ตอนที่ 13 พันธมิตรการค้า

ถึงแม้ว่าตัวของหวังซุนนั้นจะเลือกอาชีพการเพาะปลูกและการเลี้ยงสัตว์เป็นอาชีพหลักแต่ตัวของเขานั้นก็สามารถทำเงินได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลเพราะผลผลิตที่เขาได้สร้างขึ้นมานั้นล้วนแล้วแต่มีคุณภาพสูงกว่าท้องตลาดทั่วไปทำให้ความต้องการนั้นมีมากพ่อค้าคนกลางหลายคนนั้นถึงขนาดเดินทางมารับซื้อสินค้าถึงที่เพราะเกรงกลัวว่าสินค้าทางการเกษตรนั้นจะหมดเสียก่อน

“นานมากแล้วจริงๆหรือมันแทบที่จะตลอดทั้งชีวิตของข้าที่หมู่บ้านของเราไม่เคยมีผู้คนจากแดนไกลเดินทางมาติดต่อทำการค้าขายมากเท่าเช่นนี้มาก่อน” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื้นตันใจเป็นอย่างมากตัวของเขาในฐานะผู้นำมีหรือที่จะไม่ตื่นเต้นยินดีที่หมู่บ้านของเขานั้นเจริญพัฒนาไปมากถึงเพียงนี้มีคาราวานสินค้ามากมายเดินทางมาถึงหมู่บ้านที่สุดแสนจะห่างไกลเพื่อที่จะเหมาซื้อสินค้าของหมู่บ้านทั้งหมด

“นายน้อยหวังซุนเป็นคนที่สุดยอดไปเลยท่านไป๋อันเพียงแค่นี้ชาวบ้านทุกคนก็อยู่ดีกินดีแล้ว” ชายวัยกลางคนคนนึงเขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างมากด้วยคำแนะนำของหวังซุนทำให้ผลผลิตของเขานั้นมันดีขึ้นเป็นอย่างมาก

ภายในบ้านของหวังซุนในตอนนี้นั้นมีแขกผู้มาเยือนเป็นจำนวนมากพวกเขาต่างที่จะต้องการทำการติดต่อซื้อขายสินค้าจากหวังซุนโดยที่ผู้คนเหล่านี้นั้นเดินทางมาจากเมืองหลวง

“ท่านใช่นายน้อยหวังซุนบุตรชายของนายท่านหวังหม่าใช่หรือไม่” ดูเหมือนว่าจะมีพ่อค้าคนกลางคนนึงจะสามารถจดจำใบหน้าของหวังซุนได้เพราะถึงอย่างไรชายหนุ่มผู้นี้ก็คือบุตรชายเพียงคนเดียวของหวังหม่าบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดภายในเมืองหลวงแถมที่แล้วๆมาวีรกรรมความแสบของชายหนุ่มนั้นไม่ใช่น้อยๆเลยก่อนที่ข่าวคราวของชายหนุ่มผู้นี้นั้นจะเงียบหายไปนานนับเดือนพร้อมกับบุตรสาว

“เป็นข้าเองท่านรู้จักข้าด้วยอย่างงั้นเหรอ” ดูเหมือนว่าตัวของหวังซุนนั้นจะดูถูกชื่อเสียงที่แล้วมาของตนเองน้อยจนเกินไปต่อให้ชายหนุ่มนั้นจะหมดตัวจนถังแตกไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหวังหม่าชายผู้นี้นั้นขึ้นชื่อเรื่องจิตใจที่กว้างขวางดุจแม่น้ำไปไหนมาไหนมีแต่คนรักทำการค้าขายไม่เคยเอาเปรียบผู้ใด

“คิดไม่ถึงว่าผลผลิตคุณภาพสูงเช่นนี้จะมาจากนายน้อยหวังซุนสมแล้วที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของนายท่านหวังหม่าที่แล้วมาข้าล้วนแล้วแต่มองท่านผิดไปจริงๆ” ชายวัยกลางคนส่ายหัวให้กับความโง่เขลาของตนเองที่แล้วมานั้นเขาคิดว่าหวังซุนคือเด็กเหลือขอเพราะชื่อเสียงในด้านลบของเขานั้นมันมีมากจนเกินไป แต่ในทางกลับกันคนที่จะสร้างสินค้าที่มีคุณภาพสูงเช่นนี้ได้นั้นจะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องไปได้อย่างไรที่แล้วมาไม่แน่ว่าตนเองอาจจะเข้าใจผิดไปเอง

“เมื่อก่อนท่านมองข้าว่าอย่างไรเหรอ ท่านลุงพอจะบอกข้าได้รึไม่” ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะรู้อยู่แล้วว่าผู้คนคิดกับตนอย่างไรแต่ตนเองก็อยากที่จะฟังจากปากพวกเขา

“ผีพนัน บ้าผู้หญิง ผลาญสมบัติไปวันๆ ไม่รู้จักทำมาหากิน เห้อ ข้าว่าเรื่องที่เล่าต่อกันมาล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี ใครกล้าพูดถึงท่านเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ข้าจะตบปากสั่งสอนพวกมันให้หมด” ผู้ค้าคนกลางรายนี้กล่าวออกมาอย่างโมโหนี่ตนไปเชื่อข่าวสารไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไรชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาคือชายหนุ่มผู้มากไปด้วยความสามารถเขาสามารถผลิตสินค้าคุณภาพสูงที่ตามท้องตลาดนั้นไม่เคยมีมาก่อน

“ที่ท่านพูดมานั่นคือตัวข้าทั้งหมด ข้าตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อบุตรสาวที่สุดแสนจะน่ารักของข้า” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาหลังจากนั้นก็หันไปหยอกล้อกับบุตรสาว

“ท่านคงเป็นคุณพ่อคลั่งรักซินะ นายน้อยหวังซุนช่างเป็นคนเปิดเผยนับถือนับถือ” ผู้คนที่เข้ามาติดต่อเจรจาการค้ากับหวังซุนแอบอึ้งกันเล็กน้อยเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มที่สุภาพอ่อนโยนตรงหน้าจะเคยมีนิสัยแบบนั้นไปได้

“ข้าคือชายที่เคยเดินหลงผิด ท่านจะให้เกียรติข้าทำการค้าขายกับข้าด้วยได้ไหม” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะนอบน้อมไม่ว่าจะอย่างไรคนพวกนี้ก็มีอายุที่มากกว่าตนและพวกเขาคือกลุ่มคนที่จะสามารถทำให้ตนสร้างรายได้อย่างมากมายมหาศาล

“จิ จิ ท่านไม่ได้เดินหลงผิด ท่านก็เพียงแค่หลงเดินทางเข้าไปสู่ประตูแดนสวรรค์แล้วหาทางออกไม่เจอก็เท่านั้น ท่านจำข้าได้ไหมพวกเราเคยพบเจอกันที่ย่านโคมแดง” ชายร่างอ้วนผู้หนึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หื่นกระหายวันนั้นเขาเมามากและไปเที่ยวที่ย่านโคมแดงแล้วดันไปเจอกับหวังซุนเข้าแต่ตัวของเขาในตอนนั้นช่างเป็นชายหนุ่มที่ดูหยิ่งยโส

“โอ้ย.....โอ้ย ข้าเจ็บนะ ซิ่วอิงเจ้าทำอะไรน่ะ” หวังซุนรู้สึกถึงแรงบิดที่มีพลังมากมายมหาศาลกำลังเล่นงานที่หูของตนชายหนุ่มส่งเสียงกรีดร้องเล็กน้อยสตรีนางนี้เวลานางโกรธช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

“ชีวิตของนายน้อยหวังซุนช่างเป็นคุณชายเจ้าสำราญจังเลยนะเจ้าค่ะ ช่างเป็นชายหนุ่มที่น่าอิจฉามีสาวงามล้อมหน้าล้อมหลังไม่สำหน้า” น้ำเสียงของซิ่วอิงในยามนี้นั้นเยือกเย็นเป็นอย่างมาก

“ซิ่วอิงหัวใจของข้าในตอนนี้นั้นรักเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นเรื่องที่แล้วมาของข้ามันเป็นเพียงแค่อดีตเท่านั้น” ชายหนุ่มรีบกล่าวออกมาก่อนที่ใบหูของตนนั้นจะฉีกขาดเสียก่อน

“นายน้อยหวังข้าขอโทษ” ชายวัยกลางคนร่างอ้วนรีบตบปากของตนในทันทีดูเหมือนว่าตนเองจะทำให้นายน้อยหวังซุนนั้นงานเข้าซะแล้ว ไม่เพียงแต่พวกเขาจะมาติดต่อทำการค้าเท่านั้นแต่ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ส่วนตัวของพวกเขานั้นจะเป็นไปได้ดีอีกด้วยพวกเขามากกว่าครึ่งเป็นหนึ่งในกรรมการสมาคมการค้าประจำเมืองหลวงทิศทางการค้านั้นล้วนแล้วแต่อยู่ในมือของคนกลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มคนที่มีอำนาจไม่น้อยเลยทีเดียว

“นายน้อยหวังซุนมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่านกันแน่” พวกเขานั้นอยากรู้อยากเห็นเสียเหลือเกินว่าหวังซุนนั้นมาพักอาศัยหมู่บ้านที่สุดแสนจะห่างไกลเช่นนี้ได้อย่างไรถึงพวกตนพอจะได้รับรู้ข่าวมาบ้างแล้วแต่การที่พวกตนฟังจากปากเขาโดยตรงนั้นเหมือนมันจะดีที่สุด

“ทุกอย่างที่ข้าได้เล่ามาล้วนเป็นความจริงหากข้าพูดจาโกหกแม้แต่เพียงครึ่งคำขอให้ฟ้าดินลงโทษ” หวังซุนได้เล่าทุกเรื่องของเขาให้คนกลุ่มนี้ได้รับฟังหลังจากนั้นไม่นานใบหน้าของพวกเขานั้นถึงกับเปลี่ยนสี

“หลีอี้เฟิง นิสัยของมันช่างเป็นคนที่ชั่วร้ายนักนายน้อยหวังซุนโปรดวางใจเถอะพวกข้าจะต้องทวงความเป็นธรรมให้กับท่านแน่”