บทที่1

ฉันเก็บข้าวของเสร็จ และซื้อตั๋วเครื่องบินที่จะออกเดินทางในอีกห้าวันข้างหน้า

ห้าวันบอกลากับเก้าปี เพียงพอแล้ว

ตอนที่ซ่งเยี่ยนชิงตามหาฉันเจอ เขาก็จูบตรงมุมปากของฉันเหมือนอย่างเคย

"เด็กสาวในครั้งนี้ค่อนข้างยุ่งยากหน่อย ต้องให้คุณจัดการด้วยมือตัวเอง"

เขาพูดพลางใช้นิ้วมือที่เย็นเยียบลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของฉัน

แล้วช่วยติดกระดุมเสื้อที่ติดยากให้ฉัน

ฉันขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

ยังไงเรื่องแบบนี้ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว

แต่เมื่อเห็นเด็กสาวคนนั้นแล้ว ฉันจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า

ยุ่งยากที่ซ่งเยี่ยนชิงพูดนั้น มันหมายความว่าอย่างไร

เก้าปีผ่านไป เด็กสาวเปลี่ยนไปเยอะมาก

เธอเปลี่ยนจากนักศึกษาผู้ใสซื่อไร้เดียงสา กลายมาเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนระดับชนชั้นนำ

ผมสั้นประบ่าในวันวาน ก็กลายมาเป็นผมดัดลอนใหญ่สีน้ำตาลเกาลัด

ยามที่เธอมองดูฉัน ก็ราบเรียบเฉยชาไม่ต่างจากฉันในอดีตเลย:

"ได้เจอกันอีกแล้วนะ พี่ชูหราน นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าผ่านไปตั้งหลายปี คนที่ยังอยู่ข้างกายเขาก็ยังเป็นพี่"

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ราวกับไม่อยากจะเชื่อความจริงที่ตัวเองมองเห็น

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงนั่งลงแล้วหยิบเอาเอกสารที่แสนคุ้นมือเหล่านั้นออกมาแล้วพูดว่า：

"ในเมื่อเป็นคนรู้จักกันแล้ว งั้นฉันก็ขอพูดตรงประเด็นเลยแล้วกัน”

แต่เมื่อเอ่ยคำพูดออกมา ฉันถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า เสียงของฉันนั้นแหบพร่าถึงเพียงนี้

กัดฟันแน่น ตั้งสติสองสามวิ ฉันถึงค่อยเปิดปากพูดต่อว่า：

“เงินสด บ้าน รถ เรือยอชต์ เธอเลือกได้ตามใจชอบ ขอเพียงแค่......”

“ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น”

เด็กสาวคนนั้นยังคงแน่วแน่เหมือนเมื่อหลายปีก่อน เอ่ยคำพูดที่ยังคงดูไร้เดียงสาออกมาเช่นเดิม

ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย และเอนหลังพิงเก้าอี้

มองดูเธอแล้วพูดว่า "ผ่านไปหลายปีแล้ว เธอก็ยังเหมือนเดิมนะ"

แต่หญิงสาวไม่ได้มองฉัน และไม่ได้ตอบกลับด้วย

เธอเพียงแต่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูถนนเส้นนั้นที่เจริญรุ่งเรืองขึ้นกว่าเมื่อเก้าปีก่อนมากนัก

ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า:

"พี่ชูหราน นอกจากพี่แล้ว ไม่มีคนสามารถอยู่ข้างกายเขาได้นานอีกแล้วใช่ไหม?"

“อยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด มันเป็นเรื่องที่ดีเหรอ?”

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ฉันถึงพูดประโยคนี้ออกมา

บางที ตลอดเก้าปีที่ผ่านมานี้ ฉันเคยถามตัวเองมาหลายครั้งแล้ว

เยอะจนฉันเองก็จำไม่ได้แล้ว......

ยังจำได้ว่าตอนที่จับได้ครั้งแรกว่าซ่งเยี่ยนชิงแอบไปเดตกับหญิงสาวคนนี้

ฉันร้องไห้โฮออกมาปานจะขาดใจ ขว้างปาข้าวของทุกอย่างในบ้านจนพังยับเยิน

ฉันคาดคั้นถามเขาว่าทำไมต้องนอกใจ ทำไมต้องทรยศหักหลัง

เขากลับเพียงสูบบุหรี่ด้วยท่าทีราบเรียบไร้อารมณ์ ราวกับไม่ได้สนใจในความโกรธเกรี้ยวของฉันเลยแม้แต่น้อย

นั่นสินะ ฉันมีสิทธิ์อะไรไปคาดคั้นถามเขากัน

ฉันก็ไม่ต่างจากหญิงสาวพวกนั้น เป็นเพียงแค่ตัวแก้เหงาของเขา

เป็นแค่ชู้ของเขาเท่านั้นเอง

เพียงแต่ว่า เวลาที่ฉันอยู่ มันนานกว่า

ฉันเงยหน้าขึ้นกระพริบตา แล้วดันแฟ้มไปตรงหน้าหญิงสาวพลางพูดว่า:

"ความสัมพันธ์แบบพวกเราน่ะ อย่าพูดเรื่องรักไม่รักเลยดีกว่า เธอเซ็นชื่อซะ ทุกคนจะได้ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองให้จบเรื่องจบราวไป"

ฉันแสร้งทำเป็นวางท่าทางจัดการตามหน้าที่อย่างเป็นงานเป็นการ ทว่าหญิงสาวฝั่งตรงข้ามกลับหลุดยิ้มออกมา

"โอเค ครั้งนี้ ฉันยอมเซ็นก็ได้"