Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

สามวันหลังจากสองพี่น้องตกลงกัน แผนการที่ซูเจินเคยคิดว่าเป็นเพียงคำพูดเล่นกลับเกิดขึ้นจริงภายในห้องพักส่วนตัวชั้นสามของหอเยว่ฮวา หญิงสาวสองคนยืนประจันหน้ากันอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้าเหมือนกันแทบทุกส่วน หากวันนี้กลับแตกต่างกันจนมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าใครเป็นใคร ฉานจวนสวมชุดสีฟ้าอ่อน เกล้าผมเรียบง่าย มีเพียงปิ่นหยกขาวประดับอยู่หนึ่งชิ้น เครื่องประทินโฉมบนใบหน้าบางเบาจนแทบมองไม่เห็นส่วนซูเจินถูกจับสวมชุดสีแดง กระโปรงหลายชั้นพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว เรือนผมประดับปิ่นดอกไม้สีทองตามแบบที่ฉานจวนใช้เป็นประจำ คนหนึ่งดูเรียบร้อยขึ้นจนผิดตา อีกคนดูเหมือนกำลังถูกบังคับให้แต่งงาน ฉานจวนมองน้องสาวผ่านกระจกแล้วถอนหายใจ“ยิ้มหน่อย”ซูเจินฝืนยิ้ม“ไม่ใช่ยิ้มไปงานศพ”“ข้ายิ้มแล้ว”“เจ้ายิ้มเหมือนกำลังขอให้คนช่วย”ซูเจินหุบยิ้มทันที“เช่นนั้นข้าไม่ยิ้ม”ฉานจวนหลุดหัวเราะ ก่อนเดินเข้ามาจัดปอยผมข้างแก้มให้น้องสาว นางใช้เวลาสามวันที่ผ่านมาเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับหอเยว่ฮวา ตั้งแต่ชื่อสาวใช้ ห้องพัก เพลงที่ร้องเป็นประจำ ไปจนถึงบุรุษที่ต้องหลีกให้ห่าง โชคดีที่สองพี่น้องถูกสอนดนตรีจากอาจารย์คนเดียวกันตั้งแต่

หนึ่งร้อยตำลึงซูเจินนั่งจ้องถุงเงินบนโต๊ะราวกับมันเป็นวัตถุประหลาด เมื่อคืนซีซวนบอกว่าจะมาอีก นางยังคิดว่าเขาเพียงพูดหยอกเล่น ใครจะคิดว่าเช้าวันนี้คนของเขาจะนำเงินมาวางถึงหอเยว่ฮวา พร้อมฝากคำพูดสั้น ๆ ไว้กับสาวใช้“คืนนี้ยามซวี หนึ่งร้อยตำลึงตามที่แม่นางฉานจวนเรียกขอรับ”ซูเจินเงียบไปครู่หนึ่ง“เขาจ่ายล่วงหน้า?”“เจ้าค่ะ”“ทั้งที่ข้ายังไม่ได้รับปาก?”“เจ้าค่ะ”“แล้วพวกเจ้าก็รับ?”สาวใช้พยักหน้าอย่างไร้เดียงสา ซูเจินสูดลมหายใจเข้าลึก“คืนเขาไป”“ไม่ได้!”เสียงแม่เล้าหลิวดังมาจากด้านหลังแทบจะทันทีซูเจินหันไปมอง เห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าราวกับนางเพิ่งพูดเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิต“เหตุใดไม่ได้?”“เงินเข้าหอเยว่ฮวาแล้วจะคืนได้อย่างไร?”“แต่ข้ายังไม่ได้ตกลง”“เมื่อคืนเจ้าเป็นคนบอกเองมิใช่หรือว่าครั้งหน้าหนึ่งร้อยตำลึง”“ข้าประชดเขา!”แม่เล้าหลิวหยิบถุงเงินขึ้นมาชั่งในมือ“แต่เขาไม่ประชดเจ้า”“ท่านแม่!”“อีกอย่าง เขาไม่ได้ขอให้เจ้าปรนนิบัติบนเตียงเสียหน่อย เพียงดื่มชา ฟังเพลง สนทนาเท่านั้น”นางยิ้มกว้าง“หนึ่งร้อยตำลึงแลกกับชาหนึ่งกา ข้าเห็นว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม”“แต่คนที่ต้องนั่งกับเ

ซูเจินตัดสินใจแล้ว คืนนี้นางจะไม่พบซีซวน ไม่ว่าเขาจะจ่ายหนึ่งร้อยตำลึง สองร้อยตำลึง หรือมากกว่านั้นนางก็จะไม่ยอมเปิดประตูให้เด็ดขาด“บอกเขาว่าข้าไม่สบาย”สาวใช้มองหญิงสาวที่กำลังนั่งกินขนมอยู่หน้าโต๊ะ“แต่ท่านดูแข็งแรงมากนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นบอกว่าข้าปวดหัว”“คุณชายซีอาจเรียกหมอมา”มือที่กำลังหยิบขนมหยุดลง“เขาจะเรียกหมอมาทำไม?”“ก็ท่านป่วยนี่เจ้าคะ”ซูเจินขมวดคิ้ว“เช่นนั้นบอกว่าข้าไม่อยากพบเขา”“อันนี้น่าเชื่อที่สุดเจ้าค่ะ”“…”ซูเจินวางขนมลง“เจ้าเป็นสาวใช้ของใครกันแน่?”สาวใช้หัวเราะ ก่อนรีบถอยออกไป แต่ไม่ถึงหนึ่งเค่อประตูก็เปิดอีกครั้ง“แม่นางฉานจวน”“เขากลับแล้วหรือ?”“ยังเจ้าค่ะ”“แล้ว?”สาวใช้ยื่นถุงเงินมาให้ ซูเจินมองมันอย่างระแวง“อะไร?”“อีกหนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”“เขาจ่ายเพิ่ม?”“คุณชายบอกว่า หนึ่งร้อยแรกเป็นค่าพบ อีกหนึ่งร้อยเป็นค่าที่ท่านไม่อยากพบ”ซูเจินนิ่งไปนาน“เขาบ้าหรือ?”“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”“คืนไป”“แม่เล้าหลิวรับแล้ว”“…”“แล้วคุณชายยังฝากมาบอกอีกว่า หากท่านยังไม่ยอมพบ เขาจะนั่งรอด้านล่างจนหอปิด”ซูเจินหลับตา บุรุษผู้นี้… หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง! สุดท้ายซูเจิ

เช้าวันที่หกของการสลับตัว ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความตั้งใจแน่วแน่ วันนี้นางจะไม่คิดถึงห่าวรัน ไม่คิดถึงศาลาริมสระ ไม่คิดถึงสายฝน และที่สำคัญที่สุด— ไม่คิดถึงจูบนั่นเด็ดขาด“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร?”“ท่านจับริมฝีปากตัวเองอีกแล้ว”มือของฉานจวนชะงักอยู่กลางอากาศ ก่อนรีบลดลงทันที“ข้าคัน”เสี่ยวอวี้พยักหน้า“คันมาตั้งแต่เมื่อคืนเลยหรือเจ้าคะ?”ฉานจวนหันขวับ“เจ้าอยากไปทำงานในครัวหรือไม่?”“ไม่อยากเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเงียบ”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี้ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าต่อ แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ เพราะกำลังกลั้นหัวเราะ ฉานจวนมองผ่านกระจกทองเหลืองแล้วกัดฟัน นับวันสาวใช้ผู้นี้ยิ่งกล้าล้อเลียนนางมากขึ้นทุกที“วันนี้วันที่เท่าไรแล้ว?”“วันที่หกเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบปิ่นของฉานจวนหยุดลง วันที่หกหมายความว่าเหลืออีกเพียงวันเดียว พรุ่งนี้นางกับซูเจินจะพบกันตามที่นัดไว้และเมื่อครบเจ็ดวัน ทั้งสองจะกลับไปใช้ชีวิตของตนเอง ซูเจินกลับจวนเสนาบดี ส่วนนางกลับหอเยว่ฮวาทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม ควรจะดีสิ นางจะได้ไม่ต้องคอยระวังว่าห่าวรันจะจับพิรุธได้เมื่อใด ไม่ต้องคอยจำว่าซูเจินชอบอะไร ไม่ชอบอะไร และไม่ต้องต่อสู้กับฮูหย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสองอย่าง อย่างแรกคือนางนอนไม่พอ อย่างที่สองคือนางอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อคืนแล้วเอามือปิดปากตัวเองเสีย เช่นนั้น…ไม่ต้องหยุด เหตุใดนางถึงพูดออกไปได้! ฉานจวนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะแต่ยิ่งปิดตา ภาพเมื่อคืนกลับยิ่งชัด ทั้งแสงจันทร์ อ้อมแขนของห่าวรัน และโดยเฉพาะตอนที่นางเป็นฝ่ายดึงคอเสื้อเขาลงมาเอง“ไม่คิด”นางพึมพำ“ไม่คิดอะไรเจ้าคะ?”เสียงเสี่ยวอวี้ดังขึ้นข้างเตียงฉานจวนเปิดผ้าห่มทันที“เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”“สักพักแล้วเจ้าค่ะ”“ได้ยินอะไรบ้าง?”“ได้ยินคุณหนูพูดว่าไม่คิดเจ้าค่ะ”“ดี”“แต่บ่าวไม่ได้ถามว่าท่านคิดถึงอะไร”ฉานจวนเงียบ เสี่ยวอวี้ก้มหน้า“ออกไป”“เจ้าค่ะ”“แล้วห้ามหัวเราะ”“บ่าวยังไม่ได้—”“ตาเจ้าหัวเราะ!”เสี่ยวอวี้รีบออกจากห้อง ฉานจวนถอนหายใจ ก่อนสายตาจะตกลงบนหีบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้เมื่อคืนวันนี้นางต้องกลับ ไม่มีข้ออ้างแล้วความลับแตกเรียบร้อย ห่าวรันรู้ว่านางคือฉานจวน รู้เรื่องฝาแฝด และรู้ว่านางอยู่หอเยว่ฮวา ทุกอย่างควรง่ายขึ้นแต่กลับไม่ง่ายเลยเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้รังเกียจนาง ไม่โกรธเรื่องที่นางเป็นคณิกาและยังจูบนางหลังรู้ค