Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

“ปุ้น พรุ่งนี้ไปทำงานกับพี่นะ”ช้อนที่กำลังจะเข้าปากหยุดค้างกลางอากาศ ข้าวปุ้นเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวผ่านแว่นกรอบบาง ดวงตากลมกะพริบช้า ๆ อยู่สองครั้งเหมือนกำลังประมวลผลประโยคเมื่อครู่ เธอเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยหลังจัดการเรื่องเอกสารจบการศึกษาเสร็จได้ไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ แผนชีวิตหลังเรียนจบที่วางเอาไว้คือการนอนตื่นสายหนึ่งอาทิตย์ ดูซีรีส์ที่ดองไว้ แล้วค่อยเริ่มหางานอย่างจริงจัง แต่ดูเหมือนแผนนั้นกำลังจะพังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม“ทำงานอะไรคะ”“ผู้ช่วยพี่”“แต่ปุ้นเพิ่งเรียนจบนะคะ”“พี่รู้”“จบวันนี้เลยนะคะ”“ก็รู้”“แล้วพรุ่งนี้ทำงานเลยเหรอคะ”ข้าวสวยเงยหน้าจากโทรศัพท์มองน้องสาวแท้ ๆ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ข้าวปุ้นตัวเล็กกว่าพี่สาวอย่างเห็นได้ชัดทั้งที่เกิดห่างกันเพียงสามปี แต่ถ้าไม่บอกว่าเป็นพี่น้องกัน คนส่วนใหญ่คงเดาไม่ถูก ข้าวสวยสูงเพรียว สวยเฉี่ยว แต่งตัวเก่ง ท่าทางมั่นใจและพูดจาฉะฉาน ส่วนข้าวปุ้นสูงเพียงร้อยหกสิบ ผิวขาว หน้าหวาน มีแว่นติดอยู่บนใบหน้าแทบตลอดเวลา วันนี้ยังถักผมเปียข้างหลวม ๆ ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น ดูอย่างไรก็เหมือนนักศึกษามากกว่าสาววัยทำงาน“พี่ให้วันหยุดแล้

สองสัปดาห์หลังเริ่มงาน ข้าวปุ้นค้นพบกฎสำคัญในการอยู่รอดกับออกัสสามข้อ ข้อแรกอย่าเชื่อทุกอย่างที่เขาพูด ข้อสองอย่าวางของกินไว้ใกล้มือเขา และข้อสุดท้าย ถ้าได้ยินคำว่า “มานี่หน่อย” ให้ถามก่อนทุกครั้งว่าจะให้ไปทำอะไร เพราะแปดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่มีเรื่องงานส่วนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์…ก็อาจไม่มีเหมือนกัน“ข้าวปุ้น มานี่หน่อย”เสียงเรียกดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้องแต่งตัว คนที่กำลังเช็กตารางงานอยู่ชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้นเหนือกรอบแว่น “มีอะไรคะ”ออกัสที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเลิกคิ้ว “เดี๋ยวนี้ต้องถามก่อน?”“ค่ะ”“ทำไม”“ปุ้นเรียนรู้แล้วค่ะ”ช่างแต่งหน้าที่กำลังเก็บอุปกรณ์หลุดหัวเราะ ออกัสปรายตามอง ก่อนหันกลับมาหาสาวแว่น “มานี่”“เรื่องงานไหมคะ”“เรื่องงาน”ข้าวปุ้นจึงยอมเดินเข้าไป “อะไรคะ”“ใกล้อีก”เธอขยับหนึ่งก้าว“อีก”“พี่พูดตรงนี้ก็ได้ค่ะ ปุ้นได้ยิน”“มีอะไรติดหน้า”คนตัวเล็กชะงัก รีบยกมือแตะแก้ม “ตรงไหนคะ”“นี่”ออกัสยื่นมือเข้ามาใกล้ ข้าวปุ้นยืนนิ่งอย่างไว้ใจ ก่อนนิ้วยาวจะหยิกแก้มเธอเบา ๆ แล้วดึง“โอ๊ย! พี่ออกัส!”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีข้าวปุ้นรีบถอยหนี มือกุมแก้มตัวเอง “ไหนบอกมีอะไรติดหน

หลังเหตุการณ์วันนั้นออกัสเปลี่ยนไปนิดหน่อยนิดหน่อยจริง ๆ เพราะเขายังเรียกใช้ข้าวปุ้นเหมือนเดิม ยังชอบกวนประสาท ยังเรียกเธอว่ายัยแว่นหรือคนเตี้ยเป็นครั้งคราวและถ้ามีโอกาสก็ยังแย่งขนมจากมือเธอหน้าตาเฉย สิ่งเดียวที่หายไปคือการแกล้งเกี่ยวกับเรื่องงาน“พี่ออกัสคะ อีกครึ่งชั่วโมงต้องออกค่ะ”“ครับ”ข้าวปุ้นชะงัก เธอเงยหน้าจากแท็บเล็ตมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่ไว้ใจ“อะไร”“พี่ตอบง่ายจังค่ะ”“แล้ว?”“ปกติต้องเถียงปุ้นก่อน”ออกัสเหลือบตามอง “อยากให้เถียง?”“ไม่ค่ะ”“งั้นก็ไปเตรียมของ”“ค่ะ”ข้าวปุ้นเดินออกไปสองก้าว“เดี๋ยว”เธอหยุดทันที “อะไรคะ”ออกัสชี้ไปที่โต๊ะ “ขนม”หญิงสาวมองถุงขนมของตัวเองแล้วรีบคว้ามากอดไว้ “ไม่ให้ค่ะ”“ยังไม่ได้พูดว่าจะเอา”“แต่พี่มองอยู่”“ขอชิ้นหนึ่ง”“พี่มีของพี่นะคะ”“ของเธออร่อยกว่า”“เหมือนกันค่ะ”“ไม่เหมือน”“ต่างตรงไหนคะ”ออกัสตอบโดยไม่ต้องคิด “แย่งมาอร่อยกว่า”ข้าวปุ้นถอนหายใจทันที “นิสัยไม่ดี”เธอหยิบขนมหนึ่งชิ้นยื่นให้ “เอาไปค่ะ”ชายหนุ่มกลับไม่รับ“อะไรอีกคะ”“ป้อน”“พี่มีมือค่ะ”“เมื่อย”“เมื่อกี้พี่ยังเล่นโทรศัพท์อยู่เลยนะคะ”“ตอนนี้เมื่อยแล้ว”ข้าวปุ้น

หลังจากคืนที่เลิกกองเกือบตีสอง ข้าวปุ้นคิดว่าตัวเองคงตื่นไม่ไหวแน่ ๆ แต่เจ็ดโมงเช้าเธอกลับลืมตาขึ้นมาก่อนนาฬิกาปลุกเสียอีก สิ่งแรกที่ทำคือคว้าโทรศัพท์มาเช็กตารางงาน ก่อนจะนึกถึงคำสั่งเมื่อคืนขึ้นมาได้‘กลับถึงบ้านแล้วนอนเลย’เธอทำตามจริง ๆ เมื่อคืนหลังอาบน้ำเสร็จ ข้าวปุ้นไม่ได้เปิดตารางซ้ำเหมือนทุกวัน เพราะออกัสเป็นคนบอกว่าจะเช็กเอง แต่พอเปิดแชตขึ้นมาตอนเช้า เธอกลับเจอข้อความที่ถูกส่งมาตอนตีสองครึ่งออกัส : พรุ่งนี้ 11 โมง สตูฯ เดิมตามด้วยอีกข้อความออกัส : ไม่ต้องรีบมาและอีกหนึ่งนาทีต่อมาออกัส : 10.30 ก็พอข้าวปุ้นมองข้อความแล้วหลุดยิ้ม คนที่ปกติต้องให้เธอเตือนทุกอย่าง กลับเป็นฝ่ายส่งตารางมาเตือนเธอเสียเอง เธอพิมพ์ตอบข้าวปุ้น : รับทราบค่ะกำลังจะวางโทรศัพท์ ข้อความฝั่งตรงข้ามก็ขึ้นว่าอ่านแล้วทันที ข้าวปุ้นชะงักข้าวปุ้น : พี่ตื่นแล้วเหรอคะออกัส : อือข้าวปุ้น : นอนกี่ชั่วโมงคะออกัส : พอข้าวปุ้น : พอคือกี่ชั่วโมงเงียบไปครู่หนึ่งออกัส : เธอเป็นแม่พี่หรือไงข้าวปุ้นทำหน้ามุ่ยใส่หน้าจอข้าวปุ้น : ปุ้นถามเพราะเป็นห่วงเรื่องงานค่ะอีกฝั่งอ่านทันทีแต่ไม่ตอบ เธอจึงวางโทรศัพท์แล้วลุก

“ปุ้น พรุ่งนี้ไปเขาใหญ่กับออกัสนะ”ข้าวปุ้นที่กำลังดูตารางงานอยู่เงยหน้าขึ้นทันที “แล้วพี่สวยล่ะคะ”“พี่ไปไม่ได้”“ทำไมคะ”“ลูกค้าอีกเจ้าขอประชุมด่วน พี่ต้องอยู่กรุงเทพฯ”ข้าวปุ้นก้มมองตารางอีกครั้ง งานพรุ่งนี้เป็นงานถ่ายแคมเปญของรีสอร์ตหรู ใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน ทีมงานส่วนใหญ่เดินทางไปตั้งแต่วันนี้ ส่วนเธอ ออกัส ช่างแต่งหน้าและทีมเล็กอีกสองสามคนจะตามไปตอนเช้า“ปุ้นไปคนเดียวได้ค่ะ”“คนเดียวที่ไหน”เสียงอีกคนดังมาจากโซฟาออกัสที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้น “พี่ก็ไป”ข้าวปุ้นหันมอง “ปุ้นหมายถึงไม่มีพี่สวยค่ะ”“พูดเหมือนพี่ไม่ใช่คน”“ปุ้นไม่ได้หมายความแบบนั้น”“ทำหน้าเหมือนไม่อยากไปกับพี่”“ปุ้นก็ไปทำงานค่ะ จะไปกับใครก็เหมือนกัน”ออกัสหรี่ตา “เหมือนกัน?”“ค่ะ”“ถ้าเป็นคิมก็เหมือนกัน?”ข้าวปุ้นถอนหายใจ “เกี่ยวอะไรกับพี่คิมอีกแล้วคะ”ข้าวสวยหลุดหัวเราะ “มึงเลิกหาเรื่องน้องกูสักห้านาทีได้ไหม”“กูถามเฉย ๆ”“ถามทุกวัน”“แล้ว?”“รำคาญแทน”ออกัสยักไหล่แล้วกลับไปมองโทรศัพท์ข้าวสวยหันมาหาน้อง “พรุ่งนี้รถมารับเจ็ดโมง พักคืนหนึ่ง เสื้อผ้าปุ้นเตรียมเอง ส่วนของมันทีมสไตลิสต์จัดไว้หมดแล้ว”“ค่ะ”“