ตอนที่ 3 ทำไมชื่อกลม

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นในเช้าวันใหม่เรียกให้เงินตื่นจากความฝันที่ยังพร่าเลือน เขายืดตัวลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกมา หัวใจยังคงรู้สึกสงบและอบอุ่นกว่าที่เคยเป็นมา

กลมยืนอยู่หน้าร้าน ยิ้มทักทายพร้อมกับถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

"ใครจะไปไหนครับ"

“แม่ใหญ่ของผมโทรมาเมื่อเช้า บอกว่าคุณป้าป่วยหนักมาก อยากให้ผมเข้าไปช่วยดูแล เพราะป้าป่วยหนักจนแม่ใหญ่ไม่ได้รับมือไม่ไหวทำอะไรไม่ถูก” กลมพูดเสียงเรียบแต่แฝงความกังวล

แม่ใหญ่ คือ คู่ชีวิตของพี่สาวของแม่กลม นั่นคือป้าแท้ๆของกลม โทรมาแจ้งอาการของป้า อยากให้กลมเข้าไปช่วยดูแล เพราะแม่ใหญ่ก็อายุเยอะแล้ว

“ผมต้องไปช่วยแม่ใหญ่ดูแลป้าที่บ้านโน้นสักพักครับ อาจจะนานหน่อย ถ้าแม่ผมกลับจากวัด ช่วยบอกให้โทรหาผมด้วยนะครับ”

เงินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ได้ครับ”

กลมยิ้มบาง ๆ อย่างขอบคุณ ก่อนเก็บสัมภาระลงท้ายรถ

บรรยากาศรอบหมู่บ้านเงียบสงบยิ่งขึ้น ลมพัดเอาใบไม้แห้งปลิวว่อนอยู่บนพื้นดิน

แม่ของกลมชื่อว่า "แม่จันทร์" กลับมาจากวัดแล้ว เงินก็อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แม่ของกลมก็เข้าใจ และโทรหาลูกชาย หลังจากคุยกันดูเหมือนแม่ทำใจปลงตกอะไรหลาย ๆ อย่าง

เงินเดินเข้ามาในบ้าน

แม่จันทร์เป็นผู้หญิงวัยกลางคน ตัวเล็กๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน ท่าทางอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งที่ผ่านการใช้ชีวิตมาอย่างเข้มแข็ง

“พ่อเงินช่วยฉันเก็บพวกเสื้อผ้าใส่กระเป๋านี้หน่อยนะ” แม่พูดเสียงนุ่มนวล เตรียมของตนเองไว้แต่เนิ่น ๆ แม่ก็จะต้องไปเปลี่ยนเวรกับกลม เพราะป้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ก็อยากไปดูแล อีกอย่างกลมก็ต้องมาดูงานที่บ้านซึ่งมีอะไรหลายๆอย่างที่ผู้หญิงอย่างตนทำไม่ไหว

“ได้ครับ”

ระหว่างที่ช่วยเก็บของ เงินอดไม่ได้ที่จะถาม

“แม่ครับ… ทำไมถึงตั้งชื่อลูกว่า ‘กลม’ ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นเลยเหรอครับ?”

แม่จันทร์หัวเราะเบา ๆ คิดถึงแล้วมันตลกขึ้นมา

“ก็เพราะตอนคลอด กลมน้ำหนักเยอะมาก แล้วแม่ก็อ้วนด้วย ตอนเด็กก็เลยตัวอ้วนกลม ๆ น่ารักดี เลยตั้งชื่อให้ตามนั้น แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าโตขึ้นจะหน้าตาดูไม่อ้วนกลมแบบชื่อแล้ว”

เงินยิ้มตามอย่างอบอุ่น

“ชื่อแปลกดีครับ แต่ก็น่ารัก กลมทั้งชื่อเล่นแล้วก็ชื่อจริง”

บรรยากาศบ้านหลังเล็กเต็มไปด้วยความสงบและความอบอุ่นที่เงินไม่ค่อยได้สัมผัสมานาน เขารู้สึกว่าการอยู่ที่นี่ทำให้เขาเรียนรู้ความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ อย่างแท้จริง

หลังจากช่วยแม่จันทร์จัดของเสร็จ เงินนั่งพักอยู่ที่มุมนั่งเล่นของบ้าน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านผืนบางลงมาเป็นลำแสงอบอุ่นบนพื้นไม้สีเข้ม กลมหายไปข้างนอกบ้านเพื่อโทรศัพท์หาใครบางคน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงใบไม้ไหวลมและเสียงนกร้องเป็นครั้งคราว

แม่จันทร์กระวีกระวายไปเอากระเป๋าที่เพิ่งจัดเสร็จออกมา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล “พี่ศรีฉัน... เธออาการทรุด เหลือเวลาไม่มากนักแล้ว เดี๋ยวพ่อกลมจะมารับแม่” น้ำเสียงตื่นตระหนก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

เงินเลิกคิ้วมอง ตกใจไปพร้อมกับแม่จันทร์ด้วย “แม่เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่กับป้าศรีเหรอครับ?”

แม่จันทร์พยักหน้าอย่างช้า ๆ “ใช่... พ่อแม่เสียไปนานแล้ว ส่วนพี่ศรีก็บาดเจ็บหนักจากอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้... โชคดีที่ได้พี่ใหญ่เป็นแฟน ทำให้แม่เบาใจขึ้นมา แต่ก็ตรวจเจอโรคร้ายระยะสุดท้ายด้วย หมอบอกว่าให้ทำใจ แม่ต้องไปอยู่กับพี่เป็นครั้งสุดท้าย”

เงินพยักหน้ารับรู้ถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งของแม่จันทร์

ไม่นานกลมก็มาถึงบ้าน และขนกระเป๋าของแม่ใส่ท้ายรถ

“คุณกลมคงไปนาน...” เงินพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ

"ใช่ครับ ผมฝากบ้านไว้กับคุณได้ใช่มั้ยครับ" แม้จะเกรงใจ แต่ก็ต้องฝากแขกของบ้านให้ช่วยดูแลจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

"ได้ครับ"

กลมกับแม่ต้องไปดูใจคนป่วยทันที พร้อมกันเพราะทางนั้นเรียกหาน้องสาวกับหลานชายแล้ว ทำให้เงินต้องรับอาสาดูแลบ้านและร้านให้

เวลาผ่านเกือบหนึ่งเดือน กลมกลับมาบ้าน เขากลับมาพร้อมกับแม่ที่ตอนนี้โกนผมและนุ่งขาวห่มขาวแล้ว แม่ตั้งใจบวชชี เพื่อรักษาจิตใจที่สูญเสียพี่สาวไป

เงินไหว้และกล่าวอนุโมทนา

“แม่ขอบคุณมากนะ ที่อยู่ช่วยดูแลบ้านนี้แทนแม่ และคงต้องฝากเงินดูแลพี่กลมเค้าอีกคน แม่คิดว่าจะบวชชีเพื่อศึกษาธรรมะต่อ”

"อนุโมทนาสาธุครับคุณแม่"

"ถ้าพี่เค้าดื้อไม่ยอมกินข้าวก็ตีได้เลยนะ แม่อนุญาต"

แม่ชีหัวเราะเบา ๆ แต่ลูกชายหน้านิ่ง แต่เงินสัมผัสได้ว่าเขากำลังเขิน

เงินแอบคิดในใจว่า น่ารักจัง!

กลมไปส่งแม่ที่วัดไม่นานก็กลับ

หลังจากนั้น เงินและกลมใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น แม้จะไม่มีใครพูดตรง ๆ แต่บรรยากาศเต็มไปด้วยความเข้าใจและการดูแลซึ่งกันและกัน

ในช่วงเวลาที่แม่จันทร์ไม่อยู่ เงินเริ่มทำหน้าที่ผู้ช่วยของกลมในเรื่องต่าง ๆ ทั้งช่วยดูแลบ้านและช่วยเตรียมอาหาร แม้จะยังรู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ ในบางครั้ง แต่ก็ได้ความอบอุ่นและความใส่ใจ มีวิดีโอคอลไปหาแม่ชีจันทร์ ถามที่ทางการวางของต่าง ๆ ในบ้าน ซึ่งแม่ชีก็แนะนำอย่างเอ็นดู

ในคืนหนึ่ง ขณะที่ไฟในบ้านเหลือเพียงแสงนวลจากโคมไฟเก่า เงินยังคงวิดีโอคอลล์กับแม่ชีจันทร์ระหว่างที่รอกลมกลับบ้าน แม้จะรู้ว่าเสียมารยาทแต่แม่ชีเห็นว่าเงินดูเหงา จึงยังคุยเป็นเพื่อน พร้อมเล่าเรื่องราวของกลมในวัยเด็ก

“ตอนเด็กกลมเป็นเด็กอ้วน ๆ ตัวกลม ๆ แบบชื่อเลยล่ะ” แม่ชีหัวเราะเบา ๆ “แต่พอโตขึ้น ชื่อก็กลายเป็นความแตกต่าง... เพราะเขาดูไม่อ้วนกลมอย่างที่ใครคิด”

เงินยิ้มอย่างรู้สึกผ่อนคลาย แม้จะเป็นเรื่องที่เคยเล่าแล้ว แต่เขาก็อยากฟังอีก

“ผมชอบชื่อ ‘กลม’ นะครับ มันทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนพิเศษ ไม่เหมือนใคร”

แม่ชีหัวเราะ “ใช่แล้วล่ะ เขาเป็นคนพิเศษสำหรับแม่เสมอ”

ค่ำคืนค่อย ๆ ทยอยเข้ามาปกคลุมหมู่บ้านเล็ก ๆ แสงไฟจากโคมไฟในบ้านกลมส่องสว่างอบอุ่นไปทั่วห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ที่เงินกับแม่ชีนั่งคุยกันอย่างสบายใจ แม่ชีสอนธรรมสอดแทรกเข้ามาด้วย

“คุณเงินดูแลบ้านได้ดีเกินคาดนะ เด็กเมืองแบบคุณนี่ ไม่ธรรมดาจริง ๆ” แม่ชีชมให้กำลังใจเงิน

เงินยิ้มเขิน ๆ “ผมแค่พยายามอย่างเต็มที่ครับ”

กลมเดินเข้ามาในห้อง มือถือกล่องขนมปังโฮมเมดที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ เขายื่นให้เงินพร้อมพูดติดตลก “ถ้าคุณทำงานหนักแบบนี้ ผมจะต้องเลี้ยงน้ำตาลให้เยอะหน่อยแล้วนะ”

เงินหัวเราะรับ ก่อนจะหยิบขนมกินอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบแบบนี้ทำให้ความเหนื่อยล้าจากวันก่อนคลายหายไปเกือบหมด

เสียงหัวเราะของแม่ชีผ่านวิดีโอคอลล์ “กลมนี่ก็ขี้เล่นเหมือนกันนะ”

กลมยิ้มอย่างเขิน ๆ “ก็ต้องมีบ้างสิครับ จะมานั่งจริงจังตลอดก็คงไม่ไหว”

เงินสบตากลมแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด “ผมดีใจที่ได้รู้จักคุณสองคน”

แม่ชีบอก “คุณเองก็เป็นคนพิเศษของเราเหมือนกันนะ”

ก่อนจะกดตัดสายไป

เสียงหัวเราะและความอบอุ่นลอยล่องไปทั่วห้อง บนฟ้าเหนือหลังคาบ้าน ดาวดวงเล็กดวงน้อยพราวพราย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สดใสเหมือนเป็นสัญญาใจว่า ทุกอย่างจะดีขึ้น

เงินนอนหลับไปในคืนนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก หัวใจที่เคยเจ็บปวดเริ่มเปิดรับความหวังและความอบอุ่นใหม่ในชีวิต