Todos los capítulos de รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว: Capítulo 11 - Capítulo 20

เพื่อที่จะทำให้เป้าหมายของเขาเป็นจริงนั้นไม่เพียงแต่หวังซุนจะต้องมีพลังอันแข็งแกร่งเท่านั้นแต่ตัวของเขานั้นจะต้องมีกำลังทรัพย์ที่มากพอในการโน้มน้าวเหล่าผู้มีอำนาจเพื่อที่จะให้อยู่เคียงข้างเขา ธุรกิจแรกในการหาเงินของชายหนุ่มนั้นก็คือการเกษตรและการเลี้ยงสัตว์หวังซุนได้นำภูมิความรู้จากโลกเดิมนำมาปรับใช้ทำให้ตัวของเขานั้นได้รับผลผลิตออกมาเป็นจำนวนมากไม่เพียงแค่นั้นสินค้าของเขามันยังมีคุณภาพดีกว่าท้องตลาดอีกด้วยผักผลไม้ของชายหนุ่มนั้นล้วนแล้วแต่มีสีสันสวยสดงดงามและมันยังเป็นผักปลอดสารพิษไม่ว่าผู้คนที่มาจากยุคสมัยได้ก็ล้วนแล้วแต่รักในสุขภาพทั้งนั้น“ท่านลุงพืชผักสวนครัวของท่านล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าที่มีคุณภาพดีทั้งนั้นข้าขอเหมาหมดนี่เลย” พ่อค้าคนกลางผู้ที่มีประสบการณ์ในการค้าขายผักมานานเพียงจ้องมองด้วยหางตาเขาก็รู้แล้วว่าสินค้าที่อยู่ตรงหน้าล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าที่มีคุณภาพสูง พืชผักพวกนี้จะถูกไปขายต่อให้กับภัตตาคารหรือโรงเตี้ยมต่างๆภายในเมืองหลวงสถานที่เหล่านี้ล้วนแล้วแต่ต้องการวัตถุดิบในการทำอาหารคุณภาพดีทั้งนั้น“ขอบคุณ” ชายวัยกลางคนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นยินดีเขาคาดคิ

ถึงแม้ว่าในตอนนี้นั้นหวังซุนจะทำไร่ทำสวนในพื้นที่สุดแสนจะห่างไกลแต่ตัวเขานั้นกับมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับคนของสมาคมการค้าที่มาที่ไปของความสนิทสนมนั้นก็คือผลประโยชน์ ชายหนุ่มสามารถสร้างผลผลิตสินค้าทางการเกษตรคุณภาพสูงและเหล่าบรรดาพ่อค้าคนกลางที่เป็นคนของสมาคมการค้านั้นก็ต้องการที่จะผูกขาดมันทั้งหมดเพื่อที่จะต้องการสร้างผลกำไรแน่นอนว่าตัวของหวังซุนนั้นยินดีที่จะขายพืชผลของเขาทั้งหมดแต่เหล่าบรรดาพ่อค้าคนกลางที่จะนำไปขายต่อนั้นหากนำไปขายต่อให้กับชาวบ้านมันจะต้องเป็นราคาที่ชาวบ้านสามารถจับต้องได้ง่าย แต่ดูเหมือนว่าตัวของหวังซุนนั้นจะดูถูกผลผลิตของตนเองมากจนเกินไปสินค้าพวกนี้ถูกทางภัตตาคารระดับสูงต่างๆรับซื้อไปจนหมดสิ้นจนไม่เหลือพอให้คนทั่วไปได้ซื้อ“นายน้อยหวังซุน ท่านคงไม่ได้โกรธข้านะที่ข้าไม่ได้นำสินค้าของท่านไปขายให้กับคนทั่วไปเพราะเหล่าบรรดาร้านอาหารระดับสูงพวกเขาล้วนแล้วแต่ต้องการพืชผลของท่านจนหมดสิ้นดูเหมือนว่าการที่จะหาสินค้าทางเกษตรคุณภาพดีนั้นมันจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” พ่อค้าคนกลางคนนึงที่รับซื้อพืชผักของชายหนุ่มนั้นพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา“แน่นอนข้าเองก็เข้าใจนี่เป็นเรื่องของการ

ในช่วงหลายวันมานี้ตัวของหวังซุนรู้สึกว่างเป็นอย่างมากเพราะตัวของเขานั้นแทบที่จะไม่ต้องทำอะไร ในเรื่องของการเพาะปลูกและการเลี้ยงสัตว์นั้นหวังซุนทำหน้าที่เพียงบริหารจัดการเท่านั้นโดยจะมีชาวบ้านภายในหมู่บ้านมาช่วยเป็นแรงงานและชายหนุ่มก็จ่ายค่าแรงให้ตามความเหมาะสมเขาบริหารรูปแบบงานในแบบธุรกิจในการทำเกษตรในบางครั้งนั้นก็ไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือทำด้วยตัวเองเขาเพียงแค่ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเพื่อที่จะให้ผลผลิตที่ได้มานั้นได้ในปริมาณที่มากพอและมีคุณภาพขูด....ขูด...กรอด...กรอด....“ท่านพ่อกำลังทำอะไรอยู่อย่างงั้นเหรอ” ซูเหวินตัวน้อยถามท่านพ่อของนางด้วยความสงสัยการกระทำของท่านพ่อของนางนั้นให้ความสนใจต่อเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเช่นนางเป็นอย่างมาก หวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มหวานออกมาต่อท่าทีของบุตรสาวที่น่ารักของตน“พ่อกำลังทำปืนผาหน้าไม้” หวังซุนตอบคำถามของบุตรสาวของตนหลังจากนั้นก็ให้ความสนใจต่อปืนผาหน้าไม้ตรงหน้าต่อเขาต้องการที่จะใช้มันเป็นอาวุธประจำตัว เขาในฐานะที่เคยเป็นตำรวจมาก่อนคุ้นชินกับการใช้อาวุธปืนเป็นอย่างมาก แต่ในโลกที่ล้าหลังเช่นนี้ก็คงมีแต่ปืนผาหน้าไม้เท่านั้นที่จะช่วยเป็นสิ่งทดแทนอัตรากา

ในช่วงหลายวันมานี้หวังซุนสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีบุคคลภายนอกแอบแฝงตัวตนอยู่ที่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้พวกมันแต่ละคนล้วนแล้วแต่จะต้องไม่มาดีแน่ เพราะในช่วงชีวิตที่ผ่านมาชายหนุ่มเคยพบเจอคนชั่วมาเป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วนเพียงแค่จ้องตาหรือมองผ่านตัวเขาก็สามารถรับรู้ได้แล้วและเป้าหมายที่พวกมันมาเยือนที่หมู่บ้านแห่งนี้นั้นเกรงว่าจะเป็นเขาชายหนุ่มจ้องมองบุตรสาวที่ไร้เดียงสาของตนเขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องอันตรายกับนาง“ซิ่วอิงในช่วง 2-3 วันหลังจากนี้ข้าขอฝากบุตรสาวไว้กับเจ้าจะได้ไหม” ชายหนุ่มกล่าวถามสาวงามตรงหน้าสีหน้าและแววตาของเขาในยามนี้นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ใจอย่างชัดเจน เพราะมีเพียงแต่ตัวของนางเท่านั้นที่ตัวเขานั้นไว้ใจมากที่สุด“หวังซุนเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นเหรอเจ้าดูแปลกๆไปนะ” นางจ้องมองแววตาของเขานางก็รับรู้แล้วว่ามันจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่“ข้า..ข้า..” ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามกับนางอย่างไรดีเพราะเกรงกลัวว่าตัวของนางนั้นจะเป็นห่วงชายหนุ่มยังนึกคิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้เสียที“เจ้าไม่พูดก็ไม่เป็นไรหรอกก็ดีเหมือนกันตลอดหลายวันมานี้ท่านปู่ของข้ามัก

หลังจากที่หวังซุนตบสั่งสอนหนึ่งในพวกมันไปหนึ่งทีดูเหมือนว่าตัวของพวกมันนั้นจะสงบปากสงบคำขึ้นมากไม่กล้าที่จะหัวเราะถากถางอีกต่อไปเพราะสามารถสัมผัสถึงในความไม่ธรรมดาของชายหนุ่มผู้นี้ ที่บริเวณหน้าบ้านของชายหนุ่มนั้นเป็นพื้นที่โล่งกว้างถึงแม้ว่าตัวของหวังซุนนั้นจะถูกชายชุดดำล้อมหน้าล้อมหลังเป็นจำนวนนับสิบคนแต่ภายในใจของเขานั้นก็ไม่ได้เกิดความหวั่นไหวแม้แต่น้อยเพราะในช่วงชีวิตที่แล้วของเขานั้นเคยพบเจอกับกลุ่มคนที่ชั่วร้ายมาเป็นจำนวนมากคนพวกนี้มันก็ไม่ต่างอะไรไปจากเด็กอมมือในสายตาของหวังซุน“พวกเจ้าต้องการที่จะดับชีวิตของข้าก็ใช่เหรอ เข้ามาได้เลย” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวในขณะเดียวกันเขาก็ได้วางอาวุธประจำกายของตนลงมันก็คือปืนผาหน้าไม้ที่ตนเองได้สร้างขึ้นเขาคิดที่จะจัดการกับคนพวกนี้ด้วยมือเปล่า“เจ้าหนูแก่จะดูถูกพวกข้ามากเกินไปแล้วนะ นี่เจ้าคิดจะต่อกรกับพวกข้าด้วยมือเปล่าอย่างงั้นรึช่างหาที่ตาย” ผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มชายชุดดำกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถสัมผัสถึงความไม่ธรรมดาในตัวของหวังซุนแต่การกระทำของเขาเช่นนี้นั้นดูถูกพวกตนมากจนเกินไป ไม่ว่า