บทที่ 2

เสิ่นอี้หนิงมองซินซินเดินเข้าโรงเรียนอนุบาล ก่อนจะหมุนตัวแล้วไปยังสำนักงานทนายความ

เธอหยิบหนังสือหย่าที่เฮ่อจิ่งเซียวร่างขึ้นมา เพื่อสอบถามว่ามันยังมีผลบังคับใช้หรือไม่

การที่เฮ่อจิ่งเซียวแต่งงานกับเธอในปีนั้นมีเงื่อนไขอยู่ว่า เขาสามารถขอหย่าได้ทุกเมื่อ และเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

หนังสือหย่าฉบับนี้ถูกเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน บนนั้นไม่ได้ระบุวันที่ มีเพียงลายเซ็นของเฮ่อจิ่งเซียวเท่านั้น

เมื่อแน่ใจว่าหนังสือหย่ายังมีผล เธอจึงเซ็นชื่อลงไป และไหว้วานให้ทนายช่วยจัดการเรื่องหย่าให้

“รบกวนด้วยนะคะ ถึงตอนนั้นช่วยส่งใบหย่าไปที่นี่ได้เลย” เสิ่นอี้หนิงทิ้งที่อยู่ของคฤหาสน์ไว้ แล้วลุกขึ้นเดินจากไป

เธอรู้สึกแสบร้อนที่จมูก จึงเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

เธอรักเฮ่อจิ่งเซียว หลังแต่งงานเธอก็เคยพยายามและเคยวาดฝันเอาไว้

แต่หลังจากที่เขาหมางเมินครั้งแล้วครั้งเล่า เพิกเฉยครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจที่เคยรุ่มร้อนของเธอก็ค่อย ๆ เย็นชาลง

ซูซือหร่านกลับมาแล้ว เธอก็สมควรไปเสียที

บังเอิญเหลือเกินที่หลังจากจัดการธุระเสร็จ เสิ่นอี้หนิงก็เห็นเฮ่อจิ่งเซียวกับซูซือหร่านที่โถงชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง

ซูซือหร่านสวยมาก บนตัวเธอแผ่กลิ่นอายความงามที่โดดเด่นและดุดัน เธอควงแขนเฮ่อจิ่งเซียวพร้อมกับยิ้มแย้มสดใสราวกับดอกไม้

เฮ่อจิ่งเซียวอุ้มลูกชายของเธอด้วยมือข้างเดียว แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ตามใจ

ลมหายใจของเสิ่นอี้หนิงชะงักไป เคยมีบางช่วงเวลาที่เธอวาดฝันว่าเฮ่อจิ่งเซียวจะพาเธอกับซินซินมาช็อปปิงแบบนี้บ้าง

เธอน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่เอาไหน มองพวกเขานิ่ง หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน

เธอก้าวเท้าเดินจากไปอย่างยากลำบาก

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเตรียมเรซูเม่สมัครงานพร้อมแนบผลงานของตัวเอง แล้วส่งไปยังบริษัทที่เล็งไว้หลายแห่งในประเทศ A

จากนั้นเธอก็พรินต์ใบลาออก แล้วถือตรงไปที่บริษัททันที

หลังจากแต่งงานกับเฮ่อจิ่งเซียว เขาก็สั่งย้ายเธอออกไปให้พ้นตัว

ตอนนี้เธอเป็นเพียงพนักงานธรรมดาในทีมเลขาเท่านั้น

ขั้นตอนการลาออกนั้นเรียบง่ายมาก

แค่ส่งมอบงานที่อยู่ในมือให้เรียบร้อยก็ออกได้ทุกเมื่อ

เธอกลับจากฝ่ายบุคคลมาที่ออฟฟิศ และเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงเยินยอแว่วมาจากหน้าประตู

เสิ่นอี้หนิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้บริหารหลายคนกำลังห้อมล้อมเฮ่อจิ่งเซียวและซูซือหร่านเดินเข้ามา

ซูซือหร่านเปลี่ยนชุดแล้ว แตกต่างจากความโดดเด่นเซ็กซี่เมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนี้ซูซือหร่านสวมชุดทำงานดูทะมัดทะแมง ปรากฏตัวปุ๊บก็ดึงดูดสายตาของผู้คนได้ทันที

แขนของเฮ่อจิ่งเซียวยกขึ้นครึ่งหนึ่งเพื่อโอบประคองเอวของเธอ สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอไม่ยอมละไปไหนแม้แต่วินาทีเดียว

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอหันไปมองเฮ่อจิ่งเซียว แต่เขากลับไม่มีท่าทีตอบสนองใด ๆ เธอจึงหลุบตาลง

วินาทีต่อมา พวกเขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว “เสียวเสิ่น นี่คุณซู แฟนของประธานเฮ่อ งานของคุณ เธอจะเป็นคนมารับช่วงต่อ คุณถูกย้ายไปฝ่ายขาย รีบจัดการส่งมอบงานให้เร็วที่สุดด้วย”

แฟนของประธานเฮ่อเหรอ

เฮ่อจิ่งเซียวไม่ได้ปฏิเสธ

เสิ่นอี้หนิงขอบตาร้อนผ่าว เธอกำหมัดแน่น

เฮ่อจิ่งเซียวทนรอไม่ไหวที่จะให้ซูซือหร่านกลับมาทวงตำแหน่งคืน โดยไม่สนความรู้สึกของเธอกับซินซินเลยสักนิด

เสิ่นอี้หนิงหันไปมองเฮ่อจิ่งเซียวอีกครั้ง “จิ่ง...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็ตวัดสายตาเย็นชามาเตือน

“คุณเสิ่น ถ้าไม่พอใจเรื่องการโยกย้ายงาน สามารถไปคุยกับหัวหน้าสายตรงได้” เขาขมวดคิ้ว ไม่อยากให้เธอพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาออกมา

“เธอเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากกว่าคุณ” เฮ่อจิ่งเซียวพูดเสริมขึ้นอีกประโยค

เสิ่นอี้หนิงเข้าใจดีอยู่แก่ใจ ว่าเขาไม่ได้หมายถึงแค่งานเท่านั้น

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาเกาะกุมหัวใจ เสิ่นอี้หนิงปั้นหน้าแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง เขาไม่สนใจเธอเลยจริง ๆ

“ค่ะ” เสิ่นอี้หนิงพยักหน้า แล้วจับมือกับซูซือหร่าน

เฮ่อจิ่งเซียวพอใจ เขาหันกลับไปมองซูซือหร่านอีกครั้ง ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยน

สายตาแบบนี้ เธอกับซินซินไม่เคยได้รับมันเลย

ที่แท้รักกับไม่รักมันชัดเจนขนาดนี้เชียว

โชคดีที่เธอเลิกคาดหวังไปนานแล้ว

ตอนเย็นบริษัทจัดกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์กะทันหัน พร้อมจัดงานเลี้ยงต้อนรับซูซือหร่านเข้าทำงาน เสิ่นอี้หนิงลาออกแล้วจึงไม่อยากไป แต่กลับถูกซูซือหร่านรั้งตัวเอาไว้

“คุณเสิ่น คุณโกรธที่ฉันแย่งงานคุณหรือเปล่าคะ ถึงไม่อยากมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับของฉัน ฉันไม่เคยคิดจะแย่งอะไรเลยนะคะ จิ่งเซียวเป็นคนจัดการให้ทั้งหมดเลย”

“วันนี้ฉันเพิ่งเข้าทำงานวันแรก หวังอยากจะคุยกับคุณให้มากขึ้นจริง ๆ นะคะ เพื่อนร่วมงานหลายคนฉันก็ยังไม่รู้จัก คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหมคะ”

เสิ่นอี้หนิงมองแววตาแฝงนัยของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ และส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณคิดมากไปแล้วค่ะ ฉันต้องไปรับลูกสาว ขอโทษด้วยนะคะ”

“แล้วสามีคุณล่ะคะ ให้เขาไปรับเด็กแทนก็ได้นี่!”

สามีของเธอเหรอ

“ฉันไม่มีสามีค่ะ” เสิ่นอี้หนิงมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับขมขื่น

เฮ่อจิ่งเซียวไม่เคยยอมรับว่าเป็นสามีของเธอ ชีวิตของพวกเขาถูกตัดขาดจากกันอย่างชัดเจน

มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างอะไรกัน

“ขอโทษที ฉันไม่รู้ค่ะ” ซูซือหร่านเอ่ยขอโทษ แต่ก็ยังตื๊อไม่เลิก ดึงดันจะให้เธอไปร่วมงานเลี้ยงให้ได้ “เอาอย่างนี้ไหมคะ คุณก็ไปรับลูกสาวมาร่วมงานด้วยสิ ลูกชายฉันก็จะมาเหมือนกัน เด็กวัยเดียวกันจะได้เล่นด้วยกันไง”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ลูกสาวฉันไม่ชอบงานแบบนี้”

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาหาเสิ่นอี้หนิง

“แม่คะ วันนี้คุณลุงไปรับหนูหลังเลิกเรียนด้วยนะคะ” ซินซินพุ่งตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเสิ่นอี้หนิง น้ำเสียงร่าเริงสดใส “แถมยังมาส่งหนูหาแม่ด้วย”

เสิ่นอี้หนิงตกใจ เฮ่อจิ่งเซียวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซินซินเรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลไหน ทำไมจู่ ๆ ถึงไปรับเธอได้ล่ะ

เธอเงยหน้ามองไป ก็เห็นเฮ่อจิ่งเซียวเดินมาแต่ไกล แววตาของเขาเจือไปด้วยรอยยิ้ม เอาแต่มองซูซือหร่าน แม้แต่หางตาก็ยังตระหนี่ที่จะปรายมองมาที่เธอ

“จิ่งเซียว คุณรู้จักลูกของคุณเสิ่นด้วยเหรอคะ” ซูซือหร่านมีสีหน้าสงสัย

“บังเอิญเจอตอนไปรับเหลยเหล่ย ก็เลยพามาด้วยน่ะ เธอเป็นลูกสาวของเลขาเสิ่น เคยมาที่บริษัทสองสามครั้ง” เฮ่อจิ่งเซียวอธิบายเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด

ตอนที่เขาพูดถึงซินซินกับเสิ่นอี้หนิง น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความห่างเหิน

ทำตัวราวกับคนแปลกหน้า ราวกับกลัวจะไปเกลือกกลั้วกับพวกเธออย่างไรอย่างนั้น

ซินซินทำท่าจะอ้าปากเรียกเขา

เสิ่นอี้หนิงปรายตามองซินซิน ก่อนจะส่ายหน้าให้ลูกเบา ๆ เด็กน้อยจึงหลุบตาลงอย่างเศร้า ๆ

“แบบนี้นี่เอง คุณยังไม่รู้ใช่ไหมคะ เด็กคนนี้ไม่มีพ่อนะคะ ทางที่ดีอย่าเพิ่งย้ายคุณเสิ่นไปฝ่ายการตลาดเลย เลี้ยงลูกคนเดียวมันไม่ง่ายเลยนะคะ”

เฮ่อจิ่งเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาปรายตามองเสิ่นอี้หนิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้สิ คุณตัดสินใจได้เลย”

ซูซือหร่านดีใจ เธอก็พยักหน้าให้เขาอย่างอ่อนโยน

ทั้งสองคนส่งสายตาหวานเชื่อมให้กัน ราวกับรอบข้างไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

ซินซินกำเสื้อของเสิ่นอี้หนิงไว้แน่น พลางซุกหน้าลงบนขาของแม่

“แม่ครับ พ่อเฮ่อ” เสียงของเหลยเหล่ยดังขัดจังหวะการส่งสายตาหวานซึ้งของพวกเขา

เขาก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เข้ามากอดขาของเฮ่อจิ่งเซียวไว้ “พ่อเฮ่ออุ้มหน่อยครับ”