Todos los capítulos de รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว: Capítulo 31 - Capítulo 40

หลังจากที่ซูเมิ่งได้ยินข่าวอดีตชายคนรักของนางว่ามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเดิมทำให้ตัวของนางอดนึกเสียดายอยู่ไม่น้อยในขณะเดียวกันชายชู้รักของนางกับมีฐานะทางการเงินที่ย่ำแย่ลงกว่าเดิมถึงเขาจะไม่พูดมีหรือที่ตัวของนางนั้นจะไม่รู้หากเป็นเมื่อก่อนเขาให้เงินนางซื้อของได้เป็นจำนวนไม่อั้นหากเป็นเดียวนี้ตัวเขาคิดแล้วคิดอีกกว่าที่จะให้นางแถมคนใช้ภายในจวนก็หายไปมากกว่าครึ่ง“ที่รักของข้าเจ้ากลับมาแล้วอย่างงั้นเหรอไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองหลวงวันนี้เป็นไงบ้างเจ้าได้อะไรกลับมาบ้างมีอะไรซื้อฝากข้าบ้างไหม” หลีอี้เฟิงยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่นเมื่อสตรีคนรักของเขากลับมาถึงแต่ใบหน้าของนางในยามนี้นั้นมันช่างเฉยชาอย่างแปลกประหลาด“เจ้าให้เงินข้ามาแค่นี้มันจะไปพออะไรมันยังไม่พอสำหรับซื้อของใช้ส่วนตัวของข้าด้วยซ้ำหลีอี้เฟิงเมื่อไหร่พวกเราจะหายจากสถานการณ์เช่นนี้สักที” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองพร้อมทั้งเดินเชิดหันหน้าหนีไปโดยทันดีแต่ดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นเริ่มที่จะเคยชินกับความเอาแต่ใจของนางแล้ว หลีอี้เฟิงจึงไม่รู้ว่าตัวของนางในยามนี้นั้นพยายามตีตัวออกห่างจากเขา“ไม่เอาหน่า...ซูเมิ่ง เจ้าช่วยใจเย็น

เวลาผ่านไปไม่นานนักในที่สุดหอการค้าของหวังซุนที่ได้สร้างขึ้นมันก็เสร็จลงจนได้มันเป็นอาคารสูงขนาด 3 ชั้น ที่มีความสวยงามโดดเด่นเป็นอย่างมากพื้นที่บริเวณชั้น 1 และ ชั้น 2 นั้นจะเป็นพื้นที่สำหรับขายสินค้าส่วนพื้นที่บริเวณชั้นบนสุดนั้นจะเป็นพื้นที่ต้อนรับลูกค้าคนสำคัญรวมไปถึงที่พักอาศัย หลังจากที่หวังซุนได้ข่าวว่าบ้านพักหลังงามของเขาถูกสร้างเสร็จแล้วเขาก็รีบพาบุตรสาวและหญิงคนรักเดินทางมาที่เมืองหลวงในทันที“มันจะไม่ใหญ่โตไปหน่อยเหรอ” ซิ่วอิงนางอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเพราะบ้านของนางและท่านปู่เป็นเพียงแค่บ้านหลังเล็กที่พอสำหรับอยู่อาศัยเท่านั้นแต่เบื้องหน้าของนางนั้นกับเป็นอาคารสูงขนาด 3 ชั้น สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าทั่วทั้งเมืองหลวงแห่งนี้นั้นจะหาสิ่งปลูกสร้างที่สุดแสนจะงดงามเท่านี้นั้นคงไม่มีอีกแล้ว เพราะตัวของหวังซุนนั้นได้ลงมือออกแบบด้วยตัวเองทำให้มันดูแปลกและดูสะดุดตาเป็นอย่างมากแต่มันก็ให้ความรู้สึกของผู้คนชื่นชอบและหลงใหล"สถานที่พักของเราอยู่ที่ชั้นบนสุด การที่ข้าลงทุนสร้างสิ่งปลูกสร้างสวยงามหรูหราเช่นนี้อย่าคิดว่าตัวของข้านั้นเป็นคนสิ้นเปลืองสิ่งถ้าข้าทำไปก็เพื่อการค้าทั้งสิ้นค

หวังซุนคิดที่จะจัดการกับญาติผู้พี่ของตนให้เจ็บแสบที่สุดเท่าที่จะทำได้ความตายสำหรับชายคนนี้นั้นมันยังคงน้อยจนเกินไปเขาไม่ใช่พ่อพระใจบุญที่จะปล่อยผ่าน หลังจากที่หวังซุนเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงวันเวลาก็ผ่านไปร่วมเดือนแล้วธุระกิจการค้าของเขานั้นเป็นไปด้วยดีเป็นอย่างมากจนทิ้งคู่แข่งคนอื่นอย่างเทียบไม่ติดไม่ว่าใครต่างก็ต้องการสินค้าดีราคาถูกทั้งนั้นทำให้หวังซุนทำเงินได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลอย่างรวดเร็ว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหวังหม่าสายเลือดพ่อค้าอยู่ในกายเจ้าจริงๆ ดวงวิญญาณของเขาหวังหม่าจะต้องไปสู่สุคติเป็นแน่ข้าอดรู้สึกภูมิใจแทนเขาไม่ได้จริงๆ” ในระหว่างที่หวังซุนกำลังพูดคุยอยู่กับกุ้ยหยงอยู่นั้นก็มีชายแก่ร่างอ้วนหัวเราะเสียงดังมาแต่ไกล เพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะไม่คุ้นเคยหรือพบเห็นชายแก่ร่างอ้วนผู้นี้มาก่อนคำทักทายของมันนั้นทำทีดูเหมือนจะสนิทสนมตนเป็นอย่างดีแต่หวังซุนนั้นก็ไม่ได้อดรู้สึกแปลกใจอะไรยามที่ตนเองมั่งมีทรัพย์สินเงินทองก็ย่อมที่จะอยากมีผู้คนเข้าหาเป็นธรรมดา“เจ้าอ้วนผู้นี้มีนามว่า เพ่ยถิง เป็นหนึ่งในขุนนางชั้นผู้ใหญ่ศักดิ์ฐานะของมันนั้นแทบที่จะไม่น

ในสายตาของเพ่ยถิงแล้วหลีอี้เฟิงมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากเด็กอมมือคนหนึ่งมันเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าหากไม่มีเฟยเมียวคุมหัวอีกต่อไปมันผู้นี้จะต้องคลานมาหาตนแน่ และก็เป็นดังที่มันคาดไว้ช่วงสายของวันมันก็เดินทางเพื่อที่จะมาขอพบตน“นายท่านเพ่ยถิงท่านสบายดีรึไม่” น้ำเสียงของหลีอี้เฟิงเต็มไปด้วยความนอบน้อมหลายส่วนยามที่อยู่ต่อหน้าชายร่างอ้วนผู้นี้ช่างแตกต่างกับหวังซุนที่ตัวเขานั้นใช้น้ำเสียงสบายๆถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะอาศัยพึ่งพาบารมีของมันแต่เขาก็ไม่ได้เลียแข้งเลียขาขนาดนั้นเพราะต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์“นายน้อยหลีพึ่งจะเห็นหัวข้าก็ตอนนี้อย่างงั้นเหรอ หากยังคงมีเจ้าเฟยเมียวคุมหัวอยู่เกรงว่าตัวท่านจะไม่มาเจอข้าในวันนี้” เพ่ยถิงกล่าววาจาที่เหินห่างเขาไม่จ้องมองใบหน้าของมันด้วยซ้ำสุนัขที่กำลังจะตกอับไม่จำเป็นที่จะต้องให้ราคา ทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงเองในยามนี้นั้นหัวใจของมันถึงกับสะท้านหวั่นไหวมันคิดไม่ถึงประโยคแรกที่คุยกันก็เป็นเช่นนี้ไปแล้ว“ข้ามีของขวัญที่อยากจะมอบให้ท่าน” หลีอี้เฟิงไม่พูดมากเขาหยิบสิ่งของมีค่าจำนอนหนึ่งออกมาทางด้านตัวของชายร่างอ้วนแอบเหลือบมองสักเล็กน้อยแล้วค่อยพยักหน้าอย่างพึงพอใ

สถานการณ์ทางการเงินของหลีอี้เฟิงในยามนี้นั้นนับได้ว่ามีความย่ำแย่อย่างถึงขีดสุดเพราะตัวของเขานั้นถึงขนาดค่อยๆทยอยขายสิ่งของที่มีค่าไปทีละนิดทีละนิดจนภายในจวนของเขาในยามนี้นั้นแทบที่จะไม่หลงเหลืออะไรทุกสิ่งทุกอย่างภายในจวนของเขาในยามนี้นั้นมันแทบที่จะว่างเปล่าไปหมด ไม่เพียงแค่นั้นซูเมิ่งหญิงสาวคนรักของเขาก็ทอดทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดีเมื่อตัวของมันนั้นหมดประโยชน์มีหรือที่ตัวของนางนั้นจะทนอยู่กินเกลือไปด้วยสตรีนางนี้ถึงแม้ว่าจะเต็มไปด้วยอสรพิษแต่ตัวของนางนั้นเป็นคนฉลาดนางมีทรัพย์สินเงินทองที่มากพอที่จะสามารถหล่อเลี้ยงนางไปทั้งชีวิตแต่ข้อเสียที่ร้ายแรงของนางนั้นเป็นเพราะตัวของนางนั้นไม่เคยรักใครจริงนอกจากตัวของนางเองหลังจากที่นางทอดทิ้งหลีอี้เฟิงไม่ต่างอะไรไปจากหมาข้างถนนนางก็ซื้อบ้านพักหลังใหม่ที่อยู่ใกล้ๆกับหอการค้าของหวังซุนสตรีนางนี้ตัวของนางคาดหวังที่จะได้กลับมาใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขาอีกครั้งถึงแม้ว่าตัวของชายหนุ่มจะมีคนรักใหม่แล้วก็ตามแต่ว่าตัวของนางนั้นก็ไม่สนใจแถมนางยังมาสมัครเป็นคนงานในหอการค้าแห่งนี้อีกด้วยที่ตัวของเขาจำใจต้องรับนางเข้ามาเพราะชายหนุ่มเห็นแก่บุตรสาว“ท่านช่างเป็นคนที่