บทที่ 1: ลมหนาวที่ตำหนักเย็น

บทที่ 1: ลมหนาวที่ตำหนักเย็น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กตีตื้นขึ้นมาจนเต็มลำคอ

หลินจื่ออวี้งอตัวคุดคู้ แผ่นหลังผอมเกร็งกระตุกเป็นจังหวะตามแรงไอที่โถมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีคล้ำทะลักผ่านร่องนิ้วที่ขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด หยดลงเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ สีขาวตุ่นที่ปลายแขนรุ่ยขาด ไออุ่นหยดสุดท้ายจากทรวงอกร่วงกระทบผืนหิมะซึ่งพัดลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้... ละลายเป็นดวงสีชาดเพียงชั่วครู่ ก่อนถูกเกล็ดน้ำแข็งกลืนกินไปจนสิ้น

หนาวจนกระดูกปวดร้าว

ตำหนักเย็นท้ายวังหลวงหลังนี้ไม่เคยมีเตาผิง ไม่มีแม้แต่ถ่านไร้ควันสักก้อนเดียว มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมบูรพาที่กรีดผ่านช่องว่างของกระเบื้องหลังคาผุพัง คอยพัดเอากลิ่นอับชื้นและกลิ่นความตายให้หมุนวนอยู่รอบตัว

สองมือที่สั่นเทาพยายามกระชับเศษผ้านวมขาดวิ่นแนบอก ร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรงจนทำได้เพียงพิงศีรษะลงกับเสาไม้ผุ ดวงตาคู่งามที่เคยสุกสกาวดั่งผิวน้ำต้องแสงจันทร์ บัดนี้พร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงภาพบานประตูลงกลอนแน่นหนาที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำ

บานประตูที่ปิดตายขังเขาไว้ในสุสานคนเป็นแห่งนี้มาเนิ่นนานถึงสามปีเต็ม

ไม่มีใครเปิดมันออก

และไม่เคยมีใครก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา...

ในห้วงคำนึงที่สติเริ่มหลุดลอย ภาพอดีตในวันที่เขาเข้าพิธีอภิเษกสมรสผุดพรายขึ้นมาอย่างแจ่มชัด ในวันนั้น ชายหนุ่มผู้สง่างามในฉลองพระองค์มังกรทองกุมมือเขาไว้ต่อหน้าขุนนางนับร้อย บรรจงสวมมงกุฎหงส์ลงบนเรือนผม พร้อมกับกระซิบถ้อยคำสาบานที่หนักแน่นดั่งขุนเขา

‘จื่ออวี้... ชั่วชีวิตนี้ ต่อให้คนทั้งใต้หล้าหันหลังให้เจ้า ข้าเซียวหลงเหยียนก็จะไม่มีวันปล่อยมือเจ้าไปเป็นอันขาด’

จื่ออวี้แค่นยิ้มบางเบา หยาดน้ำอุ่นร้อนไหลรินผ่านรอยแตกระแหงบนริมฝีปาก

ไม่มีวันปล่อยมืองั้นหรือ...

สุดท้ายแล้ว คนที่ลงนามในราชโองการปลดเขาออกจากตำแหน่งฮองเฮา คนที่สั่งกักขังเขาไว้ให้อดอยากจนสิ้นใจ และคนที่มองดูเขาคุกเข่าโขกศีรษะท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งก้อนศิลา... ก็คือบุรุษคนเดียวกัน

เพียงเพราะซูเฟยหลั่งน้ำตากล่าวหาว่าเขาวางยาพิษในถ้วยยาของทารก

เพียงเพราะเหล่าขุนนางกังฉินยื่นฎีกาใส่ร้ายว่าบิดาของเขาคิดก่อกบฏ

เพียงเพราะคนเหล่านั้นตอกย้ำว่า ‘เกอ’ อย่างเขา เป็นตัวกาลกิณีที่ลอบคบคิดกับภายนอกเพื่อหวังดึงอำนาจราชสำนักมาไว้ในมือ

เขาพยายามอธิบายจนเสียงแหบแห้ง โขกศีรษะลงกับพื้นหินจนหน้าผากแตกเลือดอาบ ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงคำตัดสินที่เด็ดขาดและแววตารังเกียจชิงชังของโอรสสวรรค์

‘จื่ออวี้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเนื้อแท้ของเจ้าจะอำมหิตและมักใหญ่ใฝ่สูงถึงเพียงนี้’

คำพูดสั้นๆ ประโยคนั้นฉีกกระชากหัวใจของเขาจนแหลกเป็นผุยผง ยิ่งกว่าพิษร้ายที่ค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายในทีละน้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

หลินจื่ออวี้ค่อยๆ ยกปลายนิ้วอันสั่นเทาขึ้นแตะที่หว่างคิ้วของตนเอง ตรงตำแหน่งแต้มชาดสีแดงสดอันเป็นเครื่องหมายแห่งเกอ... รอยชาดที่เคยเปล่งประกายงดงาม บัดนี้กลับซีดจางลงไปพร้อมกับลมหายใจที่ร่อยหรอ

“ฝ่าบาท...”

เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม

“ข้า... มิได้ทำจริงๆ ...”

ไม่มีใครรับฟัง และไม่มีใครได้ยินอีกต่อไป

คำพูดที่เขาพร่ำบอกซ้ำๆ มาตลอดสามปี มลายหายไปในพายุหิมะ ร่างกายไม่อาจทานทนต่อความเจ็บปวดได้อีก เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงช้าๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความทรมานและผิดหวังค่อยๆ แผ่วลงจนสงบนิ่ง

หากภพหน้ามีอยู่จริง...

ขออย่าได้เกิดมาพบพาน อย่าได้ผูกพัน และอย่าได้มอบหัวใจให้บุรุษผู้นี้อีกเลย

ความรักที่ต้องแลกมาด้วยความตายอันโดดเดี่ยวเช่นนี้... มันทรมานเกินกว่าจะแบกรับไหวอีกต่อไปแล้ว

ลมหายใจสุดท้ายขาดห้วง มือขาวซีดตกลงข้างลำตัวอย่างเชื่องช้า ร่างผอมบางในชุดขาวจมดิ่งลงสู่ความเงียบงัน ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมากลบฝังร่างนั้นจนมิดชิด

“เฮือก!”

อากาศระลอกใหญ่ถูกสูดกระชากเข้าสู่ปอดอย่างรุนแรง

เซียวหลงเหยียนผวาตื่นขึ้นสุดตัว สองมือคว้าสะเปะสะปะไปในความว่างเปล่า เหงื่อกาฬไหลรินท่วมแผ่นหลังจนเสื้อตัวในเปียกชุ่ม ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดตระหนกที่ยังตกค้างมาจากห้วงฝันร้าย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง กลิ่นอายความตายอันหนาวเหน็บ และร่างไร้วิญญาณที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกในตำหนักเย็น... ภาพเหล่านั้นยังคงฉายชัดอยู่ในหัวราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่อกซ้ายรุนแรงเสียจนเขาต้องยกมือกุมหน้าอกไว้แน่น นิ้วมือจิกลงบนเนื้อผ้าไหมจนยับย่น

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

เสียงหอบเหนื่อยดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบ

จักรพรรดิหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตระหนก

เสาไม้แกะสลักลายมังกรเคลือบทองคำที่คุ้นตา ม่านโปร่งปักดิ้นทองที่ทอดตัวลงมาจากเพดานสูง กลิ่นหอมสะอาดของกำยานมังกรที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ และไออุ่นจากเตาผิงทองเหลืองที่ตั้งอยู่สี่มุมห้อง

ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็น

และไม่ใช่โลงศพศิลาที่เขาเคยนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในวัยชรา

พระหัตถ์ที่ยกขึ้นตรงหน้ายังคงเรียบเนียน ไร้ซึ่งรอยเหี่ยวย่นของกาลเวลาและรอยแผลเป็นจากคมดาบที่เขาได้รับในศึกสงครามช่วงบั้นปลายชีวิต

“ฝ่าบาท! เกิดอันใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ!”

เสียงร้องละล่ำละลักดังขึ้นพร้อมกับม่านมุ้งที่ถูกเปิดออก จางกงกงและเหล่านางกำนัลเวรยามต่างพากันก้าวเข้ามาคุกเข่าหมอบลงข้างแท่นบรรทมด้วยสีหน้าแตกตื่น

เซียวหลงเหยียนมองใบหน้าของขันทีคนสนิท นัยน์ตาสั่นไหวอย่างรุนแรง “วันนี้... วันที่เท่าใด ปีอะไร!”

จางกงกงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าตอบรัวเร็ว “ทูลฝ่าบาท วันนี้คือวันที่สิบห้า เดือนสิบ ปีเทียนหยวนที่สามพ่ะย่ะค่ะ... ทรงฝันร้ายหรือพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมตามหมอหลวง...”

“ปีเทียนหยวนที่สาม...”

เซียวหลงเหยียนทวนคำพูดนั้นช้าๆ หัวใจพลันกระตุกวูบ

ปีเทียนหยวนที่สาม... ปีที่เขาเพิ่งจะครองราชย์ได้เพียงสองปีเศษ

ปีที่เขายังไม่ได้หลงเชื่อคำยุยงของพวกขุนนางชั่วจนหน้ามืดตามัว

ปีที่ซูเฟยยังไม่ได้จัดฉากแสร้งทำเป็นแท้งลูกเพื่อป้ายสีฮองเฮา

และที่สำคัญที่สุด... ปีที่หลินจื่ออวี้ยังมีชีวิตอยู่ ยังคงประทับอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ยังไม่ได้ถูกเขาสั่งเนรเทศไปสู่ความตายอันหนาวเหน็บในตำหนักเย็นแห่งนั้น!

หยาดน้ำอุ่นร้อนเอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้าตา ความรู้สึกผิดบาป ความเกลียดชังตัวเอง และความปีติยินดีอันล้นพ้นปะปนกันจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก

สวรรค์... สวรรค์มิได้ทอดทิ้งเขาจริงๆ

“ฮองเฮา...” สุรเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่า “เวลานี้ฮองเฮาอยู่ที่ใด!”

“ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาเหนียงเหนียงประทับอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้เพิ่งจะพ้นยามจื่อมาไม่นาน คงกำลังทรงพระอักษร...”

ยังไม่ทันที่จางกงกงจะกล่าวจบ ร่างสูงใหญ่ก็ตวัดผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากแท่นบรรทมทันที

“ฝ่าบาท! ฉลองพระองค์ก่อนพ่ะย่ะค่ะ! ข้างนอกหิมะแรกเพิ่งจะตกลงมา ลมหนาวจัดนัก!”

จางกงกงร้องเสียงหลงเมื่อเห็นจักรพรรดิหนุ่มสวมเพียงชุดผ้าไหมสีขาวตัวบางสำหรับนอน มิได้สวมเสื้อคลุมขนสัตว์กันหนาว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ พระบาททั้งสองข้างยังคงเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งฉลองพระบาทรองรับ

“หลีกไปให้พ้น!”

เซียวหลงเหยียนปัดมือของขันทีเฒ่าออกอย่างไม่ไยดี แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความร้อนรนจนแทบคลุ้มคลั่ง

เขารอไม่ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว

ภาพร่างอันซีดขาวไร้ลมหายใจยังคงตามหลอกหลอนจนวิญญาณแทบแหลกสลาย หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง หากไม่ได้สัมผัสว่าร่างนั้นยังมีไออุ่นอยู่จริง เขาคงต้องคลั่งตายลงตรงนี้เป็นแน่!

ตึง!

บานประตูตำหนักหยางซินถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง

ลมหนาวกรรโชกพัดพากลุ่มละอองหิมะแรกสาดซัดเข้ามาปะทะใบหน้าจนเส้นผมสีดำขลับปลิวสะบัด ทว่าเซียวหลงเหยียนกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บนั้นเลยแม้แต่น้อย

โอรสสวรรค์ผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดินต้าเซวียน ก้าวเท้าเปลือยเปล่าย่ำลงบนพื้นกระเบื้องหินอ่อนที่เย็นจัดจนเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

ปั่ก! ปั่ก!

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนเหยียบย่ำลงบนทางเดินศิลา เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี

“ฝ่าบาท! หยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ! เตรียมเกี้ยวเร็วเข้า! คุ้มกันฝ่าบาท!”

เสียงเอะอะโวยวายของจางกงกงและเหล่าองครักษ์ที่วิ่งกวดตามหลังมาไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของเขาแม้แต่น้อย ทหารยามและนางกำนัลเวรยามตามระเบียงทางเดินต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบด้วยความตกตะลึงจนตัวสั่น

ไม่มีใครเคยเห็นโอรสสวรรค์ผู้สุขุมและเย่อหยิ่ง วิ่งเท้าเปล่าในชุดนอนตัวบาง ลุยฝ่าหิมะยามค่ำคืนอย่างไม่คิดชีวิตเช่นนี้มาก่อน

ความเย็นเยียบจากผืนหินบาดลึกผ่านฝ่าเท้าขึ้นมาจนชาด้าน เกล็ดหิมะคมกริบครูดผิวเนื้อจนเริ่มขึ้นรอยแดง ทว่าความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ จะเทียบได้อย่างไรกับความทรมานที่จื่ออวี้ต้องทนแบกรับตลอดสามปีในตำหนักเย็น!

‘รอข้าก่อน... จื่ออวี้’

พระหัตถ์กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสดซึมออกมาตามซอกเล็บ

‘ชาตินี้ ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องเจ้า ชาตินี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าต้องทนหนาวเหน็บเพียงลำพังอีกต่อไป!’

ทางเดินคดเคี้ยวในวังหลวงที่เคยดูทอดยาว บัดนี้ถูกร่นลงด้วยฝีเท้าที่ก้าวกระโดดอย่างบ้าคลั่ง

จนกระทั่ง บานประตูสีชาดขนาดใหญ่ของ ตำหนักเฟิ่งอี๋ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เซียวหลงเหยียนไม่หยุดรอให้ขันทีหน้าประตูร้องขานชื่อ

ปัง!

สองมือผลักบานประตูหนาหนักออกอย่างรุนแรง เสียงแผ่นไม้กระแทกเข้ากับผนังดังกึกก้องไปทั่วทั้งตำหนัก ทำเอาเหล่านางกำนัลและขันทีด้านในสะดุ้งโหยง หันมามองผู้บุกรุกด้วยความแตกตื่น

ทว่าเซียวหลงเหยียนไม่ได้มองคนเหล่านั้นเลยแม้แต่แวบเดียว สายตาคมกริบกวาดมองผ่านม่านไข่มุกเข้าไปยังห้องโถงชั้นในทันที

และตรงนั้นเอง...

ร่างโปร่งบางในชุดคลุมผ้าไหมสีฟ้าครามกำลังยืนชะงักอยู่ข้างโต๊ะทรงอักษร ในมือเรียวยังคงถือพู่กันค้างไว้ แสงเทียนสีส้มอบอุ่นสาดส่องกระทบดวงหน้างดงามหมดจดที่ปราศจากริ้วรอยบาดแผล ไร้ร่องรอยคราบเลือด และไร้ความซูบตอบอย่างคนใกล้ตาย

ที่กึ่งกลางหน้าผากมน... แต้มชาดสีแดงสดดุจหยดโลหิตยังคงเปล่งประกายงดงาม สุกสกาว ชัดเจน

หลินจื่ออวี้ที่ตกใจกับเสียงพังประตู ค่อยๆ หันกลับมามอง ดวงตาดอกท้อคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสภาพของคนที่ก้าวเข้ามา

“ฝ่าบาท...?”

เสียงทุ้มนุ่มนวลอันคุ้นเคยที่ลอยเข้ามาในโสตประสาท เปรียบประดุจสายน้ำทิพย์ที่รดลงบนหัวใจที่แห้งผากมานานนับปี

คนผู้นี้... ยังมีชีวิตอยู่

ยังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ยังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงบระคนห่วงใย มิใช่สายตาที่ว่างเปล่าและสิ้นหวังในค่ำคืนที่สิ้นลมหายใจ

“ฝ่าบาท เหตุใดจึงทรงแต่งกายเช่นนี้... พระบาทของพระองค์!”

หลินจื่ออวี้ทิ้งพู่กันในมือลงทันที ดวงตาคู่งามฉายแววกังวลปนตกใจเมื่อสังเกตเห็นพระบาทเปลือยเปล่าที่เปรอะเปื้อนคราบหิมะและรอยถลอกแดงก่ำ ฮองเฮาหนุ่มรีบก้าวเท้าเข้ามาหา หมายจะทรุดตัวลงตรวจดูบาดแผล

ทว่า ร่างทั้งร่างกลับถูกดึงรั้งเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างรุนแรงจนแทบเสียหลัก!

หมับ!

ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวบางแน่นหนึบ ดึงร่างของหลินจื่ออวี้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน เซียวหลงเหยียนกอดรัดคนในอ้อมแขนไว้แน่นเสียจนกระดูกแทบลั่น แรงกอดรัดนั้นรุนแรงจนจื่ออวี้แทบหายใจไม่ออก

“ฝ่า... อึก ฝ่าบาท?”

ร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิกำลังสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ใบหน้าคมคายซุกลงกับซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของดอกมู่หลานเข้าเต็มปอด กลิ่นอายที่เขาโหยหามาตลอดสองภพสองชาติ

ก่อนที่หยาดน้ำอุ่นร้อนจะหยดลงบนผิวคอของหลินจื่ออวี้... หยดแล้วหยดเล่า

“ฮึก...”

เสียงสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าวหลุดรอดออกมาจากลำคอของโอรสสวรรค์ เซียวหลงเหยียนร่ำไห้ออกมาราวกับคนเสียสติ สองมือลูบแผ่นหลัง ลูบเส้นผม และกอดรัดร่างของฮองเฮาไว้แน่นขึ้นไปอีก ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งคว้าขอนไม้ท่อนสุดท้ายในชีวิตไว้ได้

“เจ้ายังมีชีวิตอยู่... จื่ออวี้ เจ้ายังอยู่ตรงนี้จริงๆ ...”

น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน ยามนี้กลับแตกพร่าและเว้าวอนดั่งเด็กน้อยที่หลงทางในความมืดมิด

“ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษ...”

หลินจื่ออวี้ตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดอันรุนแรง ความอบอุ่นที่แนบชิดและหยาดน้ำตาที่รดรินลงบนผิวเนื้อ ทำให้หัวใจของฮองเฮาหนุ่มเต้นระรัวด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

เกิดอะไรขึ้นกับโอรสสวรรค์ผู้เคยสงวนท่าทีและเย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็งผู้นี้กันแน่?

ทว่า สัมผัสแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวที่ส่งผ่านอ้อมแขนอันสั่นเทานั้น... กลับเป็นความจริงเสียจนจื่ออวี้ไม่อาจผลักไสชายหนุ่มตรงหน้าออกไปได้เลย