บทที่ 3

ซินซินตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองเฮ่อจิ่งเซียวกับเหลยเหล่ย

เฮ่อจิ่งเซียวอุ้มเด็กชายขึ้นมา ในแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างที่ซินซินไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นว่าซินซินกำลังมองอยู่ มือที่อุ้มเหลยเหล่ยเอาไว้ก็สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากไปกว่านั้น

ซินซินน้อยใจจนน้ำตาคลอเบ้า เขาเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของซินซิน

“เหลยเหล่ยดื้ออีกแล้วนะ ให้พ่อเฮ่ออุ้มอีกแล้ว รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลย” ซูซือหร่านพยายามจะดึงตัวลูกชายลงมา แต่เด็กชายกลับกอดคอเฮ่อจิ่งเซียวเอาไว้แน่น

“ไม่เอา ผมชอบให้พ่อเฮ่ออุ้ม พ่อเฮ่อก็ชอบอุ้มผมเหมือนกัน” เหลยเหล่ยหอมแก้มเฮ่อจิ่งเซียวฟอดใหญ่ “ผมหิวแล้ว อยากกินเค้ก”

“ก็ได้ ไปกินเค้กกันนะ จิ่งเซียว เราเข้าไปกันเถอะค่ะ” ซูซือหร่านพูดเจือรอยยิ้ม พลางเดินตามหลังเฮ่อจิ่งเซียวไป แต่เดินไปได้สองก้าวก็ยังไม่ลืมหันกลับมาเรียกเสิ่นอี้หนิง

“คุณเสิ่น รีบตามมาสิคะ”

เสิ่นอี้หนิงย่อตัวลง ซินซินร้องไห้จนน้ำตานองหน้า เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นถาม “แม่คะ พวกเขาคือคนที่คุณลุงรักใช่ไหมคะ”

วินาทีนั้น เสิ่นอี้หนิงก็ไม่อาจควบคุมความเศร้าได้อีกต่อไป เธอรวบตัวลูกเข้ามากอด และร้องไห้ไปพร้อมกับลูก

ภาพตรงหน้านี้มันโหดร้ายเกินไป ขนาดเสิ่นอี้หนิงเองยังรับแทบไม่ไหว แล้วนับประสาอะไรกับซินซิน

เสิ่นอี้หนิงไม่ได้ตอบคำถาม แต่ซินซินกลับรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“แม่คะ หนูอยากไปดูอีกสักครั้ง” ซินซินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา พลางเป็นฝ่ายจับมือเสิ่นอี้หนิงเอาไว้ก่อน “หนูอยากเห็นว่าคนที่คุณลุงรักดีไหม”

“ซินซิน เรากลับบ้านกันดีไหม” เสิ่นอี้หนิงทนเห็นซินซินต้องเจ็บปวดอีกไม่ได้

ซินซินส่ายหน้าอย่างดื้อดึง “หนูอยากไปค่ะ”

“ก็ได้”

เสิ่นอี้หนิงจูงมือลูกสาวเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง

ภายในห้องจัดเลี้ยงมีคนพลุกพล่านครึกครื้น พวกเฮ่อจิ่งเซียวตกเป็นเป้าสายตา

เสิ่นอี้หนิงพาซินซินไปนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมหนึ่ง สายตาของซินซินจับจ้องอยู่ที่ตัวเฮ่อจิ่งเซียวตลอดเวลา

ความอ่อนโยนและความห่วงใยที่เขามีให้เหลยเหล่ย คือสิ่งที่ซินซินโหยหามาตลอด ทว่ากลับไม่เคยได้รับมันเลย

พอเห็นเฮ่อจิ่งเซียวป้อนผลไม้ให้เหลยเหล่ยด้วยตัวเอง ซินซินก็ลุกขึ้นยืน

“แม่คะ คุณลุงรักพวกเขามากจริง ๆ คุณลุงยิ้มกว้างเลย เราไปกันเถอะค่ะ อย่าไปกวนเขาเลยนะคะ”

คำพูดของซินซินราวกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่หล่นกระแทกใจของเสิ่นอี้หนิง ทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

“งั้นเรากลับบ้านกันนะ”

ซินซินพยักหน้า

เธอจูงมือซินซินเดินตรงไปที่ประตู

“เดี๋ยวสิครับคุณเสิ่น” เลขาของเฮ่อจิ่งเซียวเดินมาขวางทางพวกเธอเอาไว้ “ประธานเฮ่อบอกว่าจะพาซินซินไปเที่ยว ให้คุณส่งตัวซินซินให้ผมครับ”

เขาเป็นคนเดียวในบริษัทที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขา

“คุณลุงจะพาหนูไปเที่ยวเหรอคะ” แววตาหม่นหมองของซินซินพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอมองข้ามฝูงชนเพื่อกวาดสายตาหาเฮ่อจิ่งเซียว

เลขาพยักหน้า “ใช่ครับ ประธานเฮ่อสั่งเอาไว้แบบนี้”

ในขณะเดียวกัน เฮ่อจิ่งเซียวก็ส่งข้อความมาบอกว่าจะพาซินซินไปดูดอกไม้ไฟ

นี่เป็นครั้งแรก

ที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะพาซินซินไปเที่ยว

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกไม่สบายใจ จึงไม่อยากให้ลูกไป

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวังของซินซิน เธอก็ปฏิเสธไม่ลง

“ซินซิน ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก ถ้ามีอะไรก็โทรหาแม่นะ”

“แม่วางใจเถอะค่ะ” ซินซินคาดหวังเหลือเกินว่าจะได้อยู่กับเฮ่อจิ่งเซียว “หนูจะทำตัวดี ๆ ให้คุณลุงชอบหนูให้ได้เลย”

“จ้ะ”

เสิ่นอี้หนิงลูบหัวลูกสาว ในใจเจ็บปวดอย่างมาก ลูกยังคงปรารถนาความรักจากเฮ่อจิ่งเซียวอยู่สินะ

เธอมองไปทางเฮ่อจิ่งเซียวแวบหนึ่ง หวังเพียงว่าซินซินจะไม่ต้องผิดหวัง

เสิ่นอี้หนิงปลีกตัวออกมาตามลำพัง ทว่าเพิ่งจะถึงบ้าน เธอก็ได้รับสายจากซินซิน

“แม่คะ แม่ คุณลุงทิ้งหนูไว้คนเดียวค่ะ” ซินซินร้องไห้แทบขาดใจ ใจของเสิ่นอี้หนิงกระตุกวูบทันที “หนูกลัว ฮือ ๆ ๆ”

“ซินซิน! ลูกอยู่ไหน”

ซินซินพูดสะอื้น “หนู หนูไม่รู้ค่ะ”

“ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะไปหาหนูเดี๋ยวนี้แหละ อย่าเพิ่งวางสายนะ แม่อยู่เป็นเพื่อนหนูเอง แม่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” เสิ่นอี้หนิงเปิดหาสัญญาณตำแหน่งจากนาฬิกาของซินซินในมือถือ ก่อนจะรีบขับรถออกไปตามหาลูก

ตอนที่เสิ่นอี้หนิงหาซินซินจนพบ เด็กน้อยกำลังนั่งอยู่ริมถนนเพียงลำพัง บนตัวมีหิมะหนาเตอะปกคลุม ร่างกายแทบจะแข็งทื่อไปหมดแล้ว

เสิ่นอี้หนิงอดร้องไห้ออกมาไม่ได้ เรี่ยวแรงทั้งตัวราวกับถูกสูบหายไปในชั่วอึดใจ เธอรีบรวบตัวซินซินเข้ามากอดเอาไว้

“ซินซิน”

“ซินซินไม่ต้องกลัวนะลูก แม่มาแล้ว”

“แม่คะ หนูกลัว หนูหนาวจังเลย” ซินซินซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่ ร้องไห้จนแทบไม่มีเสียง

ตัวของซินซินร้อนจี๋ ยังไม่ทันถึงโรงพยาบาลก็ไข้ขึ้นสูงเสียแล้ว เด็กน้อยเอาแต่พึมพำไม่หยุด

“คุณลุงคะหนูขอโทษ หนูไม่น่าเรียกคุณลุงว่าพ่อเลย อย่าทิ้งหนูไปเลยนะคะ อย่าทิ้งหนูไปเลยนะ...”

มือของเสิ่นอี้หนิงสั่นเทา เจ็บปวดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

เพียงเพราะซินซินเรียกเขาว่าพ่อคำเดียว เฮ่อจิ่งเซียวก็ใจร้ายทิ้งลูกไว้ริมถนนคนเดียวเลยอย่างนั้นเหรอ

ซินซินเพิ่งจะห้าขวบเองนะ!

“ซินซินไม่ร้องนะลูก แม่จะอยู่กับหนูตลอดไป แม่ไม่มีวันทิ้งหนูแน่นอน”