บทที่ 2

ทุกภาพติดป้ายราคาชัดเจน ภาพที่แพงที่สุดเขียนไว้เด่นหราว่า 'ห้าตำลึงเงิน'

มือที่กำกระดาษภาพวาดสั่นสะท้านจนหมดสภาพ ขอบกระดาษอันแหลมคมบาดปลายนิ้วนาง เลือดเม็ดโตซึมออกมา ผสมกับสายฝนและน้ำตาบนใบหน้า หยดติ๋ง ๆ ลงบนภาพวาดอันอุจาดตาเหล่านั้น

"ฮูหยิน ท่านจะซื้อหรือไม่ หากไม่ซื้อก็อย่าทำพัง" พ่อค้าเอื้อมมือมาแย่งคืนด้วยความหงุดหงิด

ฉินจิ่นเซ่อรีบปล่อยมือราวกับถูกของร้อนลวก กระดาษภาพวาดร่วงปลิวลงบนพื้น ถูกสายฝนซัดจนเปียกชุ่ม รอยหมึกพร่าเลือน หน้าคนบนภาพค่อย ๆ พร่าเลือนไป

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินออกมาตั้งแต่เมื่อใด

จำได้เพียงว่าทางขากลับนางเดินเร็วมาก ถึงขั้นกล่าวได้ว่าโงนเงนสะดุดล้ม

เมื่อก่อนนางไม่เคยเดินเช่นนี้ มารดาเคยพร่ำสอนนับครั้งไม่ถ้วน กุลสตรีผู้สง่างามต้องมีกิริยาสำรวม ยามเดินต้องพลิ้วไหวราวดุจลมพัดกิ่งหลิว แผ่วเบาไร้สุ้มเสียง

ทว่าในยามนี้ นางไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว

หัวใจคล้ายถูกมือมืดมองไม่เห็นบีบเค้นอย่างรุนแรง เจ็บปวดทรมานจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาแห่งความสิ้นหวังพรั่งพรูปนเปกับสายฝน ไหลลงมาอย่างเงียบเชียบ เช็ดเท่าไรก็ไม่แห้งเสียที

เมื่อก่อนนางคิดเพียงว่าฮั่วสิงเช่อเป็นขุนศึก ไม่รู้จักความอ่อนโยน คำพูดหยาบโลนเหล่านั้น การตักตวงครอบครองอย่างไม่รู้กาลเทศะเหล่านั้น บางทีอาจเป็นเพราะนิสัยที่ป่าเถื่อนของเขา

นางถึงขั้นเคยหาเหตุผลแทนเขา ว่าเขาประจำอยู่ชายแดนนานเกินไป รอบกายมีแต่บุรุษหยาบกระด้าง จะไปเข้าใจวิธีปฏิบัติตัวดี ๆ ต่อภรรยาเสียที่ไหนกัน

แต่ที่แท้ ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นการแก้แค้นทั้งนั้น

แก้แค้นที่นางเข้ามาแย่งตำแหน่งหญิงคนรักของเขา

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ตัวนางทำผิดอะไรกันแน่?!

นางเองก็เป็นสตรีที่แต่งงานเข้ามาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม หวังว่าจะได้รับความรักและความเอ็นดูจากสามีเช่นกัน

ตลอดสามปีมานี้ นางกตัญญูต่อแม่สามี จัดการงานบ้านงานเรือน ดูแลจวนแม่ทัพทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ยามเขาออกรบ นางก็จุดธูปขอพรทุกวัน เฝ้ามองไปยังทิศทางของชายแดนทุกคืน เฝ้ารอให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เขากลับมองนางเป็นเพียงของเล่นที่สามารถเหยียบย่ำได้ตามใจชอบ

แม้กระทั่งร่างกายของนาง ก็ยังกลายเป็นของเล่นสร้างความบันเทิงให้ผู้อื่น!

ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฉินจิ่นเซ่อวิ่งไปวิ่งมา กลับพบว่าตนเองยืนอยู่หน้าประตูศาลบรรพชนตระกูลฮั่ว

ในศาลบรรพชนไฟสลัว ป้ายวิญญาณตั้งเรียงรายเป็นแถว ดูขรึมขลังน่าเกรงขาม

นางแต่งงานเข้ามาสามปี คารวะเช้าเย็น ตามเทศกาลก็นำธูปมาจุดเคารพ ไม่เคยบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

นางคิดว่าตนเองเป็นคนตระกูลฮั่วแล้ว คิดว่าขอเพียงทำให้ดี ย่อมต้องมีสักวันที่บุรุษผู้นั้นจะหันมาเหลียวแลได้

แต่ที่แท้ ตั้งแต่ต้นจนจบ นางเป็นเพียงแค่เรื่องน่าขบขันเรื่องหนึ่ง!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ควรจะจบลงเสียที!

นางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก้าวเข้าไปด้วยขาที่สั่นเทิ้ม และประกาศว่าขอพบผู้อาวุโสประจำตระกูล

นไม่ช้า ชายชราที่ทั้งผมทั้งเคราขาวโพลนก็เดินออกมา เขาคือท่านอาสาม ผู้มีลำดับศักดิ์สูงที่สุดในตระกูลฮั่ว

"จิ่นเซ่อ เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้า"

ฉินจิ่นเซ่อย่อกายคารวะเขา ท่วงท่ายังสง่างามตามระเบียบที่ตระกูลฉินพร่ำสอนมา ต่อให้ยามนี้นางจะซมซานเหมือนเพิ่งงมขึ้นมาจากโคลนตม แต่กิริยาการย่อกายคารวะนั้นก็ไม่มีจุดให้ติเลย

"ท่านอาสาม วันนี้จิ่นเซ่อมาที่นี่ มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องเจ้าค่ะ" นางยืดตัวขึ้น สบตากับชายชรา แล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ "จิ่นเซ่อขอถอนตัวเองออกจากการเป็นภรรยา ขอหย่าขาดกับฮั่วสิงเช่อเจ้าค่ะ"

ในศาลบรรพชนเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ท่านอาสามจ้องมองนางอยู่ครู่ใหญ่ คิ้วสีขาวโพลนขมวดมุ่น "เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่ กฎหมายแห่งแผ่นดินเรา หากหญิงใดปรารถนาจะขอหย่า ต้องฝ่าด่านหอคอยเก้าชั้นให้ได้ แล้วหอคอยเก้าชั้นนั่นเป็นสถานที่แบบใด เจ้ารู้ชัดแล้วหรือ"

ฉินจิ่นเซ่อย่อมรู้ชัด

นับตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์นี้ แทบไม่มีสตรีคนใดเอ่ยปากขอหย่าก่อนเลย ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะไม่กล้า ด่านหอคอยเก้าชั้นนั้นก็คือโซ่ตรวนพันธนาการที่ราชสำนักใช้ปิดปากสตรี

ในหอคอยมีเก้าชั้น ทุกชั้นล้วนเป็นการลงทัณฑ์อันทารุณ ทั้งการเฆี่ยนด้วยแส้ การหนีบนิ้ว นาบด้วยเหล็กร้อน ใช้โซ่ตรวนเจาะทะลุกระดูกไหปลาร้า...ทวีความรุนแรงขึ้นทีละชั้น ยิ่งชั้นสูงขึ้นยิ่งโหดเหี้ยม

คนที่ก้าวเข้าไป อย่างแรกคือรอดชีวิตออกมา พร้อมหนังสือหย่าหนึ่งฉบับ และตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลสามีโดยสิ้นเชิง หรือไม่ก็ต้องตายอยู่ข้างใน ศพที่ถูกแบกออกมาเลือดเนื้อปนกันเละเทะ

ก่อตั้งแคว้นมาร้อยกว่าปี สตรีที่ฝ่าด่านหอคอยเก้าชั้นสำเร็จมีจำนวนไม่เกินนิ้วมือข้างเดียว

"จิ่นเซ่อทราบดีเจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

คิ้วของท่านอาสามยิ่งขมวดแน่นขึ้น "รู้แล้วเจ้ายังกล้าฝ่าอีกหรือ ข้างในนั้นไม่ใช่ของเด็กเล่นนะ เจ้าเป็นเพียงสตรีบอบบาง..."

"ท่านอาสามเจ้าค่ะ" ฉินจิ่นเซ่อเอ่ยขัดเขา น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง ทว่าภายใต้ความเรียบนิ่งนั้น กลับเป็นความตายด้านอันลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุด "จิ่นเซ่อตั้งใจแน่วแน่แล้วเจ้าค่ะ! โปรดช่วยให้สมปรารถนาด้วย!"

ท่านอาสามมองดูดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นของนาง แล้วนิ่งเงียบไปนานมาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาในที่สุด

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันที่สิบห้าของเดือนนี้ เจ้าจงมาที่ศาลบรรพชน ทางตระกูลจะเปิดหอคอยให้เจ้า"

"ขอบคุณท่านอาสามเจ้าค่ะ" ฉินจิ่นเซ่อย่อกายคารวะอีกครั้ง

นางหันกายก้าวเข้าไปในม่านฝนทีละก้าว

ด้านหลัง บ่าวชราอดถามเสียงต่ำไม่ได้ "ท่านอาสาม ฮูหยินน้อยได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวงเพียงใดกัน ถึงขั้นต้อง..."

"อย่าถามอีกเลย" ท่านอาสามโบกมือ มองดูแผ่นหลังอันซูบผอมที่ค่อย ๆ ถูกสายฝนกลืนหายไป "ถามมากไป ก็มีแต่จะซ้ำมีดลงบนหัวใจนางอีกแผล"

ฉินจิ่นเซ่อไม่รู้ว่าตนเองเดินกลับมาถึงเรือนได้อย่างไร

ยามปี้เถาผลักประตูเรือนเข้ามา แล้วเห็นสภาพของนาง ก็ตกใจจนส่งเสียงกรีดร้อง "คุณหนู! เหตุใดท่านถึงตากฝนจนเปียกปอนเช่นนี้! เร็วเข้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้าเจ้าค่ะ!"

ปี้เถาเป็นสาวใช้ติดตามตอนแต่งงาน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ผูกพันกันแตกต่างจากคนอื่น นางลนลานช่วยเช็ดผมให้แห้ง เปลี่ยนชุดแห้งให้ แล้วก็เติมน้ำร้อนใส่กระเป๋าน้ำร้อนซุกไว้ในผ้านวมให้ด้วย

ฉินจิ่นเซ่อนอนลง ในหัวรู้สึกหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว ลำคอเจ็บระบมจนกลืนน้ำลายไม่ลง ร่องกระดูกปวดรวดร้าวเป็นระยะ

คืนนั้น ฉินจิ่นเซ่อไข้ขึ้นสูงจนรู้สึกมืดฟ้ามัวดิน

นางรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับย่างอยู่บนกองไฟ แล้วก็เหมือนถูกโยนลงไปในบ่อน้ำแข็ง เดี๋ยวก็ร้อนจนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว เดี๋ยวก็หนาวจนฟันสั่นกระทบกัน

ในสมองสับสนมึนงง ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านราวกับโคมลอย คืนวันแต่งงานเขาเรียกน้ำสิบกว่ารอบ นางคุกเข่าในคอกม้าจนเข่าเขียวช้ำ เขาฉุดนางลงนั่งบนตักต่อหน้าแขกเหรื่อเต็มโถงในงานเลี้ยง ภาพวาดพวกนั้น ภาพวาดที่ถูกผู้ชายทั้งเมืองมองดูพวกนั้น...

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนและแตกกระจาย สุดท้ายก็กลายเป็นสีแดงฉาน

ระหว่างที่สะลึมสะลือ นางรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังแก้ถอดชุดของนางออก