แชร์

บทที่ 8 ก็คงต้องยอมให้เขาด่า

ผู้เขียน: Pyne D'zember
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-08 12:09:16

       อาภาสะดุ้งตื่นขึ้นราวกับมีใครมาฉุดกระชากหัวให้ลุกจากที่นอนด้วยความตกใจ หล่อนรีบควานหามือถือมาเปิดดูเวลาด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก

        ‘05:14’

         ตัวเลขบนหน้าจอทำเอาอาภาสบถออกมาอย่างลืมตัว

       ‘ตายห่า... นี่ฉันหลับลึกไม่ได้ยินเสียงปลุก จนเลยเวลานัดไปตั้งสิบสี่นาทีเลยเหรอเนี่ย โธ่เอ๊ย จบกัน!’

        หล่อนอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทุบหัวตัวเองนัก ตั้งเวลาไว้ตั้งแต่ตีสี่- ไล่มา ตีสี่’สิบห้า- ตีสี่’ยี่สิบ แต่ไม่ตื่นเลยสักปลุก!

       สติที่เหลืออยู่เตือนว่านี่คือโอกาสสุดท้าย หากอยากจะเปิดร้านกาแฟให้ได้ต่อให้ต้องก้มหัวไหว้วอน ‘นายสันติ’ หรือยอมทนโดนเขาพูดจาถากถางขนาดไหนก็ต้องยอม ดีกว่าต้องระเห็จเข้ากรุงเทพฯ ไปเสียเงินเรียนคอร์สชงกาแฟแพงลิบลิ่วที่ไม่รู้จะได้ผลไหม

        ร่างบางรีบกระโจนเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว—เรื่องอาบน้ำตัดทิ้งไปได้เลย! หล่อนรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างส่งเดช คว้าเสื้อฮู้ดดี้มาสวมทับง่ายๆ แล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังซุ้มกาแฟทันที

        05:22 น.

        ซุ้มกาแฟยังคงปิดเงียบสงบในแสงอรุณรุ่งยามเช้า ไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ

     ‘ก็แน่ล่ะสิ... เลทไปตั้งยี่สิบสองนาที ใครมันจะมารอ เป็นฉันเองก็ไม่รอ’

      อาภาถอนหายใจยาว ไหล่ตกด้วยความสิ้นหวัง หล่อนหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปซุกตัวใต้ผ้าห่ม ตั้งใจจะนอนมันยาวๆ ไปยันบ่ายแก่ๆให้สมกับความล้มเหลวของตัวเอง

     ‘จบแล้ว โปรเจคท์ร้านกาแฟ’

   

     “เมี้ยว~”

    เสียงร้องแจ้วของแมวส้มท่าทางแข็งแรงดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้อาภาชะงักและหันไปมอง ‘เจ้าเจื๋อ’ กำลังวิ่งสี่ขาเหยาะๆ นำหน้าร่างสูงโปร่งของนายติที่ห่างออกไปสองสามเมตร

     ‘เอาวะ... ไหนๆก็ไหนๆยอมให้ตานั่นด่าก็แล้วกัน ทนๆ เอาหน่อยนะนังเปา’ หล่อนสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาเดินมาถึง

      “ฉันขอโทษด้วยที่มาสาย พอดีว่า—”

      “ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะมาตรงเวลาอยู่แล้ว”

      น้ำเสียงเรียบราบกับสีหน้านิ่งเฉยราวกับหินสลักเอ่ยขัดขึ้นมาตามเคย แต่อาภาเลือกที่จะมองผ่านความปากจัดนั้น หล่อนส่งรอยยิ้มเจื่อนๆ กลับไป

      “ขอบคุณนะคะ... ที่ยังย้อนกลับมา”

     

     คำขอบคุณตรงไปตรงมาทำเอาเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเม้มริมฝีปากแน่น... อันที่จริงเขาก็ตื่นสายเหมือนกันนั่นแหละ! แต่คนอย่างเขาเลือกที่จะไม่พูดออกไปให้เสียเชิง ทั้งที่ในใจแอบขำตัวเองจะแย่

      “ผมลืมรายการของที่จะซื้อ ก็เลยเดินกลับไปเอา... เราต้องไปซื้อของที่ตลาดกันก่อน”

      “ตลาด? เราจะไปตลาดกันเหรอคะ” อาภาเลิกคิ้วถาม

      “ใช่ นมสด น้ำแข็ง ทั้งผงกาแฟสำเร็จ เมล็ดกาแฟ ผงโกโก้ ผงชา... เวลาเรียนเราไม่ได้ชงกันแค่อย่างละแก้วแล้วจบ คุณต้องฝึกชงจนกว่ารสชาติมันจะไม่เหมือนน้ำล้าง...”

      เขาละคำท้ายไว้ พร้อมทอดสายตามองหน้าหล่อนนิ่งๆ จงใจจังหวะให้อาภาพอนึกภาพคำว่า ‘ตีน’ ออกมาในหัวเต็มๆ ก่อนที่เขาจะเน้นเสียงเรียบๆ ตบท้าย

      “...มือ”

      คำว่า ‘มือ’ ที่มาทีหลัง ทำเอาอาภาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ

      ‘แหม๊... น้ำล้างตีนก็พูดมาเถอะย่ะ ฉันเองก็พูดบ่อยๆ เวลาเจอน้ำชงรสชาติห่วยๆ ไม่ต้องทำมาเป็นเว้นวรรค!’

      “โอเคๆ! คุณรออยู่นี่แป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันไปเอารถ!”

       อาภารีบตัดบทลนลาน กุลีกุจอหมุนตัววิ่งกลับไปที่บ้าน เพราะกลัวว่าว่าที่คุณครูหน้าตึงคนนี้จะเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาเสียก่อน

     

      คล้อยหลังร่างบางที่วิ่งตื่นๆ ออกไป ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้านิ่งมาตลอดก็หลุดหัวเราะหึๆ ออกมาเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองเจ้าตัวส้มที่นอนแผ่อยู่บนลานปูน

     “เอ็งไม่น่าไปปลุกป๊าเล้ย ไอ้เจื๋อ... น่าจะปล่อยให้คุณไฮโซเขารู้สึกผิดคนเดียวไปนานๆ ฮ่าๆ”

     “เมี้ยว...”

     เจ้าเจื๋อทอดสายตามองบนใส่ทาสหนุ่มของมัน ราวกับจะบอกว่า

     'เหอะ... ทำเป็นทรงดี ที่แท้ก็ตื่นสายเหมือนเขานั่นแหละ!'

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 53 ตอนจบ

    สี่เดือนต่อมา... สายฝนยามบ่ายกระหน่ำสายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าอาภากลับยังไม่อยากปิดร้าน หล่อนขนเสื่อขนหมอน ปูนอนรับลมเย็นๆ อยู่ตรงระเบียงบ้านพี่ต่าย ข้างกายมีกองหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มโตที่ขนมาจากในบ้าน โดยมี เจ้าเจื๋อ นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ อย่างคุ้นเคย หลังจากที่มันเคยซึมๆไปพักใหญ่ ในช่วงแรกๆ ที่เขตต์นทีหายตัวไป แม้ทุกวันนี้มันยังคงแวะเวียนไปเดินวนเวียนที่บ้านหลังนั้นอยู่ทุกวัน แต่ดูเหมือนระเบียงบ้านของหล่อนจะกลายเป็น ‘รังหลัก’ แห่งใหม่ของมันไปเสียแล้ว อาภาเริ่มคุ้นชินและตกหลุมรักชีวิตอันแสนเรียบง่ายเช่นนี้... ในแต่ละวัน หากไม่นับช่วงเวลาที่ต้องกดรับออเดอร์กาแฟ หล่อนแทบไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์มือถือ ไม่ได้ไถฟีดอ่านข่าวเครียดๆรอบโลกหรือ ดราม่าไร้สาระ ข่าวปลอม ข่าวแชร์มาตั้งแต่ชาติปางไหนจากบรรดาครีเอเตอร์มือสมัครเล่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองอีกเลย หล่อนพบความสุขกับการพาตัวจมตัวเองลงไปในกองนิยาย การ์ตูนเล่มเก่า หรือแม้กระทั่งหนังสือเรื่องย่อละครฉบับเล่มละ 25 บาทในยุค 90 ถึงต้นยุค 2000 ละครหลายเรื่องเป็นชื่อที่ไม่เคยผ่านตาและหล่อนไม่เคยดูมาก่อน บางครั้งพี่ต่ายทิ้งบ

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 52 บทจะซึ้ง แต่ก็ไม่

    เขตต์นทีเดินตรงมาหาอาภาพร้อมกับหอบกล่องลังใบโตอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยกระป๋องอาหารแมวแบบเปียก ขนมแมวเลีย ถุงมือเช็ดตัว ตลอดจนยาหยอดและยาพ่นสารพัดชนิด ชายหนุ่มวางกล่องลงตรงหน้าหล่อน นัยน์ตาคู่คมแฝงความห่วงใยและอาลัยอาวรณ์ไว้อย่างปิดไม่มิด “หลังๆ มานี้เจ้าเจื๋อมันติดผมมาก จนไม่ยอมกลับไปหาพี่ต่ายเลย... หรือต่อให้กลับไป ก็แค่ไปเดินวนไม่กี่รอบ มันก็ชอบเดินข้ามถนนกลับมาหาผมอีก” เขาระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะสบตาหล่อน “ถ้าช่วงที่ผมไม่อยู่ แล้วมันแวะมาป่วนแถวนี้... ผมฝากคุณช่วยให้ข้าว ให้ขนมมันด้วยนะ” “คุณจะไปนานแค่ไหนคะ” อาภาเอ่ยถาม น้ำเสียงและหัวใจเริ่มวูบโหวง สัญชาตญาณร้องบอกว่าการเดินทางครั้งนี้ของเขาจะไม่เหมือนทุกครั้ง “ไม่รู้สิ... อาจจะหลายสัปดาห์ หรืออาจเป็นเดือน” “ค่ะ...” “เจื๋อมันกินวันละสามมื้อนะ แต่มื้อละแค่นิดเดียว สองช้อนกินข้าวนิดๆ ก็น่าจะอิ่มแล้ว” เขาพยายามกำชับรายละเอียดกลบความเงียบที่เริ่มเข้าปกคลุม “แล้ว...ระหว่างนี้ คุณจะกลับมาเยี่ยมมันที่นี่บ้างไหม” หญิงสาวเค้นเสียงถาม นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่กักเก็บไว

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 51 เขตต์นทีผู้ไม่เคยกลัวตาย

    ‘อุ๊ย... เริ่มตื่นเต้นขึ้นแล้วสิ’ อาภาที่แนบหูฟังอยู่ข้างนอกขมวดคิ้ว ความสับสนในความสัมพันธ์ซับซ้อนนี้ทำให้หล่อนงงงวย แต่ยิ่งฟังกลับยิ่งลุ้นจนลืมความเศร้าไปเสียสนิท “ฉันไม่เคยบอกว่าจะไม่รับสิ่งที่ควรเป็นของฉัน...” เขตต์นทีเอื้อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุดันและเยือกเย็น “ฉันจะรับไว้แน่ แต่ต้องไม่มีเธอเข้ามาเสวยสุขร่วมกับฉันแม้แต่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ถ้าเขาเห็นว่าฉันมีสายเลือดของเขาจริง เขาก็ต้องยกให้ฉันทั้งหมด ไม่ใช่แบ่งมาให้คนนอกอย่างเธอ!” “ไอ้เก็ท! ไอ้สารเลว!” ลิต้าสติหลุด “ธาตุแท้ของแกมันก็โลภ คิดการใหญ่จะเอาทุกอย่างเหมือนแม่แกไม่มีผิด! แล้วเป็นไง... สุดท้ายก็โดนเขี่ยทิ้งให้ตกอับเป็นอีนังบ้านนอก...” เขตต์นทีสาวเท้าเข้าหาหล่อนทันทีด้วยสายตาคุกคาม ทว่าหนนี้ลิต้ากลับชักอาวุธปืนสั้นในกระเป๋าออกมา เล็งตรงมายังอกของเขาอย่างรวดเร็ว! ทว่าชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะชะงักเท้า หรือมีแววตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงก้าวเข้าไปหาลำกล้องปืนนั้นด้วยรอยยิ้มหยัน “นึกว่าฉันกลัวเหรอ... ยิงสิ ยิงเลย เอาเลย! แล้วเธอจะได้นอนเน่าอยู่ในคุกพร้อมกันหลายคดี” “แก...

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 50 หญิงผู้ปรากฏชื่อบนทะเบียนสมรส

    แดดยามบ่ายแผดแสงจัดจ้าเมื่ออาภาขับรถกลับมาถึงบ้าน หลังจากออกไปจัดการธุระที่ธนาคารและแวะจับจ่ายข้าวของเครื่องใช้ในเมืองมาตลอดทั้งช่วงเช้า หล่อนเดินยกของขึ้นบ้านอย่างไม่เร่งรีบนนัก ทว่ายังไม่ทันจะได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย สายตากลับพลันสะดุดเข้ากับเงาร่างของยานพาหนะคันหนึ่งที่เคลื่อนเข้ามาจอดตรงบริเวณทางเข้าบ้านของเขตต์นที หญิงสาวร่างเพรียวระหงก้าวลงมาจากรถอย่างมีท่วงท่า หล่อนดูสง่างามและมีภูมิฐาน... แต่ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยปรากฏตัวเมื่อวันที่หล่อนปรึกษาเขาเรื่องที่ถูกโกง ความสงสัยฉายวูบขึ้นมาในหัวใจของอาภา หรือว่าหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้คือ ‘รวินปรียา’... ผู้หญิงที่มีชื่อปรากฏหราอยู่บนใบสำคัญการแต่งงานฉบับนั้น? สัญชาตญาณความอยากรู้แปรเปลี่ยนให้หล่อนนึกสวมบทบาทเป็น ‘มนุษย์ป้า(จอมจุ้น)ข้างบ้าน’ ขึ้นมาในทันที อาภาค่อยๆ ย่องดอดเข้าไปใกล้บริเวณเขตบ้านของชายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักตุ่มๆ ต่อมๆ ด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น ลึกๆ แล้ว หล่อนแอบสบถบอกตัวเองในใจว่า... หากเดินไปเห็นเขาสองคนกำลังออดอ้อนพลอดรักกันอยู่จริงก็คงจะดีไม่น้อย เพราะอย่างน้อยที

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 49 ไม่ได้รักแล้ว หรือรักไม่ได้อีกต่อไป?

    แสงแดดยามเช้าที่เริ่มสาดแสงแรงขึ้น ลอดผ่านม่านเข้ามาปะทะดวงตา ทำให้เขตต์นทีต้องค่อยๆ เคลื่อนเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความปวดจี๊ดบริเวณขมับพุ่งปราดเข้าเล่นงานทันทีที่พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ร่างกายหนักอึ้งชาไปทั้งแถบจากผลพวงของแอลกอฮอล์ที่โหมดื่มเข้าไปเมื่อคืน เขายกมือขึ้นคลึงขมับ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพักที่เงียบสงบ ความทรงจำอันพร่ามัวค่อยๆ ฉายซ้ำขึ้นมาในหัว... เขาจำได้ลางๆ ถึงสัมผัสอันอ่อนโยน น้ำเสียงห่วงใย และใบหน้าของอาภาที่เข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ‘อาภามาที่นี่จริงๆ หรือเราแค่เมาจนฝันไปกันแน่วะ?’ ชายหนุ่มเค้นถามตัวเองในใจด้วยความสับสน ทว่าจานชามและคราบเครื่องดื่มที่ถูกจัดเก็บไปจนราบเรียบกลับยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่แค่ภาพหลอน เขตต์นทีสะบัดหัวไล่ความมึนงง พลางก้าวลงจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันอย่างเร่งรีบ เขาพยายามตั้งสติ ก่อนจะเปิดประตูออกจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังร้านกาแฟเพื่อไปเก็บหนี้ค่าสอนบาริสต้า เป็นกาแฟหนึ่งแก้วยามสาย ตามที่เคยทำมาตลอด เขาตั้งใจดำเนินชีวิตไปตามกิจวัตรเดิมๆ ราวกับไร้ซึ่งเรื่องรา

  • คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?   บทที่ 48 คำสารภาพของคนเมา

    ในที่สุดความอุ่นงวดของน้ำเมาและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานก็เอาชนะร่างกายของเขตต์นที ชายหนุ่มเอนกายล้มตัวลงนอนหมดแรงอยู่ข้างๆ อาภา หญิงสาวกุลีกุจอเอี้ยวตัวไปคว้าหมอนอิงใกล้มือมาหมายจะแทรกดันรองศีรษะให้เขานอนได้สบายขึ้น ทว่ามือใหญ่ที่ร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์สุรากลับเอื้อมมาจับมือหล่อนไว้แผ่วเบา เขตต์นทีปรือตามองหล่อนด้วยสายตาเชื่อมเยิ้มและเว้าวอน ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ “ขอผม... หนุนตักคุณไม่ได้เหรอ” อาภานิ่งชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกเกร็ง ก่อนจะแกล้งทำเสียงแข็งเลื่อนหมอนดันไปแทนที่ พลางเอ่ยดักคอ “คงไม่ได้หรอก... เพราะนายแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว จะมาทำออดอ้อนแบบนี้กับฉัน หรือกับผู้หญิงคนไหนอีกไม่ได้ทั้งนั้น” คำตอบนั้นทำให้เขตต์นทีขมวดคิ้วยุ่ง ใบหน้าฉายแววสับสนและงุนงงอย่างเห็นได้ชัด เขาเค้นเสียงถามกลับมาทันควัน “แต่งงาน?... ผมไปแต่งงานตอนไหนกัน? ในชีวิตผมไม่เคยมีความรักจริงๆ จังๆ กับใครเลยสักคน... จนกระทั่ง...” ประโยคขาดช่วงไปดื้อๆ ชายหนุ่มเงียบเสียงลง ดวงตาฉ่ำปรือจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของอาภา ก่อนจะค่อยๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้า...

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status