เกมรัก 0% のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

คอมเมนต์ยังคงเลื่อนผ่านหน้าจอ[ซี๊ด แววตาพระรองเปลี่ยนไปกะทันหันเหรอ?][ควรจะตาสว่างได้ตั้งนานแล้ว ในใจนางรองมีแค่พระเอกเท่านั้นแหละ][ปูเสื่อรอเขากลายเป็นตัวร้ายแล้วอาละวาดได้เลย…]กลายเป็นตัวร้ายงั้นเหรอ?ไม่หรอกผมก็แค่ฉุกคิดถึงรายละเอียดหลาย ๆ อย่างขึ้นมาได้เธอไม่ยอมให้ผมไปพบใครตามลำพัง โดยอ้างว่า “กลัวผมจะคบเพื่อนไม่ดี”เวลาผมพูดเรื่องงาน เธอมักจะขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสมอว่า “ฉันเลี้ยงคุณเองก็พอแล้ว”ที่แท้มันไม่ใช่ความรักทะนุถนอม แต่เป็นกรงขังต่างหากผมกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยสภาพจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แล้วโยนข้าวของลงกระเป๋าเดินทางราวกับหุ่นยนต์ตอนที่เดินผ่านห้องทำงาน ข้อความบนหน้าจอก็พุ่งพรวดขึ้นมากะทันหัน[รีบดูคอมเร็วเข้า! วีแชตของนางรองยังไม่ได้ล็อกเอาต์!][ซวยแล้ว ๆ ถ้าเขาเห็นประวัติการแชตละก็...][อันตราย! ภารกิจปกป้องพระเอกเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]เสียงแจ้งเตือนข้อความดังชัดเจนแว่วมาจากในห้องทำงานผมผลักประตูเข้าไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังสว่างอยู่ มันคือหน้าต่างแชตระหว่างเสิ่นจือหานกับกู้เหยียนที่เป็นนางเอกของเรื่องข้อความล่าสุดส่งมาจากเสิ่นจือหาน“จู่

ผมทรุดตัวลงนั่ง สายลมจากแม่น้ำพัดผ่านใบหน้า แสงไฟจากฝั่งตรงข้ามสะท้อนลงบนผืนน้ำ แตกกระจายเป็นประกายสีทองระยิบระยับเมื่อเค้กคำแรกถูกส่งเข้าปาก ความหวานเลี่ยนของครีมและความขมของเหล้ากาแฟก็ละลายซาบซ่านบนปลายลิ้น ผมหลับตาลงอร่อยจังเลยที่แท้ความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ก็เป็นแบบนี้นี่เองคอมเมนต์ในไลฟ์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนผ่านหน้าจอไป[เขากินอย่างตั้งใจมาก...][ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกสงสารขึ้นมาได้นะ][เหลือเวลาอีกแค่สิบวัน ถ้าเป็นฉันก็คงอยากกินของอร่อย ๆ ให้เต็มที่เหมือนกัน][ว่าแต่เสิ่นจือหานจะยอมปล่อยให้เขามีอิสระขนาดนี้จริง ๆ เหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก]ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกันดังนั้นตอนที่โทรศัพท์สั่นและโชว์ชื่อ “เสิ่นจือหาน” โทรเข้ามา ผมจึงไม่แปลกใจเลยสักนิดผมรับสายโดยไม่พูดอะไร“อาซาน คุณไปไหนคะ?”“ฉันเป็นห่วงคุณมากนะรู้ไหม?” น้ำเสียงของเธอเจือความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย“กินข้าวอยู่”“กลับบ้านเถอะ อาซาน” เธอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “เราสองคนต่างก็ต้องการความสงบเพื่อทบทวนตัวเอง ฉันสัญญาว่าคืนนี้จะไม่กวนคุณ คุณไปนอนห้องแขกก็ได้ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันดี ๆ ตกลงไหม?”น้ำเส

“หานหาน... ผะ ผมหนีออกมาได้แล้ว...”“พวกเขาอยู่ที่โรงงานร้างแถบชานเมืองตะวันตก... หนีไปหมดแล้ว...”“...ผมกลัวมากเลย...”“ไม่ต้องกลัวนะ! ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเสิ่นจือหานเปลี่ยนไปทันทีจากความโหดเหี้ยมเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่สั่นเทาอย่างที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน“คุณบาดเจ็บหรือเปล่า? หาที่ซ่อนตัวปลอดภัยก่อนนะ”เธอถึงกับลืมวางสาย สะบัดข้อมือผมออกแล้วพุ่งตัวออกไปข้างนอกใบมีดถูกดึงออกจากเนื้อหนัง ทำให้เกิดความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นอีกครั้งผมหมดเรี่ยวแรงล้มพับลงบนเตียง มองดูแผ่นหลังของเธอหายลับไปทางประตูคอมเมนต์เงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดขึ้น[เธอไปแบบนี้เลยเหรอ?!][ข้อมือพระรองยังเลือดไหลอยู่เลยนะ!][อย่างน้อยก็เรียกรถพยาบาลให้หน่อยไหม?!][นี่คือความรักที่เธอพูดถึงงั้นเหรอ? เพื่อพระเอกแล้วยอมทำร้ายคนอื่นโดยไม่ลังเลเลยเนี่ยนะ?][เมื่อก่อนฉันรู้สึกว่าเธอรักจริงได้ยังไงกันนะ...]ผมพยายามยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาอย่างยากลำบาก เพื่อเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงปลายนิ้วสั่นเทา ห่างจากโทรศัพท์เพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกลแสนไกล

“คุณคิดว่า เธอจะทำยังไงต่อไป?”กู้เหยียนยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าโกรธจัดผ่านไปเนิ่นนาน เธอถึงค่อย ๆ เอ่ยปาก “คุณฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้นะ”“แต่ก็อันตรายกว่าด้วย”เธอหันหลังเดินจากไป พอถึงหน้าประตูหยุดชะงัก “ถ้าคุณกล้าทำร้ายชิงอัน ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่”ผมพิมพ์ข้อความแล้วชูโทรศัพท์ขึ้น“คุณกู้ คนที่ทำร้ายเขา ไม่เคยเป็นผมเลย”“แต่เป็นคุณกับเสิ่นจือหานต่างหาก ที่ลงมือทำให้เขากลายเป็นผู้ชายที่ต้องถูกลักพาตัวถึงจะเรียกร้องความสนใจได้”ประตูปิดลงคอมเมนต์เลื่อนเร็วอย่างบ้าคลั่ง[เขาช่างกล้าพูดจริง ๆ !!!][แต่เขาพูดถูกนะ! คาแรคเตอร์ของหลินชิงอันคือดอกไม้ขาวบริสุทธิ์ที่ต้องการการปกป้อง][ถ้าหลินชิงอันร้ายขึ้นมา เสิ่นจือหานจะยังรักเขาไหม?][จู่ ๆ ฉันก็อยากดูเนื้อเรื่องตอนนี้ขึ้นมาเลย!]ผมวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่างแสงแดดกำลังดีเวลานับถอยหลังยังคงเดินต่อไป7 วัน 12 ชั่วโมง 44 นาทีผมยังมีเวลาอีกเจ็ดวันครึ่งมากพอให้ผมทำอะไรได้ตั้งหลายอย่างเสิ่นจือหานมาหาในช่วงบ่ายของวันถัดมาตอนที่เธอผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามา ผมกำลังนั่งกินโจ๊กโดยมีพยาบาลคอยช่วยพยุงอยู่วินาทีที่เห็นเ

[สะใจมาก!!!][ถึงจะยังไม่เข้าเมรุ แต่ก็เริ่มมีควันลอยมาแล้ว!][เสิ่นจือหานเริ่มสงสัยแล้ว!][พระรองสู้ ๆ! เอาให้เธอเจ็บเจียนตายไปเลย!]ผมหลับตาลงเวลานับถอยหลังกะพริบ6 วัน 18 ชั่วโมง 22 นาทีเกมยังคงดำเนินต่อไปแต่กฎเริ่มเปลี่ยนไปแล้วหนึ่งวันก่อนออกจากโรงพยาบาล ผมเปิดไลฟ์สดคอมเมนต์บนหน้าจอแสดงความตกตะลึง[เขาจะทำอะไรน่ะ?!][มาไลฟ์อะไรตอนนี้? จะพูดอะไร?][ไม่กลัวเสิ่นจือหานมาเห็นเหรอ?]ผมนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผ้าพันแผลที่ข้อมือเปลี่ยนเป็นแผ่นปิดแผลที่เบาสบายขึ้นแล้ว แต่ก็ยังมองเห็นได้ชัดเจนอยู่ดีฉากหลังเป็นผนังสีขาวของโรงพยาบาล นอกหน้าต่างคือท้องฟ้ายามพลบค่ำชื่อไลฟ์นั้นแสนจะเรียบง่าย“หกปี จากความฝันจักรพรรดิจอเงินสู่ห้องไอซียู”หลังจากเปิดไลฟ์ไปได้สิบนาที ยอดคนดูก็ทะลุหนึ่งแสนคนคนส่วนใหญ่ถูกดึงดูดเข้ามาเพราะเรื่องซุบซิบของเสิ่นจือหานและหลินชิงอันเรื่องบาดหมางในตระกูลเศรษฐี รักสามเส้า คดีลักพาตัวที่มีเงื่อนงำ ทุกเรื่องล้วนเป็นประเด็นร้อนผมไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าซีดเซียว สวมชุดผู้ป่วย ดูเปราะบางและสมจริง“สวัสดีครับทุกคน ผมคือมู่เหลียนซาน”“หลายคนรู้จักผมในฐา