บทที่ 7

ผ่านไปนานเขาถึงพยักหน้า “อืม”

ซินซินยิ้มอย่างดีใจ พลางยกมือเช็ดน้ำตา แล้ววิ่งไปหยิบการ์ดเชิญบนโต๊ะมายื่นให้เฮ่อจิ่งเซียว

“สถานที่กับเวลาอยู่ตรงนี้นะคะ คุณลุงห้ามมาสายเด็ดขาดเลยนะ” ซินซินกำชับแล้วกำชับอีก

เฮ่อจิ่งเซียวเก็บการ์ดเชิญเอาไว้ แล้วหมุนตัวเดินออกจากประตูไป

“แม่คะ คุณลุงตอบตกลงแล้วค่ะ” ซินซินวิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาหา

“แม่ได้ยินแล้ว”

ซินซินรักเฮ่อจิ่งเซียว แค่เขาพูดด้วยประโยคเดียว เธอก็ดีใจไปได้ทั้งวัน

ก่อนนอน ซินซินเอาตุ๊กตาหมีที่เคยโยนทิ้งไปแล้วกลับมาไว้ในห้องอีกครั้ง แถมยังเอารถของเล่นไปวางไว้คู่กับตุ๊กตาหมีด้วย

เสิ่นอี้หนิงกังวลใจอย่างหนัก เฮ่อจิ่งเซียวจะไปร่วมงานจริง ๆ เหรอ

เธออยากให้เขาปฏิเสธไปตรง ๆ เสียยังดีกว่า

ดีกว่าต้องมาคอยดับความหวังที่ซินซินเพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เฮ่อจิ่งเซียวพกการ์ดเชิญไปหาซูซือหร่าน และเหลยเหล่ยก็เห็นการ์ดเชิญใบนั้นเข้าพอดี

“ฮือ” เหลยเหล่ยปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

“เป็นอะไรไป” เฮ่อจิ่งเซียวและซูซือหร่านถามขึ้นพร้อมกัน

เหลยเหล่ยถือการ์ดเชิญเอาไว้ พลางสะอื้น “ซินซินเชิญเพื่อนทุกคนเลย แต่ไม่ได้เชิญผม”

“ไม่ร้องนะลูก ที่ซินซินไม่เชิญลูก คงเพราะลูกไปแกล้งเธอน่ะสิ ไปขอโทษเธอสิ คราวหน้าเธอจะได้เชิญลูกไง” ซูซือหร่านกอดลูกชายไว้ พลางปรายตามองเฮ่อจิ่งเซียวแวบหนึ่ง

“ไม่เอา ผมอยากเล่นกับเพื่อน ๆ ผมก็จะจัดงานวันเกิดวันนี้เหมือนกัน ผมจะจัด ผมจะจัด” เหลยเหล่ยซุกตัวร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในอ้อมกอดของซูซือหร่านจนแทบจะขาดใจ

“ลูกไม่ได้เกิดวันนั้นสักหน่อย”

“งั้นวันเกิดจริง ๆ ไม่ต้องจัดก็ได้ แม่ครับ ผมขอร้องละ ผมอยากเล่นกับเพื่อน ๆ”

“เหลยเหล่ยเป็นเด็กดีนะ ไม่ร้องไห้แล้วนะลูก”

ซูซือหร่านปลอบลูกไม่สำเร็จ จึงพลอยร้องไห้ตามไปด้วย

“ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะจัดให้เอง” เฮ่อจิ่งเซียวอุ้มเด็กชายขึ้นมา “จัดวันนั้นเลย เชิญเพื่อนมาทุกคนเลยนะ”

“พ่อเฮ่อ จริงเหรอครับ” เหลยเหล่ยรีบเช็ดน้ำตา พลางมองเขาด้วยความตื่นเต้น

เฮ่อจิ่งเซียวพยักหน้า เหลยเหล่ยจึงเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ เขาสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้พลางร้องตะโกนไชโย

เสิ่นอี้หนิงกับซินซินไม่รู้ถึงการตัดสินใจของเฮ่อจิ่งเซียว พวกเธอกำลังช่วยกันเตรียมของสำหรับงานวันเกิด

หนึ่งวันก่อนวันเกิด เสิ่นอี้หนิงพาซินซินไปทำเรื่องลาออกจากโรงเรียน

หลังจากกลับถึงบ้าน ซินซินก็เอาแต่คอยดูเวลา

หวังอยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ

ยิ่งใกล้วันเกิดเท่าไหร่ เสิ่นอี้หนิงก็ยิ่งร้อนใจ กังวลว่าเฮ่อจิ่งเซียวจะผิดนัดอีกครั้ง

เช้าวันนั้น เธอส่งข้อความไปหาเฮ่อจิ่งเซียว

“งานวันเกิดเริ่มห้าโมงเย็นนะคะ อย่ามาสายล่ะ”

ครั้งนี้เฮ่อจิ่งเซียวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “อืม”

เสิ่นอี้หนิงมองซินซินที่กำลังนั่งเล่นแท็บเล็ตอยู่ข้าง ๆ แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

หากเฮ่อจิ่งเซียวมาจริง ๆ แล้วแบบนี้เธอจะยังไปอยู่ไหมนะ

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ เสิ่นอี้หนิงก็พาซินซินไปที่โรงแรม พวกเธอช่วยกันตกแต่งห้องจัดงาน

“แม่คะ คุณลุงจะมาจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ซินซินเริ่มกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว เด็กน้อยคอยชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้ง

เสิ่นอี้หนิงเปิดข้อความเมื่อตอนเช้าให้ลูกดู “น่าจะมาจ้ะ”

ซินซินยิ้มออก ก่อนจะหันไปเล่นลูกโป่งต่อ

เมื่อตกแต่งห้องเสร็จ เสิ่นอี้หนิงก็ได้รับสายจากผู้ปกครองคนหนึ่ง บอกว่าเด็กติดธุระด่วน มาร่วมงานไม่ได้แล้ว

เธอทักทายพูดคุยกับอีกฝ่ายสองสามประโยค แล้วจึงวางสายไป

แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ มีสายจากเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นโทรเข้ามาอีกมากมาย

“แม่คะ พวกเขาจะไม่มากันแล้วเหรอคะ” ซินซินได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ สีหน้าจึงดูไม่ค่อยสู้ดีนัก “ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่คุณลุงมาก็พอแล้ว หนูแค่อยากฉลองวันเกิดกับแม่แล้วก็คุณลุง”

เสิ่นอี้หนิงสงสารความรู้ความของลูก อ้าปากค้างไม่รู้จะปลอบลูกอย่างไรดี

เธอส่งข้อความไปหาเฮ่อจิ่งเซียวอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตอบกลับมา

เวลาจัดงานวันเกิดผ่านไปแล้ว ทว่าก็ยังไม่มีเพื่อนมาร่วมงานเลยสักคน

เสิ่นอี้หนิงปรายตามองโทรศัพท์มือถือ โซเชียลของซูซือหร่านเพิ่งอัปเดต

เธอจัดงานปาร์ตี้ฉลองเข้าเรียนให้เหลยเหล่ย โดยเชิญเพื่อนมาทั้งชั้น

รูปถ่ายเป็นภาพหมู่ของเด็ก ๆ และบรรดาผู้ปกครอง โดยมีเฮ่อจิ่งเซียวยืนอยู่ตรงกลาง

“ขอบคุณพ่อเฮ่อที่จัดงานเลี้ยงให้ลูกชายนะคะ ลูกชายมีความสุขมากเลยค่ะ”

มือของเสิ่นอี้หนิงสั่นเทา โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดมือตกลงพื้น

เขารู้อยู่เต็มอกแท้ ๆ ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของซินซิน...

ซินซินเดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พลางจ้องมองรูปถ่ายนิ่งอึ้ง

คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้

“แม่คะ เรากินข้าวกันเถอะค่ะ” ซินซินวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วเลื่อนเค้กมาตรงหน้าตัวเอง “แม่ช่วยจุดเทียนให้หนูหน่อยสิคะ”

เสิ่นอี้หนิงเจ็บปวดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

เธอจุดเทียน แล้วเดินไปปิดไฟ

“ขอให้คุณลุงมีความสุขตลอดไป ขอให้หนูกับแม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดกาล”

เมื่อได้ยินคำอธิษฐานของซินซิน เสิ่นอี้หนิงก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้ น้ำตาร่วงลงมาทันที

แสงเทียนดับลง เธอรีบเช็ดน้ำตา แล้วยิ้มให้ซินซิน

“รีบกินเถอะจ้ะ”

“แม่คะ วันหลังหนูอยากฉลองวันเกิดกับแม่แค่สองคนเท่านั้น พอกินข้าวเสร็จ เราก็ย้ายออกไปกันเถอะนะคะ”

ซินซินตักเค้กเข้าปากไปหนึ่งคำ ในที่สุดก็อดปล่อยโฮออกมาไม่ได้

เสิ่นอี้หนิงดึงลูกเข้ามากอด “ซินซินไม่ร้องนะลูก ต่อไปแม่จะดูแลลูกให้ดีที่สุดเลย”

โอกาสของเฮ่อจิ่งเซียวหมดแล้ว

เธอกับซินซินจะไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ อีกต่อไป

คืนนั้นเสิ่นอี้หนิงและซินซินก็เก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์

พวกเธอซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เช้าที่สุดเพื่อเดินทางไปประเทศ A

ก่อนขึ้นเครื่อง เสิ่นอี้หนิงส่งข้อความหาเฮ่อจิ่งเซียวหนึ่งข้อความ

“เฮ่อจิ่งเซียว ขอให้คุณมีความสุขไปตลอดชีวิตนะ”

เธอปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วจูงมือซินซินก้าวขึ้นเครื่องบิน

จากนี้ไป พวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว