บทที่ 3

ฉินจิ่นเซ่อพยายามฝืนลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าราง ๆ ของฮั่วสิงเช่อ

"ท่านแม่ทัพ..." นางเอ่ยปากอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมพัง ๆ "วันนี้ข้า...ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ"

นางไม่ได้เสแสร้ง แต่ทุกข์ทรมานจริง ๆ

ร่างกายปวดร้าวไปทุกส่วน ศีรษะมึนตึบคล้ายถูกยัดด้วยก้อนสำลี แม้แต่แรงจะยกมือยังไม่มี นางถึงขั้นรู้สึกว่า ตัวเองอาจจะต้องมาตายอยู่บนเตียงนี้แล้วจริง ๆ

แต่ฮั่วสิงเช่อกลับทำหูทวนลม สอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของนาง เป่าลมหายใจอันร้อนผ่าวรดข้างหูนาง

"ตัวร้อนสิดี ยิ่งไวต่อสัมผัส ให้สามีดูหน่อยซิ ว่าเจ้าจะร่านราคะขึ้นหรือไม่"

ฉินจิ่นเซ่อหลับตาลง น้ำตาไหลเงียบ ๆ

นางอยากจะถามเขาเหลือเกิน ว่าเห็นนางเป็นตัวอะไรกันแน่

เป็นภรรยา หรือเป็นสิ่งของที่ไร้ค่ายิ่งกว่านางคณิกา!

คำพูดจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่กลับเอ่ยถามไม่ออกสักคำ เพราะนางรู้คำตอบมานานแล้ว

นางหลับตาแน่น กำลังจะยอมจำนนอย่างสิ้นหวัง แต่ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังมาจากนอกประตู "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ..."

องครักษ์ผลักประตูเข้ามา รีบก้าวไปข้างกายเขา แล้วเอียงตัวกระซิบข้างหูสองสามคำ

ฉินจิ่นเซ่อฟังไม่ถนัดว่าองครักษ์พูดอะไร แต่นางเห็นได้อย่างชัดเจนว่า สีหน้าของฮั่วสิงเช่อเปลี่ยนไปฉับพลัน

นั่นคือสีหน้าที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมบนสนามรบ ไม่ใช่ความเย็นชาหรือเหยียดหยามยามเผชิญหน้านาง แต่กลับเป็น...ความหวาดกลัว

เขาถึงขั้นไม่มีเวลาจัดแจงชุดของตนเอง ลุกพรวดขึ้นจากเตียง แล้วเดินก้าวยาวพุ่งตัวออกไป

นางมองตามทิศทางที่เขาหายลับไปอย่างเหม่อลอย ผ่านไปครูใหญ่กว่าสติจะคืนกลับมา

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้คนอย่างฮั่วสิงเช่อกลัวได้ถึงเพียงนี้?

นางฝืนสังขารที่ร้อนฉ่าจนร่างแทบพัง ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก คว้าเสื้อคลุมด้านข้างมาสวม แล้วเดินโซเซตามออกไป

ภายในลานเรือนสว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟ

ฮั่วสิงเช่อกอดสตรีผู้หนึ่งที่เลือดเลอะเต็มตัวไว้ในอ้อมอก กำลังก้าวพรวด ๆ บุกเข้ามาข้างใน สตรีผู้นั้นซบหน้าลงกับอกเขา มองไม่เห็นเค้าหน้า เห็นเพียงข้อมือขาวซีดจนเกือบใสท่อนหนึ่งตกห้อยลงมาอย่างโรยแรง

"หมอประจำจวน! ตามหมอประจำจวนมาเร็ว!" เสียงของฮั่วสิงเช่อแทบจะเหมือนตะโกนแหกปาก แหบพร่าจนฟังไม่ได้ความ

หมอประจำจวนวิ่งโซซัดโซเซออกมา พอเห็นสตรีผู้นั้นเต็มไปด้วยเลือด สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "เร็ว เข้า รีบอุ้มเข้าไปข้างใน!"

ฉินจิ่นเซ่อยืนอยู่ใต้เฉลียง มองดูฮั่วสิงเช่อประคองนางในอ้อมอกวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

ท่าทางเบามือราวกับกำลังอุ้มเครื่องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่าสองมือคู่นั้น เมื่อครู่นี้ยังกระชากฉีกเสื้อผ้าของนางอย่างทารุณอยู่เลย

หมอประจำจวนตรวจชีพจร แล้วตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านแม่ทัพ แม่นางมู่บาดเจ็บถึงเส้นเลือดหัวใจ เสียเลือดมากเกินไป ยาธรรมดาคง...เว้นเสียแต่ว่าจะหาเลือดหัวใจของผู้ที่มีหยางบริสุทธิ์มาเป็นตัวนำยา ถึงจะพอช่วยยื้อชีวิตไว้ได้สักเฮือกหนึ่ง"

"ข้าเอง" ฮั่วสิงเช่อตอบโดยไม่หยุดคิด "เอาเลือดข้าไป"

"ท่านแม่ทัพ!" องครักษ์และหมอประจำจวนคุกเข่าพร้อมกัน "ไม่ได้เด็ดขาด การเจาะเลือดหัวใจอันตรายยิ่งนัก หากเกิด..."

"อย่าพูดให้มากความ" ฮั่วสิงเช่อปลดสาบเสื้อ เผยแผงอกแกร่งฉกรรจ์ สายตากวาดมองทุกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น "หากนางตาย ข้าอยู่ต่อไปจะมีความหมายอะไร!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ชั่วขณะนั้นก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคัดค้านอีกเลย

ฉินจิ่นเซ่อยืนอยู่ตรงหน้าประตู ได้แต่มองมีดสั้นทิ่มแทงลงไปที่อกของเขาตาปริบ ๆ

เลือดค่อยๆ ไหลซึมออกจากแผ่นอก หยดลงในชามหยก ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็ขาวซีดลงอย่างที่ตาเนื้อสังเกตได้ เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก แต่ดวงตาคู่ยังจ้องมองคนที่อยู่บนเตียง ไม่วอกแวกไปไหนเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

"พอแล้ว ๆ ขอรับท่านแม่ทัพ" หมอประจำจวนลนลานเก็บมีดสั้น นำเลือดหัวใจผสมกับยาสมุนไพร ป้อนเข้าปากมู่หลานซีอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง คนบนเตียงก็กระแอมไอออกมาคำหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ

"อาเช่อ..." แพขนตาของมู่หลานซีสั่นระริก นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยประกายน้ำตาฉ่ำวาวราวกับลำธารในสารทฤดู ยามได้เห็นฮั่วสิงเช่อ หยาดน้ำตาก็ไหลพรากลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง

"เหตุใดท่านถึงได้โง่เช่นนี้..." นิ้วมืออันสั่นเทาของนางยกขึ้น แตะลงบนแผ่นอกที่ยังมีเลือดซึมออกมา เอ่ยถามเสียงสะอื้นจนแทบฟังไม่ชัด "เจ็บหรือไม่"

ฮั่วสิงเช่อกุมมือของนางไว้ นำมาจูบเบา ๆ ตรงริมฝีปาก ท่าทางนั้นอ่อนโยนราวกับลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกลีบดอกไม้ แตกต่างจากกิริยาเย็นชาหยาบคายในยามปกติราวกับเป็นคนละคน

"ไม่เจ็บ" เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบต่ำแหบพร่า แฝงไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งที่ฉินจิ่นเซ่อไม่เคยได้ยินมาก่อน "อย่าร้องไห้เลย พอเจ้าร้องไห้ ตรงนี้มันเจ็บ"

เขาดึงมือของนางมาวางทาบไว้บนแผ่นอกของตัวเอง

มู่หลานซีคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา ในที่สุดใบหน้าอันขาวซีดก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

ฮั่วสิงเช่อนั่งยอง ๆ ข้างเตียงอยู่อย่างนั้น เขากุมมือนางไว้ จ้องมองนางนิ่ง ๆ คล้ายกับว่าบนโลกใบนี้ไม่มีผู้อื่นหรือเรื่องอื่นใดที่คู่ควรให้เขาเจียดสายตาไปมองอีกแล้ว

ฉินจิ่นเซ่อยืนอยู่นอกประตู ขณะมองดูภาพเหตุการณ์นี้ นางรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

เป็นสามีภรรยากันมาสามปี สิ่งที่เขาให้นางมีเพียงความหยาบคายและความอัปยศ นางบอกกับตัวเองเสมอว่าเขาเป็นขุนศึก ไม่เข้าใจความอ่อนโยนอันซับซ้อนพวกนั้น

ที่แท้เขาก็เข้าใจ เขาแค่ไม่ยินยอมที่จะมอบมันให้นางเท่านั้นเอง

นางหันตัวก้าวเดินกลับไป ย่างก้าวไม่มั่นคง แทบจะล้มลงไปกองหลายต่อหลายครั้ง