جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ฉางหลิงมองภาพนั้นนิ่งงัน... เด็กเรียนที่ดูเนิร์ดจนกู่ไม่กลับ กับนักเลงหน้าเหี้ยมที่ห่วงหล่อผิดที่ผิดทางหญิงสาวลุกขึ้นยืน คว้าตำราเรียนของตนเองเดินฝ่าเสียงหัวเราะของพวกคุณหนูตรงดิ่งไปยังโต๊ะหลังห้อง เธอวางหนังสือลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก! แล้วลากเก้าอี้ตัวที่เหลือทรุดตัวลงนั่งตรงกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองชายหนุ่มทั้งสองหยุดชะงัก กิริยาทุกอย่างหยุดนิ่ง พวกเขาหันมามองผู้มาใหม่พร้อมกันเด็กสาวในชุดซอมซ่อ... หนุ่มแว่นผู้คลั่งไคล้เลนส์... และนักเลงสางผมฉางหลิงมองซ้ายที ขวาที กวาดตามองสภาพการรวมกลุ่มที่โคตรจะวิปลาสและผิดฝาผิดตัวที่สุดเท่าที่โลกนี้จะสรรค์สร้างได้จู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็ตีตื้นขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่ความแค้น และไม่ใช่ความเย็นชา... แต่มันคือความตลกร้ายที่สลัดหลุดจากความกดดันทั้งปวง"พรืด... ฮ่าๆๆ!"เสียงหัวเราะกังวานใสหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เคยมักจะเหยียดยิ้มเย็นชา มันเป็นเสียงหัวเราะจริงๆ ที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ดวงตาคู่สวยหยีลงจนเห็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดนับตั้งแต่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ชายหนุ่มทั้งสองเบิกตากว้างเล็กน้อย มองเด็กสาวที่จู่ๆ ก็มานั่งหั

คำพูดขวานผ่าซากของเฟิงรุ่ยทำเอาฉางหลิงถึงกับอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ เธอจ้องมองใบหน้าตายด้านของนักเลงหนุ่ม สลับกับกองเสื้อผ้าในมือ สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจยอมรับน้ำใจที่ถูกยัดเยียดอย่างหยาบกระด้าง แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลวนอยู่ในอกกว่าจะยื้อยุดเรื่องเสื้อผ้าจนเสร็จ และลากผู้ชายไม่ประสีประสาเรื่องความงามสองคนเข้ามาในร้านเครื่องสำอางนำเข้า เพื่อเลือกซื้อลิปสติกสีชมพูระเรื่อให้น้องสาวของซุนป๋อเหวินได้สำเร็จ ฉางหลิงก็เหนื่อยจนต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อเฟิงรุ่ยปรายตามองแท่งลิปสติกสีสวยในมือหญิงสาว สลับกับกวาดตามองใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องสำอางของเธอ"เธอจะเอาสักแท่งไหม" ชายหนุ่มหน้าเหี้ยมเลิกคิ้วถามตรงๆ "หน้าซีดๆ ของเธอตอนนี้ ดูเหมือนศพอาจารย์ใหญ่ที่พวกเราเรียนผ่ากันไม่มีผิด"ฉางหลิงหันขวับ ถลึงตาดุๆ ใส่ชายหนุ่มปากเสียทั้งสองคนที่กำลังยืนกอดอกมองเธออยู่"ดูปากพวกนายสิ!" เด็กสาวเชิดหน้าขึ้น กัดฟันกรอด "หน้าตาแบบฉันเขาเรียกว่าสวยสะอาดแบบธรรมชาติย่ะ!"เมื่อฉางหลิงหอบถุงกระดาษบรรจุเสื้อผ้าชุดใหม่และกล่องของขวัญกลับมาถึงห้องพักหมายเลข 204 สายตาของคุณหนูรูมเมททั้งสามก็ตวัดมามอง

"ผมพูดจริงๆ นะพี่ชายใหญ่!" เสียงของเฟิงรุ่ยดังขึ้นอย่างออกรส ชายหนุ่มหน้าเหี้ยมเข้ากับพวกพี่ชายตระกูลซุนได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย "เมื่อวานผมเพิ่งทดลองกับมือเลย ถ้าเราเอาไฟไปลนกะโหลกมนุษย์ มันจะเรืองแสงสีเขียวสว่างวาบออกมาเลยนะพี่!""เฮ้ย! จริงดิ เป็นไปได้ยังไงวะ" พี่ชายคนโตของบ้านสกุลซุนทำตาโต วางตะเกียบลงด้วยความตื่นเต้น"จริงครับพี่! ผมเห็นกับตาตัวเองเลย!" ซุนป๋อเหวินรีบพยักหน้าหงึกๆ สนับสนุนคำโกหกของเพื่อนอย่างหน้าไม่อายฉางหลิงกำตะเกียบในมือแน่น คิ้วเรียวกระตุกยิกๆอันธพาลหน้าเหี้ยมกับแว่นเด็กเรียน... พวกนายรวมหัวกันหลอกคนอื่นไม่พอ นี่เล่นหลอกพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองกลางโต๊ะอาหารเลยหรือไง! เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความรู้สึกที่อยากจะลุกไปบิดหูสั่งสอนเจ้าเพื่อนตัวแสบสองคนนี้ให้เข็ดหลาบ!กว่าฉางหลิงจะปลีกตัวหลุดพ้นจากการต้อนรับอันล้นหลามของตระกูลซุนและหนีออกมาขึ้นรถม้าเพื่อกลับหอพักได้สำเร็จ เธอก็เหนื่อยหอบจนแทบจะหมดแรง ทว่าชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับกำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น"หึหึ... เห็นหน้าพี่ใหญ่ตอนที่บอกว่ากะโหลกเรืองแสงไหม ตาโตเท่าไข่ห่านเลย" เฟิงรุ่ยหัวเราะในลำคอ

"เอางี้ไหม... พวกเราสามคนออกไปเช่าบ้านอยู่ด้วยกันเลยสิ""ห๊ะ?" ฉางหลิงอุทานออกมา"จะตกใจอะไรกัน" นักเลงหนุ่มยักไหล่ "เราก็หาบ้านเช่าแบบสามห้องนอนหลังเล็กๆ สักหลัง แล้วหารค่าเช่ากันสามคน แบบนี้ค่าใช้จ่ายก็ถูกลงตั้งเยอะ เธอก็มีปัญญาจ่ายไหว แถมยังได้อิสระเต็มที่""แต่ว่า..." ฉางหลิงกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ "ผู้หญิงคนเดียว ไปเช่าบ้านอยู่กับผู้ชายสองคน... พวกนายไม่กลัวข่าวลือมันจะยิ่งไปกันใหญ่หรือไง"ซุนป๋อเหวินหัวเราะร่วน ดันแว่นตาขึ้นอย่างมีแผน "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง! เทอมหน้าน้องสาวผมก็จะต้องเข้าเรียนวิทยาลัยแล้ว ถึงลี่ฮวาจะไม่ได้เรียนหมอเหมือนพวกเรา แต่ผมก็แค่ทำเรื่องให้เธอมาอยู่ด้วยกันที่บ้านเช่า คราวนี้มีผู้หญิงสองคน แถมเป็นน้องสาวผมด้วย จะมีใครกล้าเอาไปนินทาเสียๆ หายๆ อีกล่ะ"ฉางหลิงขมวดคิ้ว "เดี๋ยวนะ... แต่นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนถูกบังคับให้อยู่หอพักไม่ใช่หรือไง"เฟิงรุ่ยแค่นเสียงหัวเราะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ "เธอนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ กฎมันก็คือกระดาษนั่นแหละ มันมีข้อยกเว้นอยู่ทุกที่เสมอ... ใช่ไหมเจ้าอ้วน"ซุนป๋อเหวินยักไหล่ ยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้านฉางหลิงผู้เป็

วันไหนซุนป๋อเหวินแวะมา เขาจะหอบเอาของบำรุงและผลไม้จากตระกูลซุนมาทิ้งไว้เต็มโต๊ะ วันไหนเฟิงรุ่ยโผล่หน้ามาพร้อมรอยฟกช้ำ หมอนั่นก็จะหิ้วเป็ดย่าง ขนมจีบ หรืออาหารหรูหราจากภัตตาคารมาวางกองไว้ให้ลี่ฮวากับจิงจิงกินจนพุงกาง ส่วนฉางหลิง ถ้าวันไหนได้หยุดพัก เธอจะเข้าครัวทำอาหารหม้อใหญ่ทิ้งไว้ให้ทุกคนอุ่นกินได้ตลอดเวลาความอบอุ่นของบ้านหลังนี้ คือพลังใจเดียวที่ทำให้ฉางหลิงมีแรงยืนหยัดในโรงพยาบาลคืนหนึ่ง ในช่วงกลางดึกที่ฝนตกกระหน่ำอย่างหนักฉางหลิงเพิ่งเย็บแผลให้คนไข้รายสุดท้ายเสร็จ เธอล้างมือจนสะอาดแล้วเดินโซเซกลับมาที่ห้องพักแพทย์เวร หวังจะเอนหลังงีบหลับสักชั่วโมง แต่ยังไม่ทันที่แผ่นหลังจะแตะเบาะโซฟา เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังกึกก้องมาจากทางเดินหน้าแผนกฉุกเฉิน"หมอ! หมออยู่ไหน! เรียกหมอที่เก่งที่สุดออกมาเดี๋ยวนี้!!"เสียงตวาดกร้าวและทรงอำนาจดังลั่น ทำเอาพยาบาลเวรดึกพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ ฉางหลิงสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าเสื้อกาวน์มาสวมทับแล้ววิ่งออกไปดูสถานการณ์ภาพตรงหน้าทำเอาเด็กสาวถึงกับชะงัก ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำเปียกปอนนับสิบคนกำลังยืนคุมเชิงอยู่เต็มโถงทางเดิน กลิ่นคาวเลือดคละ