บทที่ 6

ยามที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉินจิ่นเซ่อนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง บาดแผลตรงทรวงอกถูกพันผ้าเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ยามหายใจยังคงปวดระบมอย่างหนัก

ปี้เทาคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ร้องไห้จนตาบวมช้ำเหมือนลูกมันฮ่อ "คุณหนู...ในที่สุดท่านก็ตื่นเสียที..."

ฉินจิ่นเซ่ออ้าปากพะงาบ เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เขาอยู่ไหน"

น้ำตาของปี้เถาไหลพรากหนักยิ่งกว่าเดิม "ท่านแม่ทัพคอยอยู่ข้าง ๆ แม่นางมู่เจ้าค่ะ แม่นางมู่ตกใจขวัญผวา ท่านแม่ทัพเฝ้านางตั้งแต่เมื่อคืน ต้มน้ำแกงปลอบขวัญให้นางเอง แล้วคอยป้อนให้นางทีละช้อน..."

"พอได้แล้ว" ฉินจิ่นเซ่อเอ่ยขัดนาง

ปี้เถาเอามืออุดปาก น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไร้เสียง "คุณหนู ท่านลำบากยิ่งนัก..."

ฉินจิ่นเซ่อเหม่อมองเพดานม่านเตียง น้ำตานางไหลจนแห้งเหือดไปนานแล้ว

ในช่วงหลายวันต่อมา ฮั่วสิงเช่อกก็ไม่เคยมาหาเลยสักครั้งเดียว

ฉินจิ่นเซ่อเยียวยาบาดแผลอยู่เพียงลำพัง ยามเจ็บปวดตรงทรวงอกรุนแรงก็นอนนิ่งไม่ขยับ พอทุเลาลงบ้างก็นั่งเก็บสัมภาระต่อ

ในคืนของวันที่เจ็ด จู่ ๆ ฮั่วสิงเช่อก็เดินทางมาหา

ฉินจิ่นเซ่อกำลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่ตรงหัวเตียง พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น มองเห็นเขาผลักประตูเข้ามา

เขาดื่มสุรามา บนกายมีกลิ่นสุราจาง ๆ ดวงตาคู่นั้นดูพร่ามัวเล็กน้อยภายใต้แสงเทียนสลัว

เขาไม่ได้ถามว่าบาดแผลของนางหายดีหรือยัง ไม่ได้อธิบายว่าเหตุใดวันนั้นถึงจับนางไปรับกีบเท้าม้าแทนมู่หลานซี หรือแม้แต่ไม่เคยเอ่ยถามเลยว่าหลายวันที่ผ่านมานี้นางทนผ่านมันมาได้อย่างไร

เขาเพียงยืนอยู่หน้าเตียง มองดูนางจากมุมสูง แล้วจากนั้นก็เริ่มปลดสายรัดเอว

นิ้วมือของฉินจิ่นเซ่อขยุ้มเกร็งขึ้นมาอย่างฉับพลัน หน้าหนังสือถูกยับย่นเป็นรอยลึก

"ท่านแม่ทัพ" นางเอ่ยปาก "หลายวันมานี้ ท่านไม่เคยมาเหลียวแลข้าเลย บัดนี้มาหา ก็เพียงเพื่อเรื่องนี้เท่านั้นหรือเจ้าคะ"

การกระทำของฮั่วสิงเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ

"แล้วจะให้ทำอะไรเล่า" เขาขว้างสายรัดเอวที่ปลดออกไปข้าง ๆ อย่างไม่แยแส แล้วโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งยันอยู่ข้างกายของนาง ทอดเงาร่างของตนเองปกคลุมตัวนางเอาไว้ "ทำไม เล่า พอไม่ได้แตะต้องเจ้าหลายวัน เจ้าก็ไม่อยากแล้วหรือ ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อน เจ้ามันกระเหี้ยนกระหือรือมากไม่ใช่หรืออย่างไร"

ฉินจิ่นเซ่อรู้สึกคล้ายกับถูกใครบางคนใช้มีดกรีดหัวใจอย่างทารุณ

"ท่านแม่ทัพจำเป็นต้องใช้คำพูดหยาบคายเช่นนี้มาหยามเกียรติข้าด้วยหรือ" นางมองดูเขา ดวงตาแห้งจนรู้สึกเจ็บ แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด "ข้าเป็นภรรยาของท่าน กับภรรยาแล้ว ท่านควรจะทะนุถนอมและให้เกียรติสิเจ้าคะ"

ฮั่วสิงเช่อไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา

ในรอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งการเยาะเย้ย ไร้หารเหยียดหยาม หรือแม้กระทั่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

แต่นางเข้าใจดี เขากำลังบอกนางว่า นางไม่ใช่ภรรยาที่เขาปรารถนา และไม่เคยเป็นมาตั้งแต่แรกแล้ว

ฮั่วสิงเช่อโน้มตัวลงมา ริมฝีปากแนบลงบนลำคอของนาง พร้อมด้วยแรงบีบบังคับอันไม่อาจปฏิเสธได้

ในตอนนี้เอง ประตูก็พลันถูกผลักเปิดออก

มู่หลานซียืนอยู่ตรงหน้าประตู สายตาย้ายจากสาบเสื้อที่เปิดกว้างครึ่งหนึ่งของฮั่วสิงเช่อ ไปยังสายรัดเอวที่หลุดอยู่บนพื้น ขอบตาค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมาทีละน้อย

"ขอ...ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะพวกท่านเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าลง เอ่ยเสียงสะอื้น แล้วหันตัวทำท่าจะเดินออกไป

ฮั่วสิงเช่อยืดตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ก้าวพรวด ๆ ตามไปจับข้อมือของนางไว้ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที

"ไม่ได้ขัดจังหวะเลย

หลานซี มีเรื่องอะไรงั้นหรือ"

มู่หลานซีก้มหน้า พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คืนนี้ในเมืองมีงานเทศกาลโคมไฟ ข้านึกว่า...หากพวกท่านไม่ยุ่งจนเกินไป จะช่วยพาข้าไปเที่ยวชมหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ยุ่งเลย" ฮั่วสิงเช่อแทบจะไม่ลังเล "ข้าจะพาเจ้าไปเอง"

เขาหันกลับมามองฉินจิ่นเซ่อแวบหนึ่ง น้ำเสียงกลับมาแฝงการออกคำสั่งที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ "เจ้าก็ไปด้วย"

ฉินจิ่นเซ่อถูกเขาลากมาที่งานเทศกาลโคมไฟ

แสงโคมไฟสว่างไสวเต็มถนน เสียงผู้คนคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ ฮั่วสิงเช่อคอยอยู่เคียงข้างมู่หลานซีตลอดเวลา คอยกันผู้คนอันแออัดให้ คอยซื้อถังหูลู่ให้นาง คอยถือโคมไฟให้นางเพื่ออธิษฐาน

ส่วนนางเป็นราวกับมนุษย์ล่องหน เดินตามหลังพวกเขาสองคน มองดูพวกเขาเดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางแสงโคมไฟ

"ท่านแม่ทัพ ข้าอยากได้โคมไฟกระต่ายดวงนั้นเจ้าค่ะ!" มู่หลานซีชี้ไปที่โคมไฟที่แขวนอยู่บนที่สูง พลางยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

"รอประเดี๋ยว" ฮั่วสิงเช่อแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน ปีนขึ้นไปนิดเดียวก็ถึงนั่งร้านแขวนโคมไฟ

ฉินจิ่นเซ่อและมู่หลานซียืนรออยู่ด้านนอกฝูงชน

มู่หลานซีพลันเอียงหน้ามา นางมองดูฉินจิ่นเซ่อ แล้วยกมุมปากยิ้มอย่างมีเลนศนัย "พี่หญิง ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาถึงได้ยอมฟังคำพูดของข้าขนาดนี้

"เพราะข้าเคยบอกว่า ข้าชอบมองดูเขาทำทุกอย่างเพื่อข้าโดยไม่สนสิ่งใด เขาก็เลยยอมทำทุกอย่างเพื่อข้าจริง ๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของเขาก็ตาม"

"ข้ารู้" น้ำเสียงของฉินจิ่นเซ่อเรียบเฉยยิ่ง

"ท่านรู้ก็ดีแล้ว" มู่หลานซียิ้มบาง ๆ "ดังนั้น ท่านก็ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ท่านแย่งชิงสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเองไป ก็สมควรที่จะต้องชดใช้"

ฉินจิ่นเซ่อจ้องมองนาง กำลังจะเอ่ยปากพูดบางสิ่ง ก็พลันได้ยินเสียงร้องตกใจดังมาจากด้านหลัง

นางหันหน้ากลับไป มองเห็นร่างของมู่หลานซีหงายหลัง พลิกตัวตกออกจากราวสะพาน ดิ่งลงสู่ทะเลสาบที่เย็นเฉียบ

"หลานซี!"

ฮั่วสิงเช่อกระโดดลงมาจากนั่งร้าน ก้าวพรวด ๆ พุ่งไปยังริมทะเลสาบ ช้อนตัวมู่หลานซีขึ้นมาจากน้ำอย่างรวดเร็ว

มู่หลานซีเปียกโชกไปทั้งตัว นอนไออยู่ริมฝั่ง ไอไปไอมาก็ร้องไห้ ขดร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมอกของฮั่วสิงเช่อ

"อาเช่อ...ขอโทษนะ...เมื่อครู่พี่หญิงเคืองที่ข้าไปขัดจังหวะความสุขของพวกท่าน นางก็เลยผลักข้าลงมา...ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางโกรธนะ..."

"ฉินจิ่นเซ่อ!"

ฮั่วสิงเช่อพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นอัดแน่นด้วยไอสังหาร บัดนี้แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยน่ากลัว จ้องมองฉินจิ่นเซ่อที่อยู่ริมฝั่งอย่างอาฆาต

"เจ้ามันช่างใจคออำมหิตเหมือนอสรพิษ!" เขาตะคอก น้ำเสียงเย็นชาดั่งมีดเคลือบน้ำแข็ง "หลานซีมีสิ่งใดไม่ดีต่อเจ้าหรือ ต่อให้นางจะเข้ามาขัดจังหวะเจ้ากับข้า เจ้าก็ไม่อาจลงมือทำร้ายคนอย่างอำมหิตเช่นนี้ได้!"

"ข้าไม่ได้ทำ!" ฉินจิ่นเซ่อหนาวสะท้านไปทั้งตัว พยายามจะอธิบาย "นางเป็นคนกระโดดลงไปเอง ข้าไม่ได้..."

"ยังกล้าปากแข็งอีกหรือ!" ฮั่วสิงเช่อโมโหจนหัวเราะประชด ในดวงตาฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

"ในเมื่อเจ้าร่านนัก เช่นนั้นข้าจะสนองความปรารถนาให้เจ้าเอง!"

เขาโบกมืออย่างรุนแรง ตะโกนเสียงดังลั่น "เด็ก ๆ! ถอดเสื้อผ้านังหญิงแพศยานี่ออกให้หมด แล้วโยนเข้าไปในรังขอทานข้างหน้า! ให้นางได้ลิ้มรสชาติการถูกผู้คนมองดูราวกับเดรัจฉานเสียบ้าง!"