บทที่ 9 ทำไมต้องพรางตัว

      “ถึงแล้ว... ลงไปซื้อของตามนี้ จะมีร้านอยู่ด้านในเดินตรงไปอย่างเดียว ไปไม่ถูกก็ถามคนในตลาดเอา”

      เขตต์นทีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่จดรายการวัตถุดิบยาวเหยียดให้หญิงสาว ทันทีที่รถยนต์จอดสนิท บริเวณลานจอดรถของตลาดเช้าที่ยังคงคึกคัก

      อาภารับกระดาษมาเปิดดู

      “แล้ว…เอ่อ…เราไม่ไปด้วยกันเหรอคะ”

      “ไม่อ่ะ ผมจะไปหาอะไรกิน” เขาตอบสั้นๆ ตามสไตล์ ชนิดที่ไม่คิดจะขยายความต่อเลยว่า ‘หาอะไรกิน’ ที่ว่านั้นคือที่ไหน ทว่าก่อนที่อาภาจะทันได้ก้าวขาลงจากรถ สายตาของหล่อนก็พลันสะดุดกับท่าทีแปลกๆ ของคนข้างๆ เขตต์นทีหยิบหน้ากากอนามัยสีเข้มขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ยกหมวกฮู้ดของเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาครอบศีรษะ รูดซิปขึ้นสูงจนเกือบปิดถึงคางอย่างมิดชิด

      วันนี้อากาศยามเช้าก็ไม่ได้หนาวเหน็บถึงขั้นต้องแต่งตัวมิดชิดราวกับอยู่ในฤดูหนาวแถบยุโรปเหนือขนาดนั้น!

      อาภาพกความสงสัยไว้เต็มอก นัยน์ตาคู่สวยหรี่มองพฤติกรรมแปลกๆนั้นอย่างจับผิด...

     ‘ใส่แมสก์ ดึงฮู้ดครอบหัว สวมแจ็กเก็ตมิดชิดขนาดนี้... นี่มันทรงคนกำลังพรางตัวชัดๆ!’

      สัญชาตญาณความระแวดระวังของหล่อนร้องเตือนขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมเขาต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงหน้านี้ จนหล่อนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ากำลังจะเรียนชงกาแฟกับอาชญากรในคราบบาริส ต้าอยู่หรือเปล่า

     “มองอะไร... จะไปไหมตลาด” น้ำเสียงอู้อี้ลอดผ่านแมสก์หนา พร้อมสายตาติดรำคาญที่จ้องกลับมา ทำเอาอาภาสะดุ้งเล็กน้อย

      “ไปค่ะไป! ซื้อเสร็จแล้วเดี๋ยวเจอกันนะคะ”

      อาภารีบตัดบท ยิ้มแหยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้าวเท้าออกเดินปะปนหายไปกับผู้คนในตลาด แต่ในใจกลับยังคงสลัดภาพ ‘การพรางตัว’ ของเขาออกไปไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว

      อาภาใช้เวลาเดินวนอยู่ในตลาดครู่ใหญ่เพื่อซื้อหารายการวัตถุดิบต่างๆ ตามรายการในกระดาษจนครบถ้วน สองมือหิ้วของพะรุงพะรังเดินกลับมายังลานจอดรถ

      ภาพที่เห็นคือเขตต์นทียืนพิงข้างตัวรถรออยู่แล้ว ในมือของเขามีถุงอาหารร้อนๆ จากตลาดเช้า ทั้งโจ๊ก ต้มเลือดหมู และปาท่องโก๋ ถุงกระดาษรองน้ำมันส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลาย

     “ผมไม่ได้ซื้อมาเผื่อคุณหรอกนะ... พอดีตลาดเช้าที่นี่ไม่น่าจะมีอะโวคาโดจากเม็กซิโกหรือขนมปังซาวร์โดโฮมเมดขาย”

     น้ำเสียงแซะเรียบๆ ลอดผ่านแมสก์ที่สลัดลงมาไว้ใต้คาง พูดจบเขาก็ล้วงมือลงไปในถุงหิ้ว ตั้งท่าจะหยิบปาท่องโก๋ร้อนๆ ตัวยาวขึ้นมาเข้าปาก

     แต่... มือของอาภากลับไวกว่า!

     หล่อนเอื้อมมือฉกปาท่องโก๋ตัวนั้นตัดหน้าไปเฉยๆ แล้วส่งเข้าปากตัวเองทั้งอัน เคี้ยวแก้มตุ้ยๆ อย่างไม่เกรงใจ

     “อื้อออ... อร่อย! ฉันก็กินแบบที่นายแล้วก็คนแถวนี้เขากินกันนั่นแหละ!”

     อาภาพูดทั้งที่อาหารยังเต็มปาก พลางลอยหน้าลอยตาเชิดใส่ ‘ตาทรงโจรหน้าตึง’ ชนิดที่ว่าต่อให้ด่าว่าเป็นพวกไฮโซติดหรูอีกกี่คำ หล่อนก็ไม่สะทกสะท้าน แถมยังกลืนลงคอได้อย่างหน้าตาเฉย

     เขตต์นทีรีบดึงแมสก์ขึ้นมาปิดบังใบหน้าตามเดิม พร้อมกับเบือนหน้าหันไปทางอื่นทันที... เพราะเขากลัวว่าจะหลุดหัวเราะออกมาจริงๆ ที่ได้เห็นท่าทางเหมือนเด็กไม่ยอมแพ้และอาการลอยหน้าลอยตาของอาภา

    ‘ยัยไฮโซเอ๊ย... บทจะกวนประสาทก็ใช่ย่อยเหมือนกันนี่หว่า’

     ชายหนุ่มทำเป็นกระแอมไอแก้เก้อในแมสก์ ปรับสีหน้าให้กลับมาตึงเรียบตามเดิม ก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วมองร่างบางที่ยังคงเคี้ยวปาท่องโก๋อย่างมีความสุข

      “กินเสร็จแล้วก็เอาของขึ้นรถ จะได้กลับไปฝึกชงสักที... วันนี้ถ้าชงออกมาเป็นน้ำล้างมือ ผมไม่ให้เลิกง่ายๆ แน่”

      เขาเอ่ยเสียงเข้มตัดบท แต่ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกฮู้ดนั้นกลับไหวระริกไปด้วยความขำที่ต้องพยายามซ่อนไว้สุดชีวิต

        เมื่อมาถึงปากทาง เขตต์นทีหันมาบอกให้อาภาขับรถไปจอดที่หน้าบ้านของหล่อนได้เลย เพราะกว่ารถน้ำแข็งจะมาส่งก็คงประมาณแปดโมงเช้า

       เขาหยิบถุงโจ๊กส่งให้อาภาถุงหนึ่ง

       “กินซะ จะได้มีแรงเรียนยาวๆ เจอกันแปดโมงครึ่ง... ห้ามเลทอีกล่ะ”

       เอ่ยจบเขาก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูเดินลงจากรถไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้อาภาได้ทันตั้งตัวหรือเอ่ยปากขอบคุณสักคำ

       อาภามองถุงโจ๊กร้อนๆ ในมือสลับกับแผ่นหลังสูงโปร่งของ ‘นายครูฝึกหน้าตึง’ ที่กำลังเดินกลับเข้าบ้านเช่าไป ความอบอุ่นเล็กๆ วาบขึ้นมาในอกพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่เหนื่อยล้า

      ‘ถึงจะปากหม-...กวนประสาท แต่ก็… ขอบใจนะ’

       หล่อนทอดสายตามองตามหลังเขาไปจนสุดสายตา ก่อนจะลงจากรถบ้าง หล่อนยืนรวบรวมพลังพร้อมรับศึกหนักในการเรียนชงกาแฟยามเช้าที่กำลังจะมาถึง