกเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

"แม่บุษ... พี่คงอยู่ช่วยหนูดูการบ้านไม่ได้เสียแล้วล่ะจ๊ะ พอดีมีคนจากวังหลวงส่งข่าวว่า เจ้านายท่านทรงมีรับสั่งด่วนให้พี่เข้าไปเข้าเฝ้าเรื่องงานแปลเอกสารเจรจาค้าขายกับชาวต่างชาติ..."

แม่บุษเงยหน้าขึ้นจากสมุดด้วยความตกใจเล็กน้อย "อ้าว... คุณพี่จะรีบออกไปตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ?"

"ใช่จ้ะ พี่ต้องรีบออกเดินทางเดี๋ยวนี้" แม่บัวเดินเข้ามาลูบผมน้องสาวอย่างอ่อนโยนด้วยความเอ็นดู "หากทำการบ้านวิชาใดยากและติดขัดนัก รอก่อนเถิด... รอให้คุณพี่เขยกลับจากราชการที่กระทรวงเสียก่อน แล้วค่อยถือตำราไปเอ่ยซักถามท่านนะจ๊ะ"

เมื่อได้ยินคำแนะนำนั้น แม่บุษก็รีบส่ายหัวเจือแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธอรีบปฏิเสธพัลวันด้วยความเกรงใจและหวาดหวั่นในใจลึกๆ

"โอ๊ะ... ไม่เอาดอกเจ้าค่ะคุณพี่! บุษเกรงว่าจะเป็นการรบกวนคุณพี่เขยเปล่าๆ อีกอย่าง... คุณหลวงงานราชการรัดตัวกลับมาก็คงเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ให้บุษนั่งงมทำความเข้าใจเองไปก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ"

แม่บัวหัวเราะเบาๆ กับท่าทางเกรงอกเกรงใจของน้องสาว เธอย่อตัวลงนั่งข้างๆ แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"จะเกรงอกเกรงใจไปไยเล่าแม่บุษ คนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ อีกอย่างคุณหลวงท่านก็เปรียบเสมือนพี่ชายของน้องนั่นแหละหนา"

แม่บัวยิ้มละไม เอ่ยชื่นชมสามีด้วยความภาคภูมิใจ "อีกประการหนึ่ง คุณหลวงท่านเคยติดตามเสด็จเจ้านายไปศึกษาเล่าเรียนวิชาการไกลถึงประเทศอังกฤษเชียวนะ ทั้งเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชอย่างถ่องแท้ และยังติดตามข่าวคราวบ้านเมืองรวมถึงเรื่องเศรษฐกิจการค้าจากหนังสือพิมพ์ต่างชาติอยู่ทุกเช้า เรื่องภาษีเรือหรือกฎหมายการค้าต่างประเทศแค่นี้... สำหรับคุณท่านแล้วถือเป็นเรื่องง่ายดายนัก รับรองว่าท่านอธิบายให้หนูฟังได้อย่างละเอียดแม่นยำยิ่งกว่าตำราเล่มไหนๆ แน่นอนจ้ะ"

คำพูดของพี่สาวทำให้แม่บุษนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับพี่เขยตามลำพังเลยแม้แต่น้อย แต่ครั้นจะปฏิเสธดื้อๆ ก็เกรงว่าพี่สาวจะสงสัยผิดสังเกต

แม่บุษจึงได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ สองมือประสานกันแน่นบนตัก ก่อนจะพยักหน้ารับคำเสียงเบาหวิว

"เจ้าค่ะ... ถ้าเช่นนั้น... บุษจะรอปรึกษาคุณพี่เขยเมื่อท่านกลับมาเจ้าค่ะ"