บทที่ 5

มุมมองของโรซาลี

เจ็ดปีต่อมา

"หม่ามี้คะ หนูหิวแล้ว"

ฉันก้มลงมองลูกสาว ลูซี มีผมสีดกดำเหมือนฉัน แต่มีดวงตาเหมือนพ่อของแก... ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่เดิมที่หลอกหลอนฉันมาตลอดเจ็ดปีเต็ม

"แม่รู้จ๊ะลูกรัก เดี๋ยวเราก็ได้กินข้าวแล้วนะ แม่สัญญา"

เรากำลังเดินกลับบ้านจากโรงเรียนของแก ใช้เวลาเดินตั้งสี่สิบนาทีเพราะเดือนนี้เราไม่มีเงินพอจะซื้อตั๋วรถเมล์รายเดือน เท้าของฉันปวดระบมอยู่ข้างในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ แผ่นหลังก็ปวดเมื่อยจากการก้มๆ เงยๆ ถูพื้นมาตลอดทั้งเช้า

แต่ลูซี่ยังคงเดินกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายฉัน เล่าเรื่องราวที่โรงเรียนในวันนี้ให้ฟังอย่างมีความสุข แกอายุหกขวบแล้ว และน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

แกคือโลกทั้งใบของฉัน... โดยที่พ่อของแกไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าแกมีตัวตนอยู่บนโลกนี้

ตอนที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันหวาดกลัวมาก เกือบจะบอกเรื่องนี้กับพ่อและเจฟฟรีย์แล้ว

จนกระทั่งฉันได้ไปเห็นโพสต์นั้นบนเฟซบุ๊ก

เอเดน คิง หมั้นหมายกับ เอเลนา วาสเกซ

ข่าวการประกาศหมั้นกระจายไปทั่วทุกแห่ง มีรูปภาพของพวกเขาทั้งคู่ในงานราตรีของกองทัพ มือของเธอวางทาบอยู่บนแผงอกของเขา อวดแหวนเพชรเม็ดโต ในขณะที่เขาดูหล่อเหลาและดูห่างเหินในชุดเครื่องแบบพิธีการ

คำแคปชันระบุว่า: [เธอตอบตกลงแล้ว ผมคงมีความสุขไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว]

ฉันจ้องมองภาพนั้นอยู่นานหลายชั่วโมง

เขาคุยเรื่องหมั้นมาโดยตลอด... ตอนที่เขาจูบฉัน ตอนที่เขาชิงพรหมจรรย์ของฉันไป และบอกว่าฉันสมบูรณ์แบบแค่ไหน... เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

และฉันก็กลายเป็น 'ผู้หญิงอีกคน' โดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

นั่นคือตอนที่ฉันตัดสินใจ

ฉันเก็บกระเป๋า คว้าเงินทุกบาทที่เก็บหอมรอมริบจากการทำงานพาร์ตไทม์ที่ห้องสมุด แล้วก้าวเดินออกมา

ฉันไม่ได้ทิ้งโน้ตไว้ ไม่ได้บอกลาใครเลยสักคน

ฉันแค่อายหายตัวไปเฉยๆ

ฉันย้ายข้ามไปอยู่ไกลถึงสามรัฐ เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ลบบัญชีโซเชียลมีเดียทุกอย่างที่มี สมัครเข้าเรียนวิทยาลัยชุมชนโดยใช้นามสกุลเดิมของแม่ หางานทำเป็นเด็กเสิร์ฟ และเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องเล็กๆ

และเก้าเดือนต่อมา ฉันก็ให้กำเนิดลูซี

พ่อแจ้งความคนหายไว้ ฉันรู้เพราะเคยเห็นใบประกาศคนหาย

ฉันเคยใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะโทรหาพ่อครั้งหนึ่ง เพื่อบอกว่าฉันยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี แต่ฉันต้องการพื้นที่ส่วนตัว พ่ออ้อนวอนให้ฉันกลับบ้าน

ฉันกดวางสาย

นั่นมันเมื่อหกปีก่อน และฉันก็ไม่ได้พูดคุยกับพ่ออีกเลยนับตั้งแต่นั้นมา

ฉันไม่ได้พูดคุยกับเจฟฟรีย์ และไม่ได้บอกใครในชีวิตเดิมเลยว่าฉันอยู่ที่ไหน

ฉันบอกตัวเองว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ในเมื่อเอเดนทำให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้ต้องการฉัน ฉันก็จะไม่บังคับให้ผู้ชายคนไหนมาเป็นพ่อคน ถ้าเขาไม่อยากเป็น

"หม่ามี้ ดูนั่นสิคะ! นก!"

ลูซีชี้ไปที่นกพิราบด้วยความตื่นเต้น

แม้จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน แต่ฉันก็อดยิ้มไม่ได้

"นั่นนกพิราบจ้ะลูกรัก จำได้ไหมจ๊ะ? เราเคยเห็นมันที่สวนสาธารณะไง"

"อ้อ จริงด้วย! สัปดาห์นี้เราไปสวนสาธารณะกันได้ไหมคะ?"

"อาจจะ"

ถ้าฉันสามารถรับกะเพิ่มได้... ถ้าเรามีเงินพอซื้อของกินของใช้... หรือถ้านิมิตหมายของจักรวาลจะเมตตาให้เราได้พักหายใจบ้างสักครั้ง

ในที่สุดเราก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ของเรา

มันเก่าและทรุดโทรม ลิฟต์เสียอีกแล้ว

เราต้องเดินขึ้นบันไดไปถึงสี่ชั้น

ภายในอพาร์ตเมนต์ห้องเดี่ยวเล็กๆ ของเรา ฉันทำแซนด์วิชเนยถั่วให้ลูซีด้วยขนมปังแผ่นสุดท้ายที่มี แกลูกกินอย่างมีความสุขพลางดูการ์ตูนจากโทรทัศน์เครื่องเก่าแก่

ฉันนั่งลงที่โต๊ะตัวเล็กๆ แล้วเปิดจดหมายที่หยิบมาจากชั้นล่าง... ใบแจ้งหนี้ ใบแจ้งเตือนเกินกำหนดชำระและหนังสือแจ้งเตือนให้ออกจากพื้นที่

มือของฉันเริ่มสั่นระริก

มันคือหนังสือแจ้งเตือนขับไล่ฉบับที่สองแล้ว

ถ้าฉันไม่จ่ายค่าเช่าภายในสิ้นสัปดาห์นี้ เราสองคนแม่ลูกจะต้องไปนอนข้างถนน

ฉันมีเงินในบัญชีธนาคารอยู่แค่หกพันหกร้อยบาท ในขณะที่ค่าเช่าคือสองหมื่นเจ็ดพันบาท

ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือ

ฉันพยายามทำงานหนักมาโดยตลอด ฉันเรียนจบปริญญาตรีอนุปริญญาและได้เป็นครูสอนศิลปะระดับประถมศึกษา

แต่นักเรียนได้เงินเดือนน้อยเหลือเกิน แถมชั่วโมงสอนก็ไม่เคยพอ

ฉันเลยต้องรับงานที่สองเป็นคนทำความสะอาดห้องพักในโรงแรมช่วงวันหยุดและตอนเย็น

ลูซีจะอยู่กับป้าวิลโลว์ เพื่อนบ้านของเรา ซึ่งเป็นหญิงชราใจดีที่ไม่ยอมรับเงินค่าจ้างเลยสักดอลลาร์เดียว

แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี...

"หม่ามี้คะ? ทำไมหม่ามี้ทำหน้าเศร้าจัง?"

ฉันเงยหน้าขึ้น ลูซียืนอยู่ข้างๆ ความกังวลฉายชัดอยู่เต็มใบหน้าเล็กๆ ของแก

"แม่ไม่ได้เศร้าหรอกจ้ะลูกรัก แค่เหนื่อยๆ น่ะ"

"หม่ามี้เหนื่อยตลอดเลย"

"แม่รู้จ๊ะ... แม่ขอโทษนะ"

แกปีนขึ้นมานั่งบนตักของฉันแล้วสวมกอดฉันไว้

หัวใจของฉันแตกสลาย แกสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้มากมายนัก

ดีกว่าอพาร์ตเมนต์แคบๆ ที่มีสีลอกร่อน หรือมักกะโรนีอบชีสสี่ห้าคืนต่อสัปดาห์

ดีกว่าแม่ที่เหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะเล่นกับแกได้

แกสมควรจะมีพ่อ... แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

ฉันไม่สามารถเผชิญหน้ากับเอเดน หรือทนเห็นปฏิเสธลูซีเหมือนอย่างที่เขาเคยปฏิเสธฉันได้

คืนนั้น หลังจากลูซีหลับสนิทบนเตียงของเรา ฉันก็นั่งอยู่ตรงบันไดหนีไฟและร้องไห้อยู่นานหลายชั่วโมง

ฉันทำผิดพลาดมามากมาย... ทั้งการรักเอเดน การมีเซ็กส์กับเขา การวิ่งหนีออกมา และการเชื่อว่าตัวเองจะทำทั้งหมดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว

แต่ฉันต้องก้าวต่อไป เพื่อลูซี... เพื่อลูกสาวของฉัน

พรุ่งนี้ ฉันจะขอเพิ่มชั่วโมงทำงานจากเจ้านาย จะขายโน้ตบุ๊ก จะหาทางออกให้ได้... ฉันหาทางได้เสมอแหละ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไปส่งลูซีที่โรงเรียน แล้วตรงไปทำงานวันหยุดที่โรงแรมแกรนด์วิว

มันเป็นโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมือง เป็นสถานที่ประเภทที่ฉันไม่มีวันมีปัญญาจ่ายเงินเข้าพักได้แน่ๆ

ฉันเปลี่ยนชุดเป็นยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาดแล้วคว้ารถเข็น

คุณเกรเกอร์ หัวหน้างานของฉัน เดินเข้ามาทักตรงโถงทางเดิน

"ริเวอร์ส ไปที่ห้องประชุมสาม เดี๋ยวนี้เลย"

ก้อนจุกขึ้นมาจ่ออยู่ที่ลำคอของฉันทันที

"ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ?"

"ไปเหอะน่า"

ขาทั้งสองข้างของฉันสั่นเทาขณะก้าวไปยังห้องประชุม

ฉันกำลังจะถูกไล่ออกหรือเปล่านะ? ฉันเสียงานนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน

ฉันเคาะประตู

"เข้ามา"

ฉันเปิดประตูเข้าไป... แล้วโลกทั้งใบของฉันก็หยุดหมุน

คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะประชุมในชุดสูทราคาแพง ดูสุขุมขึ้น ดุดันขึ้น และอันตรายกว่าที่ฉันเคยจำได้มากมายนัก... คือ เอเดน คิง

สายตาของเราปะทะกัน ในวินาทีนั้น ช่วงเวลาเจ็ดปีแห่งการวิ่งหนีและหลบซ่อน ได้พังทลายลงในพริบตา

"ไง... โรซี่" เขาพูดเสียงนุ่ม

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"