บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาขอค่าหย่า10ล้าน: บทที่ 11 - บทที่ 20

คำพูดนั้นบ่งบอกว่าต่อจากนี้คนอย่างเฉียนว่านชิวจะไม่ยอมอีกต่อไป เธอจะสู้ยิบตาแน่นอน“แกเป็นคนพูดยากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พ่อแม่แกตายแล้วญาติพี่น้องก็ไม่มี ใครจะสนับสนุนความคิดพวกนี้ของแก!!” น้องชายสามีที่ไม่ค่อยมีความเคารพเธอเท่าที่ควร ยกมือขึ้นเท้าเอวก่อนเรียกเธออย่างไม่ให้เกียรติ“ไม่ต้องมีใครสนับสนุน ฉันก็คิดว่าจัดการพวกแกได้แน่นอน” เธอลุกขึ้นเผชิญหน้า จนคนพวกนั้นเริ่มตกใจ “คิดให้ดีๆหล่ะ เงินสิบล้านหน่ะนะ มันอาจจะดูเยอะสำหรับคุณแม่ แต่อย่าลืมนะคะ ว่าผลลัพพ์ที่ต้องการหน่ะมันคุ้มแค่ไหน“ ท่าทางราวพญาหงส์นั้นดูสูงสง่ากว่าญาติสามี ทำคนพวกนั้นรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว”อ่อ นี่ว่าที่ลูกสะใภ้ใหม่ก็เป็นถึงดาราดัง มีที่ให้พวกคุณเกาะใหม่ มันคุ้มแสนคุ้มว่าไหมคะ” คิดจะมาโน้มน้าวเธอเพื่อเอาสมบัติ แต่ต่อไปจะเป็นพวกมันเองต่างหากที่ต้องเสียทุกอย่างมาให้เธอ“ละ แล้ว เรื่องสมบัติที่ต้องแบ่งกันแกก็ควรแบ่งให้อาหมิงอย่างเหมาะสม!!” เธอยกยิ้มก่อนพยักหน้า “ได้สิคะ มันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ทันทีที่เงินเข้า ข่าวจะออกทั่วประเทศทันที ว่าผู้กำกับชื่อดังหย่าขาดกับภรรยาแล้ว ทีนี้…จะไปปอกลอกใครก็เชิญเถอะ” ลู่เฉินหมิงที

“แยกย้ายกันไปเติบโตเถอะค่ะ จากนี้คุณแค่ตั้งใจทำงานเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูกพอ ที่เหลือ…ฉันจะจัดการคนที่มันทำร้ายลูกฉันเอง!!” คำพูดนั้นทำเฉินหมิงขยับตัวอย่างอึดอัด เขาวางมือลงบนบ่าบอบบางก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นนึงให้“สินสมรสที่เราแบ่งกัน ทุกอย่างผมมอบให้เสี่ยวจิน แต่ระหว่างที่เขายังไม่บรรลุนิติคุณคือผู้จัดการ ค่าเลี้ยงดูผมจะโอนเข้าบัญชีคุณทุกเดือน อย่าสอนให้เขาเกลียดผมก็พอ ต่อไป…ผมจะให้เวลาลูกเต็มที่” เขาพูดทิ้งท้ายแค่นั้นและเธอก็พยักหน้ารับ ก่อนจะขึ้นรถยนต์คันหรูกลับไปยังบ้านตระกูลเฉียนเธอมองกระจกหลังเห็นสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดของเฉินหมิงก็หลับตาลง“ถ้าคุณเด็ดขาดกว่านี้ เมตตาแม่ของลูกสักหน่อย อนาคตจินหมิงคงไม่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความกดดัน คุณเองก็สมควรได้รับบทเรียนเช่นเดียวกัน” ครอบครัวเขาผิดอยู่แล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่เธอคิดมาอย่างรอบครอบคือคนกลางอย่างเฉินหมิงละเลยหน้าที่ตัวเองเกินไป เขาคิดเพียงเรื่องงานที่รัก เชื่อคำพูดคนรอบข้างว่าลูกเขาได้รับสิ่งที่ดี ส่วนเมียเป็นแค่คนเอาแต่ใจ แต่เขาขาดความเฉลียวใจว่า บ้านที่วุ่นวายต้นเหตุมันมาจากอะไร และจากนี้เขาจะได้เห็นมันเต็มๆด้วยตาตัวเ

“ปะป๊า!!” เสียงเรียกของจินหมิงยิ่งทำให้คนรอบข้างตะลึง อีกทั้งยังหันมาเห็นอดีตภรรยาที่มีข่าวหย่าขาดไปเมื่อเช้าปรากฏตัวคนรอบข้างยิ่งแตกตื่น“ครอบครัวนี้ก็มีชื่อเสียงเหมือนกันแฮะ ก็คงราวๆเซเลบในยุคปัจจุบันละมั้ง” เฉียนว่านชิวพึมพำเบาๆ จากที่คิดว่าไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้นเธอคิดผิดมหันต์เชียว “ขอบคุณค่ะ” ร่างสูงของอดีตสามีลุกขึ้นมาขยับเก้าอี้ให้เธอนั่งคล้ายคนรักกัน แต่ข้อนี้ว่านชิวคิดว่ามันคือมารยาท พ่อแม่ลูกที่ช่วยกันเลือกอาหาร ไม่อาทรหากจะมีนักข่าวหรือช่างภาพแอบถ่าย ทุกคนทำตัวเหมือนปกติ“วันนี้คุณแม่จ้างเหล่าซือมาสอนศิลปะ แต่ผมชอบที่ได้ถ่ายรูปกล้องฟิล์มมากกว่าวาดรูประบายสีเสียอีก” จินหมิงเล่าชีวิตในตอนนี้ให้ผู้เป็นพ่อฟัง“นั่นเป็นเพราะแม่ของลูกมองการณ์ไกล การที่ลูกวาดรูปและระบายสี ต้องหาแสงและเงา หากรู้มุมสวยๆการถ่ายรูปก็ออกมาดีเหมือนกัน” เขาลูบหัวลูกด้วยความเอ็นดู พร้อมมองแม่ของลูกอย่างขอบคุณ“ช่วงนี้พ่อทำงานใกล้เสร็จแล้วลูกอยากไปเที่ยวไหนไหม?” เขาบอกตารางงานอ้อมๆ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองบิดาและมารดาที่ตั้งแต่นั่งลงทำเพียงส่งยิ้มให้ลูกไม่พูดอะไรทั้งนั้น“มีเวลาว่าง เราก็ควรนอนไม่ใช่หรอคับ

“ให้ผม เป็นครอบครัวของคุณด้วยสิ!!” ร่างสูงที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวยืนอยู่ที่หน้าประตูทำว่านชิวแปลกใจไม่น้อย ก่อนเฉินหมิงจะค่อยๆเดินเข้ามานั่งเก้าอี้บาร์ตัวสูงข้างๆเธอด้วยท่าทีเหนื่อยล้าเต็มที่“ทำไมถึง? มาได้หล่ะคะ” เขาประสานมือกันก่อนนั่งก้มหน้า เงียบไปหลายนาทีจนเธอเริ่มเป็นห่วง ขยับไปยืนตรงหน้าจับคางเขาให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำพร้อมน้ำตาที่ขังคลอหน่วยตาคมเข้มทำเธอนึกสงสาร“เกิดอะไรชึ้น!!” แก้มสากมีรอยฝ่ามือไม่พอ ตรงมุมปากยังมีรอยช้ำเล็กๆ“พวกนั้นทำร้ายคุณงั้นหรอ?” เขาจับมือเธอเอาไว้ก่อนจะจ้องหน้าว่านชิวนิ่งๆ“ผมแค่ทำให้ทุกอย่างมันจบ เจ็บตัวบ้าง ต่อไปลูกจะได้ไม่เจ็บตัวอีก” เธอคิดว่าหลังจากเธอและลูกเดินออกมา ทางนั่นคงอาละวาดอย่างที่เคยทำ เพราะทำหลายครั้งแล้วรู้สึกได้ใจ แต่ครั้งนี้คงผิดคาดที่เฉินหมิงไม่ยอมอีกแล้ว ยังไม่ทันที่เธอจะพูดบางอย่างเขาเอาสมุดบันทึกเล่มนึงดันใส่มือเธอ“นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ผมไม่เคยกล้าที่จะขอให้คุณสร้างครอบครัวด้วย” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความหมดหวังทำเธอขมวดคิ้ว“ทำไมถึง…” เธอไม่เคยเห็นสมุดบันทึกเล่มนี้ ในความทรงจำที่เค้นออกมาก็ไม่มี ก่อนจะเปิดดูด้านใน ทุกอย

ว่านชิวไม่รู้ว่าเขาจัดการลูกยังไง เพราะหลังจากนั้นก็หลับไม่รู้เรื่อง แม้ตอนที่เขาอุ้มเธอไปอาบน้ำก็ยังไม่รู้ตัว คนที่โดนดูดเรี่ยวแรงไปหมดกำลังยกผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า เมื่อลูกชายตัวน้อย นั่งจ้องเธอตาแป๋วดีที่เธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย“วันนี้เสี่ยวจินไม่สนุกสักนิดเลยคับ” คำพูดนั้นทำว่านชิวเลิกคิ้ว“ทำไมหล่ะคับ หรือว่าลูกไม่อยากเรียนศิลปะแล้ว” เด็กน้อยที่เท้าคางอยู่ส่ายหน้า“เพราะว่าวันนี้คุณแม่นอนหลับนานจนเสี่ยวจินกังวล” ดูเอาเถอะ ตัวแค่นี้กลับทำให้เธอใจฟูกับคำพูดได้ทุกวัน ว่านชิวลูบหัวลูกชายก่อนมองไปยังคนที่นั่งทำงานกับกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ที่แค่เธอเห็นก็ขนลุกกับรอบสุดท้ายที่เขาจับเธอนอนคว่ำบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่และจับเอวเธอยกขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น และกดกระแทกอย่างไม่ปรานี“ทำไม่คุณแม่หน้าแดงคับ ต้องไม่สบายแน่นอน” มือน้อยๆยกขึ้นมาวางลงบนหน้าผากเธอ“แม่ของลูกแค่นึกถึงพายุเมื่อคืนหน่ะ“ เสียงนุ่มนั้นไม่ทำให้เธอลดความอายลงสักนิด ก่อนที่สุดท้ายจะเป็นเฉินหมิงที่ชักชวนเธอออกมาทานข้าว ”ทั้งหมดนี่สั่งมาหรอคะ?“ อาหารมากมายที่อยู่ตรงหน้าทำเธอนึกทึ่ง มันน่ากินทุกอย่างและเธอเองก็ตั้งใจจะกินให้มากหน่อย เนื่องจ