Home / โรแมนติก / สลับชะตา บุปผาคู่ / หัวใจแม่ทัพ มิใช่ของเล่น

Share

หัวใจแม่ทัพ มิใช่ของเล่น

last update publish date: 2026-10-15 14:55:22

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสองอย่าง อย่างแรกคือนางนอนไม่พอ อย่างที่สองคือนางอยา
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • สลับชะตา บุปผาคู่   หัวใจแม่ทัพ มิใช่ของเล่น

    เช้าวันรุ่งขึ้น ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสองอย่าง อย่างแรกคือนางนอนไม่พอ อย่างที่สองคือนางอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อคืนแล้วเอามือปิดปากตัวเองเสีย เช่นนั้น…ไม่ต้องหยุด เหตุใดนางถึงพูดออกไปได้! ฉานจวนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะแต่ยิ่งปิดตา ภาพเมื่อคืนกลับยิ่งชัด ทั้งแสงจันทร์ อ้อมแขนของห่าวรัน และโดยเฉพาะตอนที่นางเป็นฝ่ายดึงคอเสื้อเขาลงมาเอง“ไม่คิด”นางพึมพำ“ไม่คิดอะไรเจ้าคะ?”เสียงเสี่ยวอวี้ดังขึ้นข้างเตียงฉานจวนเปิดผ้าห่มทันที“เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”“สักพักแล้วเจ้าค่ะ”“ได้ยินอะไรบ้าง?”“ได้ยินคุณหนูพูดว่าไม่คิดเจ้าค่ะ”“ดี”“แต่บ่าวไม่ได้ถามว่าท่านคิดถึงอะไร”ฉานจวนเงียบ เสี่ยวอวี้ก้มหน้า“ออกไป”“เจ้าค่ะ”“แล้วห้ามหัวเราะ”“บ่าวยังไม่ได้—”“ตาเจ้าหัวเราะ!”เสี่ยวอวี้รีบออกจากห้อง ฉานจวนถอนหายใจ ก่อนสายตาจะตกลงบนหีบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้เมื่อคืนวันนี้นางต้องกลับ ไม่มีข้ออ้างแล้วความลับแตกเรียบร้อย ห่าวรันรู้ว่านางคือฉานจวน รู้เรื่องฝาแฝด และรู้ว่านางอยู่หอเยว่ฮวา ทุกอย่างควรง่ายขึ้นแต่กลับไม่ง่ายเลยเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้รังเกียจนาง ไม่โกรธเรื่องที่นางเป็นคณิกาและยังจูบนางหลังรู้ค

  • สลับชะตา บุปผาคู่   ความลับใต้แสงจันทร์

    คืนวันที่เจ็ดมาถึงเร็วกว่าที่ฉานจวนต้องการ นางนั่งอยู่หน้ากระจกปล่อยให้เสี่ยวอวี้ช่วยถอดปิ่นออกทีละชิ้น แต่สายตากลับไม่ได้มองเงาของตัวเองเลย คืนนี้นางนัดซูเจินไว้ที่ศาลาร้างท้ายสวน ซึ่งเชื่อมกับประตูเล็กด้านหลังจวน พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสาง ทั้งสองจะกลับคืนที่ของตน ทุกอย่างควรจบลงง่าย ๆ เหมือนตอนเริ่มแต่ฉานจวนกลับไม่รู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว“คุณหนูเจ้าคะ”“อืม?”“ท่านถอนหายใจเป็นครั้งที่เจ็ดแล้ว”“เจ้านับอีกแล้ว?”“บ่าวว่างเจ้าค่ะ”ฉานจวนปรายตามอง“ข้าว่าเจ้าควรมีงานมากกว่านี้”เสี่ยวอวี้ยิ้ม ก่อนวางหวีลง“ท่านไม่อยากกลับหรือเจ้าคะ?”คำถามตรงเกินไปจนฉานจวนเงียบ“ผู้ใดบอก?”“ไม่มีผู้ใดบอกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นอย่าเดา”“เจ้าค่ะ”ฉานจวนมองตัวเองในกระจก ใบหน้านี้เหมือนซูเจินทุกประการ ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมานางใช้ใบหน้านี้ ใช้ชื่อของน้องสาว และใช้ชีวิตในฐานะคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีแต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเป็นของซูเจิน… คือความรู้สึกที่มีต่อห่าวรัน นั่นเป็นของนาง เป็นของฉานจวน“เขามาวันนี้หรือไม่?”ถามออกไปแล้วฉานจวนก็อยากกัดลิ้นตัวเอง เสี่ยวอวี้ไม่จำเป็นต้องถามว่า “เขา” คือใคร“ท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ?”“ข้าถามว่ามา

  • สลับชะตา บุปผาคู่    คนหนึ่งเริ่มรัก อีกคนเริ่มสงสัย

    เช้าวันที่หกของการสลับตัว ฉานจวนตื่นขึ้นมาพร้อมความตั้งใจแน่วแน่ วันนี้นางจะไม่คิดถึงห่าวรัน ไม่คิดถึงศาลาริมสระ ไม่คิดถึงสายฝน และที่สำคัญที่สุด— ไม่คิดถึงจูบนั่นเด็ดขาด“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร?”“ท่านจับริมฝีปากตัวเองอีกแล้ว”มือของฉานจวนชะงักอยู่กลางอากาศ ก่อนรีบลดลงทันที“ข้าคัน”เสี่ยวอวี้พยักหน้า“คันมาตั้งแต่เมื่อคืนเลยหรือเจ้าคะ?”ฉานจวนหันขวับ“เจ้าอยากไปทำงานในครัวหรือไม่?”“ไม่อยากเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเงียบ”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี้ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าต่อ แต่ไหล่กลับสั่นน้อย ๆ เพราะกำลังกลั้นหัวเราะ ฉานจวนมองผ่านกระจกทองเหลืองแล้วกัดฟัน นับวันสาวใช้ผู้นี้ยิ่งกล้าล้อเลียนนางมากขึ้นทุกที“วันนี้วันที่เท่าไรแล้ว?”“วันที่หกเจ้าค่ะ”มือที่กำลังหยิบปิ่นของฉานจวนหยุดลง วันที่หกหมายความว่าเหลืออีกเพียงวันเดียว พรุ่งนี้นางกับซูเจินจะพบกันตามที่นัดไว้และเมื่อครบเจ็ดวัน ทั้งสองจะกลับไปใช้ชีวิตของตนเอง ซูเจินกลับจวนเสนาบดี ส่วนนางกลับหอเยว่ฮวาทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม ควรจะดีสิ นางจะได้ไม่ต้องคอยระวังว่าห่าวรันจะจับพิรุธได้เมื่อใด ไม่ต้องคอยจำว่าซูเจินชอบอะไร ไม่ชอบอะไร และไม่ต้องต่อสู้กับฮูหย

  • สลับชะตา บุปผาคู่   แม่ทัพใหญ่แพ้มารยาหญิง

    หลังเหตุการณ์ในคืนนั้น ฉานจวนค้นพบเรื่องน่าหงุดหงิดอยู่เรื่องหนึ่ง ห่าวรันรักษาคำพูดดีเกินไปเขาบอกว่าจะรอให้นางมีสติครบถ้วนแล้วค่อยถามใหม่ว่า อยากให้เขาหยุดหรือไม่จากนั้นก็หายหน้าไปสองวันเต็ม ไม่มาที่จวน ไม่ฝากคำพูด แม้แต่เงายังไม่มีให้เห็น ตอนแรกฉานจวนคิดว่าดีเสียอีก บุรุษช่างจับผิดไม่อยู่ นางจะได้ใช้ชีวิตเป็นซูเจินอย่างสงบแต่พอเข้าสู่วันที่สอง นางกลับเริ่มหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร?”“ท่านมองประตูอีกแล้ว”ฉานจวนหันกลับทันที“ข้ามองต้นไม้”เสี่ยวอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง“แต่ตรงนั้นไม่มีต้นไม้นะเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามองกำแพง”“กำแพงน่าสนใจหรือเจ้าคะ?”ฉานจวนวางถ้วยชาลง“เสี่ยวอวี้”“เจ้าคะ?”“วันนี้เจ้าพูดมาก”สาวใช้รีบเม้มปากแต่แววตายังยิ้มอยู่ ฉานจวนหันกลับไปกินขนมต่อ นางไม่ได้รอห่าวรัน แน่นอนว่าไม่ได้รอ เพียงสงสัยว่าแม่ทัพใหญ่ผู้ชอบเข้าจวนผู้อื่นเป็นว่าเล่น เหตุใดจู่ ๆ ถึงรู้จักเกรงใจขึ้นมาเท่านั้น“ได้ยินว่าท่านแม่ทัพเข้าเฝ้าฝ่าบาทสองวันติดเจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี้พูดลอย ๆ ฉานจวนชะงัก“ข้าถามหรือ?”“ไม่ได้ถามเจ้าค่ะ”“แล้วบอกทำไม?”“บ่าวพูดกับตัวเอง”“…”เสี่ยวอวี้รีบก้มหน

  • สลับชะตา บุปผาคู่   คณิกาที่จูบไม่เป็น

    ซูเจินตัดสินใจแล้ว คืนนี้นางจะไม่พบซีซวน ไม่ว่าเขาจะจ่ายหนึ่งร้อยตำลึง สองร้อยตำลึง หรือมากกว่านั้นนางก็จะไม่ยอมเปิดประตูให้เด็ดขาด“บอกเขาว่าข้าไม่สบาย”สาวใช้มองหญิงสาวที่กำลังนั่งกินขนมอยู่หน้าโต๊ะ“แต่ท่านดูแข็งแรงมากนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นบอกว่าข้าปวดหัว”“คุณชายซีอาจเรียกหมอมา”มือที่กำลังหยิบขนมหยุดลง“เขาจะเรียกหมอมาทำไม?”“ก็ท่านป่วยนี่เจ้าคะ”ซูเจินขมวดคิ้ว“เช่นนั้นบอกว่าข้าไม่อยากพบเขา”“อันนี้น่าเชื่อที่สุดเจ้าค่ะ”“…”ซูเจินวางขนมลง“เจ้าเป็นสาวใช้ของใครกันแน่?”สาวใช้หัวเราะ ก่อนรีบถอยออกไป แต่ไม่ถึงหนึ่งเค่อประตูก็เปิดอีกครั้ง“แม่นางฉานจวน”“เขากลับแล้วหรือ?”“ยังเจ้าค่ะ”“แล้ว?”สาวใช้ยื่นถุงเงินมาให้ ซูเจินมองมันอย่างระแวง“อะไร?”“อีกหนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”“เขาจ่ายเพิ่ม?”“คุณชายบอกว่า หนึ่งร้อยแรกเป็นค่าพบ อีกหนึ่งร้อยเป็นค่าที่ท่านไม่อยากพบ”ซูเจินนิ่งไปนาน“เขาบ้าหรือ?”“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”“คืนไป”“แม่เล้าหลิวรับแล้ว”“…”“แล้วคุณชายยังฝากมาบอกอีกว่า หากท่านยังไม่ยอมพบ เขาจะนั่งรอด้านล่างจนหอปิด”ซูเจินหลับตา บุรุษผู้นี้… หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง! สุดท้ายซูเจิ

  • สลับชะตา บุปผาคู่   คืนนี้คุณหนูไม่เหมือนเดิม

    ตั้งแต่เช้า ฉานจวนรู้สึกว่าคนทั้งจวนกำลังวุ่นวายผิดปกติ สาวใช้เดินเข้าออกเรือนใหญ่ไม่ขาดสาย โต๊ะเก้าอี้ถูกยกออกไปจัดใหม่ โคมผ้าไหมสีแดงถูกแขวนเรียงตามระเบียง กระทั่งสวนด้านหน้าก็มีคนมาตัดแต่งกิ่งไม้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี นางนั่งกินขนมอยู่ใต้ชายคามองทุกอย่างด้วยความสงสัย“วันนี้มีงานอะไร?”เสี่ยวอวี้ที่กำลังรินชาให้ชะงัก“คุณหนูลืมหรือเจ้าคะ?”“ลืมอะไร?”“คืนนี้นายท่านจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านแม่ทัพห่าวเจ้าค่ะ มีขุนนางกับคุณชายคุณหนูจากหลายตระกูลมาด้วย”ขนมในมือฉานจวนหยุดอยู่กลางทาง“ห่าวรันมาอีกแล้ว?”“เจ้าค่ะ”“เขาไม่มีจวนของตัวเองหรือ?”เสี่ยวอวี้รีบมองซ้ายขวา“เบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ!”ฉานจวนกัดขนมต่ออย่างหงุดหงิด ตั้งแต่พบกันเมื่อวาน นางยังจำสายตาของเขาได้ดี สายตาที่มองเหมือนต้องการเจาะให้ทะลุถึงความลับข้างใน โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย เจ้าไม่เคยเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ เพียงนึกก็ปวดหัวแล้ว“คืนนี้ข้าไม่ไปได้หรือไม่?”“ไม่ได้เจ้าค่ะ”“ป่วย?”“ไม่ได้”“ปวดหัว?”“ไม่ได้”“ตกน้ำ?”“คุณหนู!”ฉานจวนถอนหายใจ“ชีวิตซูเจินช่างลำบาก”เสี่ยวอวี้กำลังจะตอบ แต่สาวใช้จากเรือนใหญ่ก็เดินเข้ามาพอดี“คุณหนูรอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status