บทที่ 1

"อื้อ..." ฉินจิ่นเซ่อเกร็งไปทั้งร่าง ตกใจจนเสียงสั่น "ท่านแม่ทัพ! ที่นี่...คนเยอะขนาดนี้..."

"คนเยอะสิดี" เขาขบกัดติ่งหูนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกรุ้มกริ่ม "ให้ทุกคนได้รู้กัน ว่าข้ารักถนอมเจ้าเพียงใด"

แม้จะมีโต๊ะอาหารและชายกระโปรงคอยบดบัง แต่หากมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ ก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

ฉินจิ่นเซ่ออับอายจนหน้าแดงไปหมด น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองตา นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา "ท่านแม่ทัพ...กลับไปค่อยทำได้หรือไม่ จะกี่ครั้ง...ข้าก็ยอมให้ท่าน..."

ฮั่วสิงเช่อยกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่งอย่างไม่ไยดี แต่กลับไม่หยุดเคลื่อนไหว ทั้งยังออกแรงหนักกว่าเดิม "เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าทำเช่นนี้เร้าใจกว่า ข้าจากไปนานขนาดนี้ เจ้าคงจะอยากจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ หญิงแพศยา จะเสแสร้งอะไรกัน"

ฉินจิ่นเซ่อเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไร้เสียง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ใช่ว่าเขาจะไม่เคยนึกคึกคะนองอยากทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าธารกำนัล แต่สำหรับความใจกล้าบ้าบิ่นในวันนี้ ทำเอานางกลัวแทบสิ้นสติจริง ๆ

นางเป็นบุตรีฮูหยินเอกที่ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนมาอย่างพิถีพิถัน ถูกปลูกฝังให้ทำตัวเรียบร้อยเหมาะสมมาตั้งแต่เด็ก หากมีใครมาพบว่านางทำเรื่องเช่นนี้ในงานเลี้ยง นางยอมตายเสียยังดีกว่า

ขณะกำลังพูดคุย ก็มีคนถือจอกสุราเดินเข้ามาหา เจ้าตัวยิ้มแย้มพลางเอ่ยถาม "เหตุใดฮูหยินท่านแม่ทัพถึงนั่งอยู่บนตักท่านแม่ทัพเล่า ไม่สบายหรือเปล่า"

ฉินจิ่นเซ่อตกใจจนตัวแข็งทื่อ พยายามหดตัวซุกเข้าหาอ้อมอกของฮั่วสิงเช่อสุดชีวิต ซุกหน้าเข้ามาในอกเขา พร้อมส่งสายตาวิงวอนเงียบ ๆ

ฮั่วสิงเช่อกอดนางแน่นขึ้น ตอบผู้มาเยือนด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด "ฮูหยินไม่ค่อยสบาย ข้าเลยช่วยดูแลนางหน่อย"

คนผู้นั้นยิ้มพลางเอ่ย "ท่านแม่ทัพกับฮูหยินรักใคร่ผูกพันกันดีจริง ๆ " จากนั้นก็หันตัวเดินกลับไปยังที่นั่งของตน

ทันทีที่คนผู้นั้นเดินจากไป การกระทำของฮั่วสิงเช่อก็ยิ่งบ้าระห่ำ

ฉินจิ่นเซ่อซบหน้าอยู่กับอกเขา น้ำตาร่วงลงบนสาบเสื้อของเขาหยดแล้วหยดเล่า แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว

นางกลัวว่าจะดึงดูดสายตาจากคนอื่น กลัวว่าจะมีใครมาเห็นสภาพของนางในตอนนี้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เขาถึงอิ่มเอมแล้วผลักนางออก จัดแจงเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ"ไปจัดการตัวเองเสีย"

ฉินจิ่นเซ่อขาสั่นพั่บ ๆ ขณะลุกยืนขึ้น นางไม่กล้าสบตาผู้ใด ได้แต่ก้มหน้าก้มตากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากตรงนั้น

นางหาห้องปีกที่ไม่มีคนอยู่ เปลี่ยนชุดกระโปรงที่เปรอะเปื้อนออก ในที่สุดน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว

นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำเรื่องหยาบโลนเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัลจริง ๆ ต่อให้เป็นนางคณิกาต่ำต้อยที่สุดในเมืองฉางอาน ก็ไม่เคยต้องมาถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้

นางนึกถึงช่วงเวลาก่อนแต่งงาน มารดากุมมือนางพลางกำชับ "จิ่นเซ่อ แม่ทัพฮั่วเป็นบุรุษห้าวหาญชาตินักรบ เจ้าแต่งออกไปแล้ว ต้องคอยปรนนิบัติสามีให้ดี รีบสืบสกุลให้ตระกูลฮั่วเร็ว ๆ นะ"

นางแต่งงานเข้ามาด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง หลงคิดไปว่าขอเพียงตนเองสุภาพอ่อนโยนและรู้จักวางตัว ก็คงจะทำลายหัวใจอันเย็นชาของเขาได้อยู่แล้ว

แต่ผ่านไปสามปีแล้ว สิ่งที่นางได้รับ มีเพียงความอัปยศและน้ำตาที่เวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน

ไม่ง่ายเลยกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ นางเดินกลับไปยังโถงจัดงานเลี้ยง แต่กลับพบว่าเหล่าแขกเหรื่อแยกย้ายกันไปหมดแล้ว และฮั่วสิงเช่อก็ไม่รู้หายไปไหนแล้วเช่นกัน

ฉินจิ่นเซ่อทำได้เพียงเดินออกจากประตูวังไปตามลำพัง

ด้านนอกไม่รู้ว่าฝนเริ่มตกลงมาตั้งแต่เมื่อใด นางเปียกโชกไปทั้งร่าง ยามลมฤดูใบไม้ร่วงอันเย็นยะเยือกโชยผ่าน ก็ทำเอานางหนาวจนสั่นสะท้าน

นางใช้เวลาเดินร่วมครึ่งค่อนชั่วยามกว่าจะกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ขณะกำลังจะเดินกลับเรือนของตนเอง พอผ่านหน้าเรือนของแม่สามี ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ข้างใน

ตามจริงนางไม่ควรแอบฟัง นางปฏิบัติตนตามธรรมเนียมมาตลอดยี่สิบกว่าปี ไม่เคยทำเรื่องเช่นการแอบฟังความลับคนอื่น แต่แม่สามีกลับเอ่ยถึงชื่อของนาง

"ในงานเลี้ยงวันนี้ อาเช่อรังแกนางต่อหน้าผู้คนอีกแล้วหรือ" นั่นคือเสียงของแม่สามี

"ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ" แม่นมถอนหายใจ "บ่าวได้ยินมาว่า ท่านแม่ทัพดึงตัวฮูหยินขึ้นไปนั่งบนตัก กลางวันแสก ๆ แล้วก็...เฮ้อ ตอนฮูหยินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตาแดงช้ำไปหมดเลยเจ้าค่ะ"

"ข้าผิดเอง" แม่สามีถอนหายใจยาว "นึกถึงตอนนั้น ในใจของอาเช่อมีเพียงแม่นางมู่หลานซี แต่นางดันหน้าตาเหมือนอนุภรรยานอกบ้านของนายท่าน ข้าเห็นหน้าทีไรก็สะอิดสะเอียน ยืนกรานไม่ยอมให้นางแต่งเข้าบ้าน ต่อมาข้าประสบอันตรายในวัด ได้จิ่นเซ่อช่วยชีวิตไว้ ข้าเลยเอาชีวิตตัวเองมาขู่ บังคับให้อาเช่อแต่งงานกับนาง เขาข่มความโกรธไว้ในใจ ไม่รู้จะปลดปล่อยทางไหน สุดท้ายก็ได้แต่เอามาลงที่จิ่นเซ่อ!"

"ฮูหยินใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ" แม่นมรีบปลอบ "ยามนี้ท่านแม่ทัพก็แต่งงานกับฮูหยินน้อยแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ แม่นางมู่ผู้นั้นไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็คงไม่มีปัญญามาก่อเรื่องก่อราวอะไรได้อีกแล้ว"

"แต่เขาไม่ยินยอมน่ะสิ" เสียงของแม่สามีเบาลง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง "เขาไม่ยอมรับ จึงเอาแต่ทรมานจิ่นเซ่อ เจ้าคิดว่าเขาแค่พูดจาหยาบโลนสกปรกอย่างนั้นหรือ เขายังให้คนแอบวาดภาพตอนพวกเขาเริงรักกัน เอาไปให้พวกสหายเลวทรามพวกนั้นเวียนกันดู ทั้งยังเอาไปวางขายในตลาดอีก! ผู้ชายทั้งเมือง เกรงว่าคงไม่มีใครไม่เคยเห็นลูกสะใภ้ของข้า...ข้าเป็นคนทำลายชีวิตนางเองแท้ ๆ เลย"

บึ้ม

ฉินจิ่นเซ่อรู้สึกราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นมาในหัว

นางยืนอยู่ใต้เฉลียง หยาดน้ำฝนเย็นชืดไหลหยดลงมาจากปลายเส้นผม แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บอีกแล้ว เลือดทั่วร่างคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที แม้กระทั่งหัวใจก็ยังหยุดเต้น

วาดภาพไว้?

ให้พวกสหายดู?

เอาไปวางขายในตลาด?

ผู้ชายทั้งเมือง...ต่างเคยเห็นนางหมดแล้วหรือ?

นางพลันงอตัว ยึดเสาเฉลียงอันเย็นเฉียบไว้ ในกระเพาะบิดเกร็งจนปั่นป่วน แต่กลับไม่มีสิ่งใดอาเจียนออกมา มีเพียงน้ำย่อยเปรี้ยว ๆ ที่ขย้อนขึ้นมาจนสำลักเข้าจมูก ทั้งขมทั้งเปรี้ยว

นางไม่ยอมเชื่อ หันกายวิ่งออกไปราวกับคนคลั่ง โซเซพุ่งตัวออกจากจวนแม่ทัพ โดยไม่สนกิริยามารยาทกุลสตรีใด ๆ อีกต่อไปแล้ว

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว บนถนนสายยาวมีผู้คนสัญจรเบาบาง มีเพียงพ่อค้าแม่ค้าไม่กี่คนที่กำลังเก็บแผงค้าขายอยู่ใต้แสงโคมไฟสี่เหลี่ยมสีส้มสลัว

นางถลันตัวเข้าไปที่แผงขายของโชห่วยแห่งหนึ่ง มืออันสั่นเทาคว้าเอาม้วนภาพกี่ม้วนที่วางซ้อนกันอยู่อย่างส่งเดชขึ้นมา แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง

ภาพม้วนแรก เป็นภาพนางกับฮั่วสิงเช่อในห้องหนังสือ นางนอนคว่ำหน้าอยู่กับโต๊ะ ชายกระโปรงถกไปกองไว้ที่เอว ส่วนเขาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง วาดได้ละเอียดลออยิ่งนัก แม้กระทั่งหยดน้ำตาตรงหางตาของนางก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน

ภาพม้วนที่สอง เป็นภาพในคอกม้า นางคุกเข่าอยู่บนกองฟาง เขาบีบเอวนางไว้ นางเอียงหน้าหนี สีหน้าเผยความอับอายและเจ็บปวดทรมาน

ภาพม้วนที่สาม เป็นภาพในวันนี้ เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลอง นางนั่งอยู่บนตักของเขา ซุกหน้าเข้าในอกเขา โดยภาพใต้ชายกระโปรงถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นเป็นพิเศษ วาดได้ละเอียดสมจริงยิ่งนัก