ตอนที่ 18 เป็นแค่ลูกแกะ

ในช่วงหลายวันมานี้หวังซุนสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีบุคคลภายนอกแอบแฝงตัวตนอยู่ที่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้พวกมันแต่ละคนล้วนแล้วแต่จะต้องไม่มาดีแน่ เพราะในช่วงชีวิตที่ผ่านมาชายหนุ่มเคยพบเจอคนชั่วมาเป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วนเพียงแค่จ้องตาหรือมองผ่านตัวเขาก็สามารถรับรู้ได้แล้วและเป้าหมายที่พวกมันมาเยือนที่หมู่บ้านแห่งนี้นั้นเกรงว่าจะเป็นเขาชายหนุ่มจ้องมองบุตรสาวที่ไร้เดียงสาของตนเขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องอันตรายกับนาง

“ซิ่วอิงในช่วง 2-3 วันหลังจากนี้ข้าขอฝากบุตรสาวไว้กับเจ้าจะได้ไหม” ชายหนุ่มกล่าวถามสาวงามตรงหน้าสีหน้าและแววตาของเขาในยามนี้นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ใจอย่างชัดเจน เพราะมีเพียงแต่ตัวของนางเท่านั้นที่ตัวเขานั้นไว้ใจมากที่สุด

“หวังซุนเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นเหรอเจ้าดูแปลกๆไปนะ” นางจ้องมองแววตาของเขานางก็รับรู้แล้วว่ามันจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่

“ข้า..ข้า..” ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามกับนางอย่างไรดีเพราะเกรงกลัวว่าตัวของนางนั้นจะเป็นห่วงชายหนุ่มยังนึกคิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้เสียที

“เจ้าไม่พูดก็ไม่เป็นไรหรอกก็ดีเหมือนกันตลอดหลายวันมานี้ท่านปู่ของข้ามักบ่นตลอดว่าคิดถึงซูเหวินเป็น

อย่างมากนี่ก็หลายวันแล้วนะที่ไม่ได้พานางไปนอนเล่นที่บ้านของข้าเลยดูเหมือนว่าสาวน้อยนางนี้นางจะแย่งชิงความรักจากท่านปู่ของข้าไปจนหมดแล้วเพราะไม่ว่าจะเป็นวันไหนท่านปู่ก็มักที่จะพูดถึงซูเหวินตลอด”

หวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยนสตรีนางนี้นั้นมักที่จะเข้าใจเขาตลอด เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้พบเจอกับนางบางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาของคนทั้งสองที่ทำให้มาพบเจอกัน

“ซิ่วอิง ขอบคุณเจ้ามากนะไม่มีใครที่จะรู้ใจข้าเท่ากับเจ้าอีกแล้วทั้งเจ้าและซูเหวินต่างก็เป็นโลกทั้งใบของข้า” ด้วยคำพูดของชายหนุ่มจึงทำให้ในตอนนี้นั้นใบหน้าของสาวน้อยนั้นมีความเขินอายเป็นอย่างมากไม่ว่าจะอย่างไรตัวเขาก็หยอดคำหวานกับนางได้ทุกวัน

“ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว เดียวท่านปู่จะรอนี่ก็เย็นมากแล้ว” นางทนความเขินอายไม่ไหวจึงรีบตีตัวออกห่างไปทันทีไม่เช่นนั้นแล้วนางจะต้องเผลอแสดงท่าทางน่าอายออกมาเป็นแน่

“ซูเหวินวันนี้เจ้าไปนอนที่บ้านกับพี่นะ ท่านปู่เองก็คิดถึงเจ้าด้วย” เมื่อสาวน้อยได้ยินคำชักชวนตัวของนางนั้นก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีเพราะที่บริเวณของบ้านท่านปู่นั้นมีเพื่อนเล่นที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางอยู่เต็มไปหมด ทางด้านตัวของหวังซุนเองตัวเขาก็มีความสุขมากด้วยที่ได้เห็นใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของบุตรสาวหลังจากที่คนทั้งสองจางหายไปจากสายตานั้นใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยิ้มแย้มเปลี่ยนแปลงไปดุดันจนน่ากลัว

“พ่อไม่มีวันให้ใครมาทำลายความสุขของลูกอย่างเด็ดขาด” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเขาเพียงแค่รอการมาของพวกมันเท่านั้น

ณ บริเวณเทือกเขาสูง

สถานที่แห่งนี้นั้นช่วงเวลายามค่ำคืนไม่ค่อยที่จะมีผู้คนจะมาเยือนมากนักเพราะสถานที่แห่งนี้นั้นมีสัตว์ป่าที่ดุร้ายอาศัยอยู่เต็มไปหมด แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นก็มีกลุ่มชายชุดดำกลุ่มหนึ่งมีจำนวนนับสิบคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสบายใจพร้อมทั้งซากสัตว์หายากที่กำลังถูกนำมาประกอบอาหารไม่เพียงแค่นั้นพวกเขายังมีสุราชั้นดีที่ถูกจัดเตรียมมาจากเมืองหลวงอีกด้วย พวกเขานั้นเป็นนักฆ่ายอดฝีมือมีน้อยครั้งยิ่งนักที่จะทำงานพลาดและเป้าหมายในครั้งนี้นั้นมันง่ายดายจนเกินไปเขาไม่ได้ประมาทแต่เป็นเพราะตัวของเขานั้นรู้จักหวังซุนคนก่อนเป็นอย่างดีเขาคือชายที่ไม่เอาไหนแถมมีทักษะในการต่อสู้ที่ไม่ได้เรื่องมันง่ายดายเป็นอย่างมากที่คิดจะจัดการเขา

“ลูกพี่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเป้าหมายของเราในคราวนี้จะเป็นนายน้อยหวังซุน” ลูกน้องของชายชุดดำกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะตื่นเต้น

“เหอ เหอ อย่าว่าแต่พวกเจ้าเลยข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันพึ่งรู้ก็ตอนเดินทางมาถึงว่าเป้าหมายของเราแท้ที่จริงเป็นใคร” ชายผู้ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหมือนคนอารมณ์ดี

“ลูกพี่ เราต้องไปรายงานต่อหลีอี้เฟิงก่อนไหมว่าคนที่ให้พวกเรามาจัดการที่แท้ก็เป็นหวังซุน”

“ไม่ต้องไปให้เสียเวลาคืนนี้เราจะปลิดชีพของมันซะแล้วเอาซากศพของมันกลับไปด้วยเผือพวกเราจะได้เงินรางวัลเพิ่ม” ผู้คนต่างรู้กันทั่วทั้งเมืองหลวงว่าตัวของหลีอี้เฟิงนั้นเคยทำอะไรกับหวังซุนเอาไว้บ้างเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าในเมื่อตั้งตัวเป็นศัตรูกันแล้วเขาก็คงอยากที่จะกำจัดไม่ให้เหลือแม้แต่เศษซาก

“ดื่มกันก่อนไม่ต้องรีบ เจ้าหมอนี่มันก็แค่ลูกแกะตัวหนึ่งที่รอให้พวกเราไปเฉือดก็เท่านั้น กร๊ากกก ฮ่า ฮ่า” ผู้เป็นหัวหน้าส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตลกขบขันเพราะในสายตาของเขานั้นหวังซุนเป็นเพียงแค่ลูกแกะจริงๆตัวของมันนั้นไม่มีวันที่จะเป็นภัยคุกคามให้กับเขาได้อย่างเด็ดขาดและทุกคนที่อาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นมีหรือที่พวกมันจะสามารถต่อสู้กับมือล่าสังหารเช่นตนได้ที่เคยปลิดชีวิตของผู้คนมานักต่อนักแล้ว

ช่วงกลาวดึกทั่วทั้งหมู่บ้านหลินอันในยามนี้นั้นเต็มไปด้วยกระแสลมแรงผู้คนล้วนแล้วแต่อยู่ในสภาวะแห่งการหลับใหลกลิ่นอายแห่งความตายค่อยๆมาเยือนหมู่บ้านอย่างช้าๆมาพร้อมกับชายชุดดำที่เคลื่อนที่รวดเร็วไร้เสียงการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นพลิ้วไหวไปมาดุจสายลม