Home / รักโบราณ / สลับชะตา บุปผาคู่ / บัณฑิตเจ้าคะ ข้าขายเสียง มิได้ขายตัว

Share

บัณฑิตเจ้าคะ ข้าขายเสียง มิได้ขายตัว

last update publish date: 2026-10-13 11:01:33

หนึ่งร้อยตำลึง

ซูเจินนั่งจ้องถุงเงินบนโต๊ะราวกับมันเป็นวัตถุประหลาด เมื่อคืนซีซวนบอกว่าจะมาอีก นางยังคิดว่าเขาเพียงพูดหยอกเล่น ใครจะคิดว่าเช้าวันนี้คนของเขาจะนำเงินมาวางถึงหอเยว่ฮวา พร้อมฝากคำพูดสั้น ๆ ไว้กับสาวใช้

“คืนนี้ยามซวี หนึ่งร้อยตำลึงตามที่แม่นางฉานจวนเรียกขอรับ”

ซูเจินเงียบไปครู่หนึ่ง

“เขาจ่ายล่วงหน้า?”

“เจ้าค่ะ”

“ทั้งที่ข้ายังไม่ได้รับปาก?”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วพวกเจ้าก็รับ?”

สาวใช้พยักหน้าอย่างไร้เดียงสา ซูเจินสูดลมหายใจเข้าลึก

“คืนเขาไป”

“ไม่ได้!”

เสียงแม่เล้าหลิวดังมาจากด้านหลังแทบจะทันทีซูเจินหันไปมอง เห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าราวกับนางเพิ่งพูดเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิต

“เหตุใดไม่ได้?”

“เงินเข้าหอเยว่ฮวาแล้วจะคืนได้อย่างไร?”

“แต่ข้ายังไม่ได้ตกลง”

“เมื่อคืนเจ้าเป็นคนบอกเองมิใช่หรือว่าครั้งหน้าหนึ่งร้อยตำลึง”

“ข้าประชดเขา!”

แม่เล้าหลิวหยิบถุงเงินขึ้นมาชั่งในมือ

“แต่เขาไม่ประชดเจ้า”

“ท่านแม่!”

“อีกอย่าง เขาไม่ได้ขอให้เจ้าปรนนิบัติบนเตียงเสียหน่อย เพียงดื่มชา ฟังเพลง สนทนาเท่านั้น”

นางยิ้มกว้าง

“หนึ่งร้อยตำลึงแลกกับชาหนึ่งกา ข้าเห็นว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม”

“แต่คนที่ต้องนั่งกับเขาคือข้า”

“เจ้าก็นั่งสิ”

ซูเจินเถียงไม่ออก หากเป็นฉานจวนตัวจริง นางคงหัวเราะแล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋าไปนานแล้วแต่ปัญหาคือทุกครั้งที่ซีซวนมองนาง ซูเจินรู้สึกราวกับบุรุษผู้นั้นกำลังค่อย ๆ แกะเปลือกที่นางสวมออกทีละชั้น น่ากลัวกว่าบุรุษเจ้าชู้เสียอีก เพราะบุรุษเจ้าชู้ต้องการตัวนางแต่ซีซวน… นางไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร

ยามซวี ประตูห้องเปิดตรงเวลาแทบไม่คลาดแม้แต่น้อย ซีซวนก้าวเข้ามาในชุดสีครามเข้ม เรือนผมเกล้าด้วยกวานหยกสีขาว มือหนึ่งถือพัด อีกมือถือหนังสือมาด้วยเล่มหนึ่ง ซูเจินมองหนังสือแล้วมองเขา

“คุณชายมาหอนางโลมเพื่ออ่านหนังสือหรือเจ้าคะ?”

“ไม่ได้หรือ?”

“ได้เจ้าค่ะ”

นางผายมือไปยังโต๊ะ

“หากท่านอยากสอบจอหงวนในห้องข้า ก็เชิญตามสบาย”

ซีซวนหัวเราะ

“วันนี้พูดเก่งขึ้น”

ซูเจินชะงักเล็กน้อย อีกแล้ว เหตุใดคนผู้นี้ชอบจับผิดนางนัก

“ข้าเป็นคณิกา หากพูดไม่เก่งจะหาเงินอย่างไรเจ้าคะ?”

“ด้วยเสียงร้องเพลงของเจ้า”

“ถูกต้อง”

“เช่นนั้นร้องให้ข้าฟัง”

ซูเจินมองเขา

“ตอนนี้?”

“ข้าจ่ายแล้ว”

นางเม้มริมฝีปาก น่าหมั่นไส้จริง ๆ แต่ก็เถียงไม่ได้ หญิงสาวจึงเดินไปนั่งหลังพิณ นิ้วเรียวยกขึ้นวางบนสาย ก่อนเสียงดนตรีจะดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ซีซวนที่เดิมกำลังเปิดหนังสือกลับหยุดมือ เสียงของนางเหมือนฉานจวนจริง ๆ ไม่ใช่เพียงคล้ายแต่แทบแยกไม่ออก ท่วงทำนองเองก็ถูกต้อง แม้บางจังหวะจะต่างจากคืนก่อนเล็กน้อย แต่หากไม่ใช่คนช่างสังเกตย่อมไม่มีทางจับได้ เขาปิดหนังสือลง สายตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน เพลงจบ ซูเจินยกมือออกจากพิณ

“เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

“ดี”

“เพียงดี?”

“เจ้าต้องการคำชมกี่คำ?”

“หนึ่งร้อยตำลึง อย่างน้อยควรสิบคำกระมัง”

ซีซวนหลุดหัวเราะ

“เริ่มคิดราคาเป็นแล้วหรือ?”

ซูเจินยิ้ม

“อยู่ที่นี่ต้องเรียนรู้เร็วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าจะสอนอีกอย่าง”

“อะไร?”

“อย่าบอกลูกค้าว่าเขาจ่ายแพง”

ซูเจินนิ่งไป ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“มีเหตุผล”

ซีซวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกลับหัวเราะอีกครั้ง

“อะไรเจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไร”

“ท่านหัวเราะข้า”

“ข้าเพียงไม่เคยเห็นคณิกาคนใดรับคำสอนเรื่องหาเงินอย่างจริงจังเช่นเจ้า”

ซูเจินไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงหยิบกาน้ำชาขึ้นมาแทน

“ดื่มชาเถิดเจ้าค่ะ

นางรินชาให้เขา ซีซวนกลับเลื่อนถ้วยอีกใบมาตรงหน้า

“ดื่มด้วยกัน”

“ข้าไม่ดื่มสุรา”

“นี่ชา”

“…”

ซูเจินอยากกัดลิ้นตัวเอง ซีซวนมองนาง

“เจ้ากลัวข้าหรือ?”

“เหตุใดข้าต้องกลัว?”

“ตั้งแต่ข้าเข้ามา เจ้าระวังตัวตลอด”

“สตรีอยู่ตามลำพังกับบุรุษควรระวังตัวมิใช่หรือ?”

คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย

“เจ้าทำงานอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว ยังไม่ชินอีกหรือ?”

ซูเจินกำถ้วยชาแน่นขึ้น

“เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องชินเจ้าค่ะ”

คราวนี้ซีซวนไม่ได้หยอก สายตาของเขานิ่งลง

“เช่นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ ซูเจินจึงเปลี่ยนเรื่อง

“หนังสืออะไรหรือเจ้าคะ?”

“บันทึกการค้าหัวเมืองตะวันตก”

นางสนใจขึ้นมาทันที

“ของปีใด?”

คำถามหลุดออกไปเร็วเกินคิด ซีซวนเงยหน้ามอง ซูเจินรู้ตัวทันที แย่แล้ว คณิกาจะสนใจบันทึกการค้าทำไม?

“ปีที่แล้ว”

“อ้อ”

นางรีบทำเป็นไม่สนใจแต่ซีซวนกลับยื่นหนังสือมาให้

“อยากดูหรือ?”

“ไม่เจ้าค่ะ”

“เมื่อครู่ยังถาม”

“ถามไปอย่างนั้น”

“หรืออ่านไม่ออก?”

ซูเจินหันขวับ

“ข้าอ่านออก”

“เช่นนั้นดูสิ”

เขาวางหนังสือตรงหน้า นางไม่แตะ ซีซวนจิบชา

“กลัวอะไร?”

“ไม่ได้กลัว”

“เช่นนั้นอ่าน”

ซูเจินเริ่มหงุดหงิด นางหยิบหนังสือขึ้นมาเปิด เพียงเห็นตัวเลขและรายการสินค้า ความเคยชินจากตอนยังอยู่กับมารดาก็ทำงานทันที ผ้าไหม ชา เครื่องเทศ แก้วสีจากต่างแดน เครื่องหอม ราคาต้นทุนและภาษีถูกบันทึกไว้ครบถ้วน ซูเจินพลิกไปสองหน้าก่อนขมวดคิ้ว

“ตรงนี้ผิด”

ซีซวนวางถ้วยชา

“ตรงไหน?”

นางชี้

“ราคาพริกไทยจากเรือสินค้าทางใต้สูงเกินจริง หากรวมค่าขนส่งกับภาษีแล้วก็ไม่ควรถึงเท่านี้”

เงียบ ซูเจินค่อย ๆ แข็งค้าง นิ้วที่ชี้ตัวเลขอยู่หยุดนิ่ง นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ซีซวนกำลังมองนาง รอยยิ้มบางปรากฏที่มุมปาก

“รู้ราคาพริกไทยด้วยหรือ?”

ซูเจินปิดหนังสือดังปั้บ

“เดาเจ้าค่ะ”

“เดาแม่นดี”

“โชคดี”

“ยังรู้ด้วยว่ามาจากเรือสินค้าทางใต้”

“ข้าอ่านตรงนี้”

“หน้านั้นไม่ได้เขียน”

ซูเจินเงียบสนิท ซีซวนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ

“แม่นางฉานจวน”

“เจ้าคะ?”

“เจ้าน่าสนใจจริง ๆ”

“ข้าไม่ชอบคำชมนี้เลย”

“ข้าชมจริง”

“ยิ่งไม่ชอบ

เขาหัวเราะ ซูเจินวางหนังสือคืนตรงหน้าเขา

“หนึ่งร้อยตำลึงของท่านได้เพลงแล้วหนึ่งเพลง ชาอีกหนึ่งกา หากต้องการสอบสวนด้วยต้องจ่ายเพิ่ม”

“เท่าไร?”

นางพูดประชด

“หนึ่งพันตำลึง”

“ได้”

ซูเจินเบิกตา

“ข้าล้อเล่น!”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น”

“คุณชาย!”

ซีซวนหัวเราะอีกครั้ง ยิ่งเห็นนางหลุดจากท่าทีเย้ายวนที่พยายามสร้างขึ้น เขายิ่งรู้สึกสนุก ฉานจวนที่เขาเคยได้ยินชื่อ ไม่ควรเป็นเช่นนี้ นางควรเจนจัด ควรอ่านสายตาบุรุษออก รู้ว่าตอนไหนควรยิ้ม ตอนไหนควรถอยและตอนไหนควรทิ้งสายตาให้บุรุษกลับไปนอนไม่หลับทั้งคืน แต่หญิงสาวตรงหน้า… เพียงเขาแกล้งไม่กี่คำก็หน้าแดง ยิ่งโกหกยิ่งเห็นชัด น่าสนใจ น่าสนใจเกินไปแล้ว

หลังจากนั้นซีซวนไม่ได้ถามเรื่องการค้าอีก เขากลับเปิดหนังสืออ่านจริง ๆ ซูเจินจึงนั่งอีกด้านหนึ่งอย่างงุนงง หนึ่งเค่อผ่านไป สองเค่อ นางเริ่มมองเขาบ่อยขึ้น สุดท้ายทนไม่ไหว

“คุณชาย”

“อืม?”

“ท่านจะอ่านหนังสือจริง ๆ หรือ?”

“อืม”

“ในห้องข้า?”

“อืม”

“ด้วยเงินหนึ่งร้อยตำลึง?”

คราวนี้เขาเงยหน้า

“เจ้าเสียดายอีกแล้ว”

“ข้าเพียงไม่เข้าใจ”

“ไม่ต้องเข้าใจ”

แล้วเขาก็ก้มอ่านต่อ ซูเจินนั่งมองอย่างพูดไม่ออก ผ่านไปอีกครู่นางจึงลุกขึ้น

“เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”

“ไปไหน?”

“ห้องข้าง ๆ”

“นี่ห้องเจ้า”

“ข้ารู้”

“แล้วจะหนีไปทำไม?”

“ก็ท่านจะอ่านหนังสือ!”

ซีซวนปิดหนังสือ

“มานั่งนี่”

เขาเคาะเบาะข้างตัว ซูเจินมอง

“ตรงนั้น?”

“ใช่”

“เหตุใด?”

“เมื่อยคอ”

“เกี่ยวอะไรกับข้า?”

“มานั่งก่อน”

นางไม่ขยับ ซีซวนจึงมองนางด้วยแววตาคล้ายกำลังท้าทาย

“กลัว”

คำเดียว ซูเจินเดินไปทันที

“ข้าไม่ได้กลัว”

นางนั่งลงบนเบาะอีกฝั่ง ทิ้งระยะห่างจากเขาเกือบหนึ่งช่วงแขน ซีซวนมองช่องว่างตรงกลาง

“ไกลไป”

“ข้าชอบนั่งตรงนี้”

“ข้าเป็นแขก”

“แล้ว?”

“ข้าจ่ายหนึ่งร้อยตำลึง”

มาอีกแล้ว! ซูเจินขยับเข้าไปหนึ่งคืบอย่างจำใจ

“พอหรือยัง?”

“อีกนิด”

นางขยับ

“อีก”

“คุณชายซี!”

ซีซวนชะงัก ซูเจินเองก็ชะงัก นางรู้ชื่อเขา แน่นอนว่ารู้ เพราะสาวใช้เล่าให้ฟังว่าเขาคือซีซวน บัณฑิตหนุ่มคนสำคัญข้างกายองค์รัชทายาทแต่ฉานจวนควรรู้หรือไม่ นางไม่แน่ใจ ซีซวนยิ้มช้า ๆ

“รู้ชื่อข้าด้วย”

“คนทั้งเมืองรู้จักท่าน”

“เช่นนั้นหรือ?”

“ใช่”

“แล้วเหตุใดวันแรกทำเหมือนไม่รู้จัก?”

ซูเจินนิ่ง บุรุษผู้นี้วางกับดักทุกประโยคเลยหรืออย่างไร

“ข้าไม่ได้สนใจท่าน”

“แต่รู้ชื่อ”

“ได้ยินคนอื่นพูด”

“จำได้ด้วย”

“ความจำข้าดี”

“ดีมาก”

“ท่านจะถามอะไรอีกหรือไม่?”

“ยัง”

“เช่นนั้นข้าขยับกลับได้หรือยัง?”

“ไม่ได้”

ซูเจินกำลังจะเถียง แต่ซีซวนกลับโน้มตัวเข้ามากะทันหัน นางผงะ แผ่นหลังชนพนักไม้

“ท่านจะทำอะไร?”

เขาไม่ได้ตอบ ใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนซูเจินต้องเอนหนี หัวใจเต้นแรงทันที ใกล้เกินไป

“คุณชาย…”

ซีซวนยกมือขึ้น ปลายนิ้วผ่านข้างแก้มนางไปใกล้ขมับ ซูเจินตัวแข็ง ก่อนเขาจะหยิบกลีบดอกไม้เล็ก ๆ ออกจากเส้นผม

“มีดอกไม้อยู่”

“…”

เขายื่นให้ดู

ซูเจินมองกลีบดอกไม้แล้วมองเขา ใบหน้าร้อนวาบขึ้นมาทันที

“บอกกันดี ๆ ก็ได้!”

ซีซวนยิ้ม

“เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร?”

“ไม่ได้คิด!”

“หน้าแดง”

“อากาศร้อน”

“คืนนี้หนาว”

“ในห้องร้อน!”

“เปิดหน้าต่างไหม?”

“ไม่ต้อง!”

เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้น ซูเจินอยากลุกหนีแต่พอขยับ ซีซวนกลับวางแขนลงบนพนักด้านหลังพอดี ไม่ได้แตะต้องนางแต่เหมือนกั้นทางไว้กลาย ๆ

“หลีกเจ้าค่ะ”

“เหตุใด?”

“ข้าจะลุก”

“นั่งก่อน”

“ข้านั่งมานานแล้ว”

“ข้าเพิ่งอยากคุย”

“เมื่อครู่ข้าชวน ท่านอ่านหนังสือ!”

ซีซวนมองสีหน้าขุ่นเคืองของนาง แล้วรอยยิ้มยิ่งชัด

“โกรธหรือ?”

“ไม่”

“โกหก”

“ไม่ได้โกหก”

“คิ้วเจ้าขมวดอยู่”

ซูเจินรีบคลายคิ้ว ซีซวนหลุดหัวเราะ

“ท่านเลิกหัวเราะข้าได้แล้ว!”

นางยกมือจะผลักเขาแต่ข้อมือกลับถูกจับไว้เสียก่อน ซูเจินชะงัก มือของเขาอุ่น ไม่ได้บีบแรงแต่ความรู้สึกจากฝ่ามือนั้นทำให้หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ นางดึงมือกลับ ซีซวนกลับไม่ปล่อยทันที

“ปล่อยเจ้าค่ะ”

เขามองนาง รอยยิ้มที่เคยมีค่อย ๆ จางลง ซูเจินไม่ชอบสายตาแบบนี้ เพราะมันทำให้นางไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร

“คุณชาย”

“อืม”

“ปล่อยมือข้า”

“ถ้าไม่ปล่อย?”

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก

“ข้าจะเรียกคน”

“นี่หอนางโลม”

“แล้วอย่างไร?”

“คนอาจคิดว่าเป็นเรื่องปกติ”

คำพูดนั้นทำให้แววตาของซูเจินเปลี่ยนทันที ความเขินอายหายไป เหลือเพียงความจริงจัง

“แต่ข้าไม่คิดว่าปกติ”

ซีซวนหยุดนิ่ง

“ท่านจ่ายเงินเพื่อฟังข้าร้องเพลง ดื่มชา หรือสนทนา ข้ายินดี”

นางมองเขาตรง ๆ

“แต่หากเป็นเรื่องอื่น ข้าไม่ขาย”

ซีซวนคลายมือทันที ซูเจินดึงข้อมือกลับมา

“แม่นางฉานจวน—”

”บัณฑิตเจ้าคะ”

นางตัดบทด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ชัดถ้อยชัดคำ

“ข้าขายเสียง มิได้ขายตัว”

ห้องทั้งห้องเงียบลง ซีซวนมองหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้โกรธ กลับกันแววตากลับจริงจังขึ้น

“ข้ารู้”

ซูเจินชะงัก

“รู้?”

“ฉานจวนแห่งหอเยว่ฮวาไม่เคยรับแขกค้างคืน”

เขาถอยออกไป เปิดพื้นที่ให้นางทันที

“และข้าไม่ได้คิดจะบังคับเจ้า”

“แล้วเมื่อครู่?”

“ข้าแกล้งเจ้า”

“จับมือข้าเรียกว่าแกล้ง?”

“ข้าขอโทษ”

คำขอโทษมาอย่างง่ายดายจนซูเจินเถียงต่อไม่ออก นางมองเขาอย่างระแวง

“ท่านขอโทษเป็นด้วยหรือ?”

ซีซวนเลิกคิ้ว

“ในสายตาเจ้า ข้าเลวร้ายถึงเพียงนั้น?”

“เพิ่งพบกันไม่กี่ครั้ง ข้ายังตัดสินไม่ได้เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นพบกันให้มากกว่านี้”

ซูเจินนิ่งไป รู้ตัวอีกที นางก็ตกหลุมคำพูดเขาอีกแล้ว

“ไม่จำเป็น”

“สำหรับข้าจำเป็น”

“เหตุใด?”

ซีซวนหยิบพัดขึ้นมา

“เพราะข้ายังสงสัย”

หัวใจซูเจินสะดุด

“สงสัยอะไร?”

“เจ้า”

“ข้ามีอะไรให้น่าสงสัย?”

“หลายอย่าง”

“เช่น?”

“คณิกาที่ไม่ชินกับการถูกบุรุษเข้าใกล้”

เขาเริ่มนับ

“คณิกาที่เสียดายเงินลูกค้า”

ซูเจินเงียบ

“คณิกาที่รู้ราคาสินค้าต่างแดน”

เงียบกว่าเดิม

“และคณิกาที่เมื่อคืนเกือบใช้ปิ่นปักผมแทงแขกเพราะเขาจับเอว”

ซูเจินเบิกตา

“ท่านเห็น?

“เห็น”

“แล้วเหตุใดไม่พูด?”

“ข้ากำลังดู”

“ดูอะไร?”

ซีซวนยิ้มบาง

“ดูว่าเจ้าจะทำให้ข้าประหลาดใจได้อีกกี่ครั้ง”

ซูเจินรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เขาสงสัยจริง ๆ

หลังซีซวนกลับไป ซูเจินปิดประตูห้องแล้วลงกลอนทันที นางยืนพิงประตูอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาว

“รับมือยากชะมัด”

สาวใช้ที่กำลังเก็บถ้วยชาอยู่หันมามอง

“คุณชายซีหรือเจ้าคะ?”

“นอกจากเขาแล้วจะมีใครอีก”

“แต่บ่าวว่าเขาอารมณ์ดีนะเจ้าคะ”

“กับเจ้าน่ะสิ”

“กับท่านก็เห็นหัวเราะตลอด”

“เพราะเขาหัวเราะข้า!”

สาวใช้เม้มปากกลั้นยิ้ม ซูเจินเห็นเข้าก็ยิ่งหงุดหงิด นางเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเริ่มถอดปิ่นออกจากผมแต่พอเห็นใบหน้าตัวเองในกระจก มือกลับชะงัก แก้มยังแดงอยู่เล็กน้อย ภาพตอนซีซวนโน้มตัวเข้ามาใกล้ผุดขึ้นในหัวอย่างไม่ให้ตั้งตัว ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มาก ใกล้จนตอนนั้นนางเผลอคิดว่า… ซูเจินรีบสะบัดศีรษะ

“คนบ้า”

“ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ?”

“ไม่ได้ว่าอะไร”

“แต่หน้าท่านแดงนะเจ้าคะ”

“ข้าร้อน”

สาวใช้เหลือบมองหน้าต่างที่เปิดอยู่ ลมกลางคืนกำลังพัดม่านปลิว

“คืนนี้ออกจะเย็น—”

“ห้ามพูด”

“เจ้าค่ะ”

ซูเจินถอดต่างหูแรงกว่าปกติเล็กน้อย นางไม่ได้เขิน ไม่มีทาง นางเพียงไม่เคยมีบุรุษเข้าใกล้ถึงเพียงนั้นต่างหาก อีกอย่าง ซีซวนเป็นคนอันตราย เขาเริ่มจับพิรุธได้มากขึ้นทุกที หากยังปล่อยให้เขามาหาทุกวัน ไม่ช้าคงถามจนรู้ว่านางไม่ใช่ฉานจวนตัวจริง

“แม่นางฉานจวน”

สาวใช้เรียกอีกครั้ง

“อะไร?”

“หากท่านไม่ชอบเขา พรุ่งนี้ไม่รับแขกดีหรือไม่เจ้าคะ?”

ซูเจินนิ่ง ก่อนหันมองสาวใช้

“ไม่รับได้หรือ?”

“ได้สิเจ้าคะ”

ดวงตานางเป็นประกายทันที

“จริงหรือ?”

“เจ้าค่ะ เพียงแต่ต้องคืนเงินหากคุณชายจ่ายล่วงหน้า”

ประกายในดวงตาดับลง

“เขาจะจ่ายล่วงหน้าอีกหรือ?”

สาวใช้หัวเราะ

“ดูจากสองวันที่ผ่านมา บ่าวว่า…น่าจะเจ้าค่ะ”

ซูเจินหลับตา นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฉานจวนจึงเคยบอกว่า การหาเงินจากบุรุษไม่ยาก สิ่งที่ยากคือทำอย่างไรให้บุรุษกลับไปเสียที

อีกด้านหนึ่งของเมือง รถม้าของซีซวนยังจอดอยู่ริมถนนไม่ไกลจากหอเยว่ฮวา คนสนิทรออยู่นานจนอดหันกลับมาถามไม่ได้

“คุณชาย เหตุใดยังไม่กลับจวนขอรับ?”

ซีซวนนั่งพิงผนังรถม้า

“กำลังคิด”

“เรื่องงานหรือขอรับ?”

“เรื่องสตรี”

คนสนิทเงียบไปทันที จากนั้นค่อย ๆ หันกลับมามองเจ้านายอีกครั้ง

“ท่านหรือขอรับ?”

ซีซวนปรายตามอง

“ข้าแล้วทำไม?”

“ไม่มีอะไรขอรับ”

อีกฝ่ายรีบหันกลับ ซีซวนกางพัดออกช้า ๆ

“ไปตรวจประวัติฉานจวนให้ข้า”

“คณิกาหรือขอรับ?”

“ตั้งแต่ก่อนเข้าหอเยว่ฮวา”

“เรื่องนี้อาจยากนะขอรับ นางไม่เคยบอกผู้ใดว่ามาจากที่ใด”

“จึงต้องตรวจ”

คนสนิทพยักหน้า

“ขอรับ”

ซีซวนมองกลับไปยังหน้าต่างชั้นสามของหอเยว่ฮวา เขาไม่คิดว่านางเป็นสายลับ ไม่คิดว่านางมีเจตนาร้ายแต่บางอย่างไม่ตรงกัน ราวกับหญิงสาวที่ชื่อฉานจวนซึ่งผู้คนเล่าขาน กับหญิงสาวที่เขาพบ เป็นคนละคน ที่แปลกที่สุดคือ… เขาไม่ได้สนใจความลับนั้นเพียงเพราะหน้าที่ เขาอยากรู้ด้วยตัวเองอยากเห็นว่านางจะทำหน้าอย่างไรเมื่อจนมุม อยากฟังนางเถียง กระทั่งตอนที่นางพูดเสียงแข็งว่า ข้าขายเสียง มิได้ขายตัว เขากลับไม่ได้รู้สึกเสียหน้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับชอบที่นางกล้าพูด ซีซวนพับพัดลง

“พรุ่งนี้ส่งเงินมาอีกหนึ่งร้อยตำลึง”

คนสนิทหันกลับทันที

“อีกหรือขอรับ?!”

“อืม”

“ท่านจะมาทุกวันเลยหรือ?”

ซีซวนคิดครู่หนึ่ง

“จนกว่าจะหายสงสัย”

คนสนิทเงียบไปพักใหญ่

“แล้วถ้าไม่หายเล่าขอรับ?”

ซีซวนมองแสงโคมจากหน้าต่างชั้นสาม มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น

“ก็มาเรื่อย ๆ”

เช้าวันถัดมา ซูเจินเพิ่งตื่นได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ประตูก็ถูกเคาะรัว

“แม่นางฉานจวน!”

หญิงสาวงัวเงียลุกขึ้นนั่ง

“อะไร?”

“คุณชายซีส่งคนมาเจ้าค่ะ!”

ดวงตาที่ง่วงอยู่เปิดขึ้นทันที

“อย่าบอกนะว่า…”

ประตูเปิดออก สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมถุงเงินที่คุ้นตา ซูเจินจ้องมันนิ่ง

“หนึ่งร้อย?”

“เจ้าค่ะ”

“เขาว่าอย่างไร?”

สาวใช้กลั้นหัวเราะ

“คืนนี้ยามซวี แล้ว…ให้เตรียมชาไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

ซูเจินกำผ้าห่มแน่น

“เขาเห็นข้าเป็นโรงน้ำชาหรืออย่างไร!”

สาวใช้หลุดหัวเราะ

“หนึ่งร้อยตำลึงต่อกา หากเป็นบ่าว บ่าวชงให้ทั้งปีเลยเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าไปนั่งแทนข้า!”

“เขาจ่ายเพื่อพบท่านนะเจ้าคะ”

“คืนเงิน”

เสียงแม่เล้าหลิวดังมาจากนอกห้องทันที

“ไม่ได้!”

ซูเจินหลับตาลงช้า ๆ มาอีกแล้ว นางคิดถึงฉานจวนขึ้นมาอย่างจับใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่สาวกำลังใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนเสนาบดีเพียงใด แต่ทางฝั่งนางกลับต้องตื่นมาพบถุงเงินของบัณฑิตน่ารำคาญตั้งแต่เช้า

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปทุกวัน นางไม่แน่ใจแล้วว่าอย่างใดจะเกิดขึ้นก่อนกัน ซีซวนจับได้ว่านางเป็นคุณหนูตัวปลอม… หรือนางจะทนไม่ไหวจนเอากาน้ำชาฟาดบัณฑิตตัวตึงแห่งเมืองหลวงผู้นี้เสียก่อน.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สลับชะตา บุปผาคู่    คืนเข้าหอของสองคู่ ( ตอนพิเศษ )

    หลังงานมงคลที่วุ่นวายมาตลอดทั้งวัน ในที่สุดจวนแม่ทัพก็กลับมาเงียบสงบเมื่อเข้าสู่ยามค่ำฉานจวนนั่งอยู่บนเตียงมงคลในชุดสีแดง ใบหน้าถูกแต่งอย่างประณีตจนงดงามกว่าปกติ ทว่าสิ่งที่ไม่ปกติที่สุดกลับเป็นท่าทางของเจ้าสาว นางกำลังนับเงิน“หนึ่ง สอง สาม…”ประตูเปิดออก ฉานจวนรีบยัดถุงเงินไว้ใต้หมอนห่าวรันหยุดมอง“เมื่อครู่ทำอะไร?”“ไม่มี”“ข้าเห็น”“เห็นอะไร?”“เงิน”“สินเดิมข้า”“ข้าไม่ได้จะเอา”“บอกไว้ก่อน”ห่าวรันปิดประตูแล้วเดินเข้ามา ฉานจวนมองเขาในชุดเจ้าบ่าวสีแดงแล้วอดยิ้มไม่ได้ ปกติเห็นแต่สีดำ วันนี้กลับดูแปลกตา“มองอะไร?”“ดูว่าสามีข้าหล่อจริงหรือไม่”ห่าวรันหยุด ฉานจวนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดคำว่า สามีข้า ออกไปง่าย ๆ ใบหน้าจึงร้อนขึ้นมาทันที ห่าวรันยิ้ม“ห้ามยิ้ม”“ภรรยาข้าชม”“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”“ช้าไป”เขานั่งลงข้างนาง ฉานจวนถอยเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ห่าวรันมอง“กลัว?”“ผู้ใดกลัว?”“เช่นนั้นถอยทำไม?”“ร้อน”“คืนนี้หนาว”“ข้าร้อนง่าย”“อืม”ฉานจวนถลึงตา “ห้ามอืม”ห่าวรันหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือมาถอดมงกุฎเจ้าสาวให้นาง ทันทีที่น้ำหนักบนศีรษะหายไปฉานจวนถอนหายใจ“หนักจะตาย”“เหตุใดไม่บอก?”“ทุกคนบอกเจ

  • สลับชะตา บุปผาคู่   สลับตัวครานั้น ได้สามีมาสองคน

    สามเดือนต่อมา ฉานจวนค้นพบเรื่องหนึ่ง ห่าวรันเป็นบุรุษที่รักษาคำพูดอย่างน่ารำคาญที่สุดในเมืองหลวง เพราะหลังจากเช้าวันนั้นที่เขาบอกว่าจะไปขอนางแต่งงาน เขาก็ไปจริง ๆ ไปถึงจวนเสนาบดีตั้งแต่เช้า พร้อมแม่สื่อ ของหมั้นและสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเข้าประชุมกองทัพ ที่น่าหงุดหงิดกว่านั้นคือเสนาบดีซูตอบตกลงเร็วเสียจนฉานจวนแทบอยากถามว่า นี่ท่านเป็นพ่อข้าจริงหรือไม่เหตุใดไม่หวงกันบ้าง?“ท่านพ่อ”“อะไร?”“ข้ายังไม่ได้ตอบตกลง”เสนาบดีซูพยักหน้า “พ่อรู้”“แล้วเหตุใดรับของหมั้น?”“แม่ทัพห่าวบอกว่า หากเจ้ายังไม่ตกลง เขาจะรอ”ฉานจวนหันไปมองต้นเหตุทันที ห่าวรันนั่งดื่มชาอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสงบ“ท่านพูดเช่นนั้นจริง?”“อืม”“แล้วหากข้าไม่แต่ง?”“รอ”“หากรอสิบปี?”“ก็สิบปี”“ยี่สิบ?”“ก็ยี่สิบ”ฉานจวนหรี่ตา “ถ้าข้าแก่?”“ข้าก็แก่”นางเงียบ ซูเจินที่นั่งข้าง ๆ เม้มปากกลั้นยิ้ม ซีซวนกลับไม่คิดจะกลั้นเลย“ข้าว่าเจ้าแพ้แล้ว”ฉานจวนหันขวับ “ผู้ใดอนุญาตให้ท่านพูด?”“ไม่มี”“เช่นนั้นเงียบ”ซีซวนหันไปหาซูเจิน “พี่สาวเจ้าน่ากลัวจริง”ซูเจินพยักหน้า “ข้าบอกแล้ว”“ซูเจิน!”“ข้าไม่ได้พูดอะไรนะพี่”“เมื่อครู่เจ้าพยักหน้า

  • สลับชะตา บุปผาคู่   เมื่อบุปผากลับคืนกิ่ง

    ข่าวการจับกุมสามีใหม่ของมารดาฉานจวนแพร่ไปทั่วเมืองหลวงภายในเวลาไม่กี่วัน บัญชีลับที่พบถูกส่งถึงองค์รัชทายาท ขุนนางหลายคนที่มีชื่อเกี่ยวข้องถูกเรียกสอบสวน กิจการของมารดาฉานจวนถูกตรวจใหม่ทั้งหมดและหลักฐานเบื้องต้นชี้ว่าการลักลอบส่วนใหญ่ถูกจัดการโดยสามีของนางกับพวกขุนนางที่ร่วมมือกัน ส่วนจวนเสนาบดีซู…วันนี้กลับวุ่นวายด้วยอีกเรื่องหนึ่ง“ฉานจวนเป็นบุตรสาวของข้า”เสนาบดีซูพูดต่อหน้าคนในครอบครัวอย่างชัดเจน“ต่อให้นางเติบโตที่ใด ใช้ชีวิตอย่างไร เรื่องนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยน”ฉานจวนที่นั่งอยู่ข้างซูเจินเลิกคิ้ว“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อแย่งเรือนน้องนะ”ซูเจินหันมาทันที “พี่อยู่กับข้าได้”“ไม่เอา”“เหตุใด?”“จวนนี้ตื่นเช้าเกินไป”เสนาบดีซูสำลักชา ซูเจินหลุดหัวเราะ แม้แต่ฮูหยินซูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังมีสีหน้าประหลาด หลายวันก่อนหลังเรื่องทั้งหมดเปิดเผย เสนาบดีซูก็รู้เรื่องการสลับตัวของบุตรสาวทั้งสอง แน่นอนว่าเขาโกรธ แต่พอรู้เหตุผลว่าเพราะซูเจินถูกฮูหยินซูกดขี่จนฉานจวนทนไม่ได้… คนที่ถูกตำหนิหนักที่สุดกลับไม่ใช่ฝาแฝด ฮูหยินซูจึงสงบลงมากอย่างเห็นได้ชัด ซูหลิงเองก็ไม่กล้าเอ่ยเรื่องปิ่นหยกอีก“เจ

  • สลับชะตา บุปผาคู่   ถึงคราวพี่สาวทวงคืน

    สามปีแล้วที่ฉานจวนไม่ได้เหยียบเรือนของมารดานางเคยคิดว่าต่อให้บ้านหลังนี้ถูกไฟไหม้ นางก็คงยืนดูอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสงบแต่เช้าวันนี้ นางกลับยืนอยู่หน้าประตูพร้อมซูเจิน“พี่ยังเปลี่ยนใจได้นะ”ฉานจวนปรายตามองน้องสาว “ข้ามาถึงหน้าประตูแล้ว”“ข้าหมายถึงหากพี่ยังไม่พร้อม”“ข้าพร้อมตั้งแต่เห็นหน้าสามีใหม่ของท่านแม่ครั้งแรกแล้ว”“พร้อมทำอะไร?”“ตบเขา”“พี่”“ล้อเล่น”ซูเจินมองอย่างไม่เชื่อฉานจวนถอนหายใจ “ได้ ข้าจะพยายามไม่ตบ”“ต้องไม่ตบ”“เช่นนั้นหากเขาพูดจาน่าตบ?”“พี่!”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง ห่าวรันยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล ส่วนซีซวนใช้พัดปิดครึ่งหน้า แต่ดวงตาเห็นชัดว่ากำลังขำฉานจวนหันขวับ “พวกท่านสองคนตามมาทำไม?”ห่าวรันตอบ “กลัวเจ้าตบคน”“แล้ว?”“จะได้ห้าม”ฉานจวนหรี่ตา “เมื่อคืนท่านบอกว่าจะหันหลังให้”“เปลี่ยนใจแล้ว”“บุรุษกลับคำ!”ซีซวนพยักหน้า “เรื่องนี้ข้าเป็นพยานให้เจ้าได้”ห่าวรันหันมองสหาย “เจ้าเงียบ”ซูเจินหลุดหัวเราะ ความตึงเครียดที่มีมาตลอดทางจึงคลายลงเล็กน้อย ฉานจวนสูดลมหายใจ“เข้าไปเถอะ”ครั้งนี้นางจะไม่หนีอีกแล้วเมื่อมารดาเห็นบุตรสาวฝาแฝดยืนอยู่พร้อมกัน สีหน้าก็ซีดลงท

  • สลับชะตา บุปผาคู่   สองบุรุษ สองฝาแฝด หนึ่งเรื่องวุ่นวาย

    ฉานจวนรู้ว่าชีวิตกำลังวุ่นวายตั้งแต่แม่เล้าหลิวเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วประกาศว่า“มีบุรุษสองคนมาหาเจ้า”นางยังไม่ทันเงยหน้าจากกระจก “บอกให้รอ”“คนหนึ่งคือท่านแม่ทัพห่าว”มือที่กำลังเสียบปิ่นหยุดทันที“อีกคนคือคุณชายซีซวน”ฉานจวนหันขวับ “ผู้ใด?”“ซีซวน”“เขามาหาข้าทำไม?”“ข้าก็กำลังจะถามเจ้า!”ฉานจวนลุกขึ้นทันที ห่าวรันมาหานางไม่แปลกแต่ซีซวน? เมื่อวานซูเจินเพิ่งกลับจวนหากบุรุษเจ้าเล่ห์ผู้นั้นมาหานางวันนี้ แสดงว่า—“ซวยแล้ว”แม่เล้าหลิวเบิกตา “อะไรซวย?”“ไม่มีอะไร”“ฉานจวน”“ท่านลงไปก่อน”“แล้วจะให้ผู้ใดขึ้นมา?”“ห่าวรัน”แม่เล้าหลิวหรี่ตา “เรียกชื่อกันแล้วหรือ?”“แม่เล้าหลิว!”“ได้ ๆ”นางหัวเราะแล้วเดินออกไป ฉานจวนถอนหายใจ ยังไม่ทันได้คิดว่าจะจัดการอย่างไรประตูก็เปิดอีกครั้ง“เร็วขนาด—”คนที่เข้ามาไม่ใช่ห่าวรันแต่เป็นซูเจินฉานจวนเบิกตา “เจ้ามาทำไม?”ซูเจินรีบปิดประตู “พี่!”“อย่าบอกนะว่า—”“ซีซวนรู้แล้ว”ฉานจวนเงียบ“รู้ว่าเจ้าไม่ใช่ข้า?”“อืม”“รู้ชื่อ?”ซูเจินหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล “รู้แล้ว”ฉานจวนหรี่ตา“เหตุใดเจ้าหน้าแดง?”“ไม่เกี่ยว”“เขาทำอะไรเจ้า?”“ไม่ได้ทำ!”ตอบเร็วเกิน

  • สลับชะตา บุปผาคู่   คุณหนูของข้า จะหนีไปไหน

    ซูเจินเพิ่งกลับมาใช้ชีวิตของตัวเองได้เพียงวันเดียว ก็เริ่มคิดว่าการเป็น “ฉานจวน” อาจไม่ได้เหนื่อยที่สุดอย่างที่เคยคิด อย่างน้อยตอนอยู่หอเยว่ฮวา นางยังตื่นสายได้แต่กลับจวนวันแรก เสี่ยวอวี้ก็ปลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินให้คนมาแจ้งว่าวันนี้มีแขกสำคัญ ให้ท่านแต่งตัวเรียบร้อยหน่อยเจ้าค่ะ”ซูเจินซุกหน้าลงกับหมอน“ข้าแต่งตัวไม่เรียบร้อยตรงไหน?”“ฮูหยินคงหมายถึงให้เรียบร้อยกว่าปกติเจ้าค่ะ”“ข้าเรียบร้อยกว่านี้ได้อีกหรือ?”เสี่ยวอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง“ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นขอนอนต่อ”นางกำลังจะดึงผ้าห่มขึ้น เสี่ยวอวี้กลับพูดต่อ“ได้ยินว่าเป็นคนจากตำหนักองค์รัชทายาทด้วยเจ้าค่ะ”ซูเจินลืมตาขึ้น ไม่รู้เพราะเหตุใดชื่อของบุรุษผู้หนึ่งกลับผุดขึ้นมาในหัวทันที ซีซวน นางรีบหลับตาอีกครั้ง เป็นไปไม่ได้ เขาจะมาทำอะไรที่นี่? เมื่อคืนหลังกลับจากหอเยว่ฮวานางยังคิดอยู่เลยว่าเรื่องระหว่างตนกับเขาจบแล้ว ต่อจากนี้นางเป็นซูเจิน ส่วนฉานจวนก็กลับไปเป็นฉานจวนเขาชอบไปหอเยว่ฮวาก็ให้เขาไป ต่อให้พบพี่สาวนั่นก็ไม่เกี่ยวกับนางอีก ดีเสียอีก ไม่ต้องเจอ ไม่ต้องถูกถาม ไม่ต้องถูกจ้องเหมือนเขากำลังแกะความล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status