All Chapters of รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

การที่พวกมันมีสภาพอเนจอนาถถึงเพียงนี้นั้นเป็นเพราะพวกมันได้เผลอกระทำในสิ่งที่ไม่สมควรลงไปตุ๊กตาหมีที่คาดว่าจะมีเพียงตัวเดียวในโลกนั้นได้ถูกพวกมันกระทำย่ำยีอย่างไร้ปรานีหวังซุนได้สรรค์สร้างมันออกมาด้วยความรักที่มีต่อบุตรสาวเขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะรีดเค้นความทรงจำจากชีวิตที่แล้วว่าตุ๊กตาหมีแบบใดที่เด็กสาวเช่นนางนั้นจะชื่นชอบมากที่สุด หัวใจของผู้เป็นพ่อเช่นเขาถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัสแขนขาของชายหนุ่มนั้นแทบที่จะอ่อนแรงเมื่อนึกถึงว่าสาวน้อยเดินทางกลับนางกับพบว่าตุ๊กตาหมีสุดน่ารักของนางไม่อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วนางจะมีสภาพใบหน้าเช่นไรสาวน้อยที่ไร้เดียงสาเช่นนางจะหลั่งน้ำตาออกมาหรือไม่ยิ่งเขาคิดมากเท่าไรหัวใจของคนเป็นพ่อก็ยิ่งที่จะดูเหมือนจะถูกทำร้ายมากขึ้นเท่านั้น“อ๊ากกกก นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” ชายชุดดำนายหนึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดปนความหวาดกลัวเพราะตั้งแต่เกิดมาในชีวิตตัวของเขานั้นไม่เคยคิดที่จะเจ็บปวดทรมานเท่าเช่นนี้มาก่อนแขนและขาของเขาในยามนี้นั้นมันผิดรูปไปหมดแล้ว ชายชุดดำคนอื่นก็ไม่กล้าที่จะเข้าช่วยเพียงแค่นี้พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้แล้วว่าฝีมือของพวกเข

หลังจากที่หัวหน้าชายชุดดำได้ทำภารกิจที่หวังซุนมอบหมายได้สำเร็จลุล่วงแล้วเขาก็เดินทางไปพบกับหลีอี้เฟิงในทันทีเพราะถึงอย่างไรตัวของเขาในฐานะมือสังหารมืออาชีพเขาก็มีกฏของเขาอยู่หากงานไม่สำเร็จเขายินดีที่จะคืนเงินที่รับมาทั้งหมด“นายน้อยหลีอี้เฟิงนี่คือเงินของท่าน” หัวหน้าชายชุดดำได้ยื่นถุงเงินจำนวนนึงไปที่ด้านหน้าของหลีอี้เฟิงสีหน้าและแววตาของมันนั้นแสดงถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนมันคาดคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้าขัดใจเขา“นี่มันหมายความว่าไงกัน เฟยหลง งานง่ายๆแค่นี้เจ้าไม่มีปัญญาจัดการอย่างงั้นเหรอไหนท่านพ่อของข้าเคยคุยนักคุยหนาว่าเจ้านั้นเป็นมือดี ช่างเป็นคนที่น่าผิดหวังจริงๆ” หลีอี้เฟิงด่าชายตรงหน้าอย่างหัวเสีย“นายน้อยหลีอี้เฟิง ข้าเตือนท่านด้วยความหวังดีการที่จะไปตั้งตนเป็นศัตรูกับเขานั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย” หัวหน้าชายชุดดำกล่าวเตือนหลีอี้เฟิงด้วยความหวังดีเพราะถึงอย่างไรตัวของเขาก็อาศัยหากินกับครอบครัวนี้มานานและมีบ่อยครั้งที่ช่วยหางานลอบสังหารให้ด้วย“นี่แกจะไปกลัวอะไรมันนักหนามันก็เป็นเพียงแค่พ่อค้าขายผักธรรมดาคนนึงเท่านั้น แกอยากจะไปไหนก็ไปเห็นแล้วอุจาดลูกตา” ในสายตาของหลีอี้เฟ

เหตุการณ์เสียชีวิตของหลีกังนั้นนับว่าเป็นคดีสะเทือนขวัญเป็นอย่างมากเพราะเขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีบารมีมากที่สุดภายในเมืองหลวงแต่ใครจะไปคิดได้ว่าตัวของเขานั้นกับต้องตายไปเพราะฝีมือของโจรกระจอก ผู้ตรวจการหวังเฮ่อสามารถปิดคดีได้อย่างรวดเร็วราวกับตาเห็นว่าฝีมือของคนร้ายนั้นเป็นของผู้ใดไม่เพียงข้ามวันก็สามารถจับตัวผู้ก่อเหตุได้แล้วเหตุการณ์สะเทือนขวัญในครั้งนี้ผู้ตรวจการหวังเฮ่อมีแต่ได้กับได้ทั้งได้เงินทั้งได้ชื่อเสียงที่สามารถจับกุมคนร้ายและปิดคดีอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ผู้คนต่างคาดคิดไม่ถึงฝีมือของคนร้ายที่แท้จริงนั้นก็คือตัวบุตรชายของเขานั่นเอง“นายน้อยหลี ต่อไปทุกสิ้นเดือนท่านอย่าลืมจ่ายค่าดูแลด้วยล่ะเงินเดือนของข้ามันช่างน้อยนิดนัก” ผู้ตรวจการหวังเฮ่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเบิกบานใจ“ท่านพี่หวังเฮ่อไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเงินเรื่องทองสำหรับข้ามันช่างเป็นเรื่องน้อยนิดนัก” สีหน้าของหลีอี้เฟิงในยามนี้นั้นเต็มไปด้วยความหมองคล้ำอย่างถึงที่สุดเพราะค่าใช้จ่ายของมันแต่ละเดือนที่เรียกร้องมานั้นมันไม่ใช่น้อยๆเลยขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาได้หมดตัวแน่“ฮ่า ฮ่า งั้นข้าขอตัวลา” ผู้ตรวจการหวังเฮ

หลังจากที่รองผู้ตรวจการมาถึงทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงก็ได้จัดเตรียมสุราอาหารไว้เป็นอย่างดีเพื่อที่จะได้เอาอกเอาใจชายผู้นี้แต่สีหน้าและแววตาของเขานั้นกับไม่แสดงความเป็นมิตรเลยเพราะเขารู้มาว่าในช่วงหลายวันมานี้ตัวของหลีอี้เฟิงล้วนแล้วแต่มีความสนิทสนมกับผู้ตรวจการหวังเฮ่อเป็นอย่างมาก“ไม่ทราบว่าคุณชายหลีชวนคนมาร่วมรับประทานอาหารผิดคนหรือไม่แทนที่จะเป็นท่านผู้ตรวจการแต่กับชวนข้าที่เป็นเพียงแค่รองผู้ตรวจการเล็กๆคนนึงเท่านั้น” น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความห่างเหินอย่างชัดเจนเห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้นั้นไม่ได้ไว้ใจในตัวหลีอี้เฟิงเลยแม้แต่น้อย“ท่านเฉิงอีตัวท่านนั้นก็อย่าได้พูดจาถ่อมตนไปนักผู้คนต่างรู้กันทั่วว่าตัวท่านนั้นเป็นคนที่มีเกียรติสักเพียงไหนการที่ได้ร่วมรับประทานอาหารกับท่านสักหนึ่งมื้อก็ถือว่าเป็นบุญทั้งชีวิตของข้าแล้ว” ด้วยคำพูดของหลีอี้เฟิงเพียงไม่กี่ประโยคทำให้คนตรงหน้าถึงกับตัวลอยเลยทีเดียว“คุณชายหลีรู้หรือไม่ว่าตัวข้ากับผู้ตรวจการนั้นไม่ถูกกัน” เฉิงอีกล่าวออกมาพร้อมทั้งจ้องมองสบสายคนตรงหน้าเขาอยากจะรู้เหลือเกินว่าแท้จริงแล้วเจ้าหนุ่มผู้นี้มีลูกไม้อะไรกันถึงได้ชวนตนมาร่วมรับประท

ด้วยคำเชิญชวนของกุ้ยหยง หวังซุนจึงตอบตกลงในทันทีว่าตนเองนั้นจะย้ายกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อที่จะขยายธุระกิจการค้าเพิ่มเพราะถึงอย่างไรเขาก็ต้องกลับไปทวงในสิ่งที่ๆเคยเป็นของเขาคืนเพราะท่านพ่อของเขาก่อสร้างมันขึ้นมาด้วยความยากลำบาก“ซูเหวินลูกพ่ออีกหน่อยพวกเราจะย้ายกลับกันไปที่เมืองหลวงกัน” หวังซุนบอกกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนเขารู้เป็นอย่างดีว่าตัวของนางนั้นเริ่มที่จะรักและผูกพันกับสถานที่แห่งนี้แล้วเพราะมีเพื่อนเล่นที่อายุใกล้เคียงกับนางอยู่เต็มไปหมด“ท่านพ่อข้าไม่อยากไปเลยข้าคิดถึงท่านปู่ไป๋อันแล้วก็เพื่อนๆของข้าที่อยู่ที่นี่ข้ารู้สึกมีความสุขมาก” น้ำเสียงของสาวน้อยเต็มไปด้วยความสั่นเครือเพราะดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะยังไม่อยากที่จะจากไปจากสถานที่แห่งนี้จริงๆหวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน“พวกเราไปอยู่เมืองหลวงกันเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้นหากพ่อจัดการธุระเสร็จสิ้นแล้วถ้าหากลูกไม่เปลี่ยนใจพ่อจะพากลับมาอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยดีไหม” ชายหนุ่มทำได้แต่เพียงลูบหัวของนางเขาไม่ไว้ใจให้นางอยู่ที่นี่หากตัวของเขานั้นไม่อยู่“หวังซุนเจ้าจะไปแล้วจริงๆอย่างงั้นเหรอ” ซิ่วอิงตัวของนางนั้น