บทที่ 14 : บุกค้นห้องบรรพบุรุษ

บทที่ 14 : บุกค้นห้องบรรพบุรุษ

เสียงฝีเกือกม้าศึกนับร้อยตัวเหยียบย่ำลงบนถนนหน้าจวนแม่ทัพตระกูลเซี่ยดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ทหารองครักษ์พยัคฆ์ทมิฬในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่หลายสิบนายกระจายกำลังเข้าปิดล้อมกำแพงจวนทุกทิศทาง คมทวนยาวและคันธนูขึงตึงสะท้อนประกายแดดยามสาย บานประตูไม้สีชาดขนาดใหญ่เปิดอ้าออกอย่างไร้การขัดขืน ข้ารับใช้ในจวนต่างพากันวิ่งหนีแตกตื่น กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวข้ามธรณีประตูจวนแม่ทัพเข้ามาอย่างสง่างาม ชุดผ้าไหมสีครามเข้มขับเน้นผิวขาวผ่องและท่วงท่าสูงส่ง เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นด้วยปิ่นหยกขาวเรียบหรู ดวงตาหงส์ทอดมองเรือนพักที่ตนเคยอาศัยอยู่ในอดีตชาติด้วยสายตาเย็นเยียบ ข้างกายคือเซียวจิ้งหลานในชุดคลุมสีดำทมิฬปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ทรงอำนาจดุดันดั่งเทพสงครามคอยคุ้มกันอยู่ไม่ห่าง

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงสับสนดังมาจากเรือนใหญ่

เซี่ยหยวนก้าวสะดุดขาตนเองวิ่งออกมาจากห้องหนังสือ สภาพแม่ทัพใหญ่ผู้เคยเกรียงไกรทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด หนวดเครากระเซิง ใบหน้าคล้ำหมอง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจากการกักบริเวณ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องมองบุตรชายคนโตด้วยโทสะที่ปะทุขึ้นมา

"เซี่ยอวิ๋นซี! เจ้ากล้าพาทหารมาปิดล้อมจวนพ่อแท้ๆ ของตนเองเชียวหรือ!" เซี่ยหยวนชี้นิ้วสั่นเทาเข้ามา ก่นด่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เจ้าอกตัญญู! ลืมบุญคุณข้าวป้อนน้ำนมของตระกูลเซี่ยไปหมดสิ้นแล้วหรือไร ข้าสั่งสอนเจ้ามาสิบแปดปี เจ้ากลับพาทหารมาชี้หน้าล้างผลาญตระกูลตนเอง!"

เซี่ยอวิ๋นซีมิได้สะทกสะท้านต่อเสียงตวาด เขาชูม้วนราชโองการประทับตราสีชาดของศาลต้าหลี่ขึ้นในระดับสายตา

"หม่อมฉันมาตามหมายศาลและพระราชเสาวนีย์ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "อนุหลิวและเซี่ยอวี่หลินรับสารภาพในคุกหลวงแล้ว เรื่องการยักยอกเงินเบี้ยเลี้ยงกองทัพบูรพาและการลักลอบส่งอาวุธให้กบฏชายแดนทักษิณ วันนี้ศาลต้าหลี่จึงต้องเข้าตรวจค้นและยึดทรัพย์สินทุกชิ้นในจวนแม่ทัพเพื่อนำไปตรวจสอบ"

"เจ้าโกหก! อนุหลิวกับอวี่หลินไม่มีวันทำเรื่องชั่วช้าเช่นนั้น!" เซี่ยหยวนคำรามลั่น พยายามสาวเท้าเข้ามาแย่งม้วนราชโองการ

เซียวจิ้งหลานก้าวออกมารับหน้า ร่างสูงตระหง่านบดบังร่างของเซี่ยอวิ๋นซีไว้ด้านหลัง ปลายนิ้วแตะด้ามกระบี่ข้างเอวเบาๆ สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยสะกดข่ม

"หากท่านแม่ทัพยังกล้าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของศาลต้าหลี่ เปิ่นหวางจะถือว่าท่านมีส่วนร่วมในการก่อกบฏ และจะสั่งประหารชีวิตทันทีโดยมิต้องรอการไต่สวน"

สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทำให้เซี่ยหยวนชะงักค้าง แข้งขาสั่นสะท้านจนต้องถอยร่นออกไปสองก้าว

เซี่ยอวิ๋นซีเดินเลี่ยงผ่านร่างของบิดา มุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างด้านหลัง มุ่งสู่ ศาลบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย เรือนไม้สักทองขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางจวน

เซี่ยหยวนตาเบิกกว้าง รีบวิ่งตามมากางแขนขวางหน้าประตูศาลบรรพบุรุษไว้ "หยุดนะ! นั่นคือห้องบูชาป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ใครหน้าไหนก็ห้ามก้าวล่วงเข้าไปทำลายความสงบ!"

"สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หรือ?" เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มหยัน "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านใช้เป็นที่ซ่อนความชั่วช้าและสมคบคิดกบฏต่างหาก"

เซี่ยอวิ๋นซีปัดแขนของเซี่ยหยวนออกอย่างไม่ไยดี ผลักบานประตูไม้หนาหนักเปิดออก กลิ่นควันธูปและกลิ่นไม้จันทน์หอมโบราณโชยออกมาปะทะจมูก ภายในห้องกว้างขวาง ป้ายวิญญาณไม้สักทองสลักชื่อบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยนับร้อยแผ่นตั้งเรียงรายลดหลั่นกันบนแท่นบูชาหินอ่อนสูงตระหง่าน

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนตรงไปยังแท่นบูชาชั้นบนสุด ดวงตาหงส์กวาดมองป้ายวิญญาณของอดีตแม่ทัพรุ่นก่อนอย่างแม่นยำ ชาติก่อนในคืนที่จวนแม่ทัพถูกกวาดล้าง เขาเคยเห็นรองแม่ทัพคนสนิทของเซี่ยหยวนแอบเข้ามาหมุนกลไกที่นี่เพื่อขโมยเอกสารลับหลบหนี

มือเรียวยื่นออกไปจับฐานป้ายวิญญาณของแม่ทัพผู้ก่อตั้งตระกูล ออกแรงบิดหมุนไปทางขวาสามรอบ จากนั้นเลื่อนนิ้วไปกดหมุดทองเหลืองรูปดอกบัวที่ซ่อนอยู่ด้านหลังแผ่นไม้

กริ๊ก!

เสียงสลักกลไกดังขึ้นเบาๆ ผนังศิลาแลงด้านหลังแท่นบูชาเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นช่องลับขนาดหนึ่งศอกที่ซ่อนอยู่ภายใน

เซี่ยหยวนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ตัวเขาผู้เป็นเจ้าบ้านยังมิเคยล่วงรู้ว่ามีช่องลับซ่อนอยู่หลังป้ายวิญญาณบรรพบุรุษมาก่อน

เซี่ยอวิ๋นซีเอื้อมมือเข้าไปดึง กล่องเหล็กดำ สลักลายอสรพิษออกมาจากช่องลับ ตัวกล่องปิดล็อคด้วยแม่กุญแจทองเหลืองโบราณ

เซียวจิ้งหลานก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง ชักกระบี่ประจำกายสะบัดฟันลงไปเพียงครั้งเดียว คมกระบี่ตัดขาดแม่กุญแจหนาหนักสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

เซี่ยอวิ๋นซีเปิดฝากล่องเหล็กดำออก

สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในทำให้เจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่ทุกคนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ภายในกล่องมี ตราพยัคฆ์ทมิฬจำลอง ทำจากสำริดเนื้อดี สลักลวดลายเหมือนกับตราสั่งการทหารของเซียวจิ้งหลานทุกประการ พร้อมด้วยตราประทับปลอมของเสนาบดีกรมกลาโหมและศาลต้าหลี่นับสิบชิ้น

ด้านล่างสุดมีม้วนจดหมายลับผูกด้วยริบบิ้นสีแดงหลายสิบฉบับ เซี่ยอวิ๋นซีคลี่จดหมายฉบับบนสุดออกอ่าน ลายมือบนกระดาษคือลายมือของรองแม่ทัพคนสนิทที่เขียนโต้ตอบกับขันทีคนสนิทของเสิ่นฮองเฮาและจ้าวเจ๋อเหยียน ระบุแผนการลอบส่งอาวุธห้าพันเล่ม การตัดทอนเสบียงกองทัพบูรพา และแผนการลอบวางยาพิษสังหารเซียวจิ้งหลานในการศึกครั้งหน้า

หลักฐานทุกชิ้นสมบูรณ์และชัดเจน มัดตัวผู้บงการทุกคนอย่างแน่นหนา

"ตราทหารปลอม... จดหมายลับจากตำหนักคุนหนิง..." เซี่ยหยวนพึมพำเสียงสั่นเครือ ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลา น้ำตาไหลรินด้วยความสิ้นหวัง "รองแม่ทัพที่ข้าไว้ใจ... อนุหลิวที่ข้ารักใคร่... พวกมันใช้ห้องบรรพบุรุษของข้าเป็นที่ซ่องสุมกบฏหรือนี่!"

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวลงบันไดหินอ่อนมาหยุดยืนตรงหน้าบิดา ทอดสายตามองบุรุษที่เคยหลงเชื่อคำลวงจนทำลายครอบครัวตนเองด้วยสายตาว่างเปล่า

"ท่านมัวแต่หลงใหลในคำหวานของอนุภรรยาและบุตรคนโปรด จนมองข้ามความจริงรอบตัว ปล่อยให้คนชั่วใช้เกียรติยศของตระกูลเซี่ยเป็นเครื่องมือก่อกบฏ" น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นซีเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ตระกูลเซี่ยมิได้ล่มสลายเพราะหม่อมฉัน... แต่ล่มสลายเพราะความโง่เขลาและความลำเอียงของท่านเอง"

เซี่ยหยวนก้มหน้านิ่ง ไม่อาจเอ่ยคำโต้แย้งแม้แต่คำเดียว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความอับอายและสำนึกผิดที่สายเกินแก้

"เจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่" เซียวจิ้งหลานออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ยึดหลักฐานทั้งหมดในกล่องเหล็กดำ นำไปส่งมอบให้เสนาบดีศาลต้าหลี่เพื่อใช้เป็นหลักฐานเอาผิดผู้บงการในวังหลัง ส่วนเซี่ยหยวน ลากตัวไปกักขังไว้ในเรือนจำหลวง รอรับพระบรมราชโองการตัดสินโทษ!"

"น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!" เจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่กรูเข้ามายึดกล่องหลักฐานและคุมตัวเซี่ยหยวนออกไปจากศาลบรรพบุรุษ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องบูชาป้ายวิญญาณอีกครั้ง

เซี่ยอวิ๋นซียืนนิ่ง มองดูป้ายวิญญาณบรรพบุรุษที่ตั้งเรียงราย ความแค้นและความเจ็บปวดที่ผูกมัดเขาไว้กับตระกูลเซี่ยตั้งแต่ชาติก่อน บัดนี้ได้รับการปลดปล่อยจนหมดสิ้น จวนแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดให้เขาต้องอาลัยอาวรณ์อีกต่อไป

มือหนาอบอุ่นของเซียวจิ้งหลานเลื่อนเข้ามากุมมือเรียวไว้แน่น นิ้วทั้งห้าสอดประสานกันอย่างแนบสนิท สัมผัสอุ่นจัดถ่ายทอดความมั่นคงเข้าสู่จิตใจ

"ไปกันเถิด อวิ๋นซี" เซียวจิ้งหลานกระซิบอย่างนุ่มนวล "ที่นี่มิใช่บ้านของเจ้าอีกต่อไป... จวนชินอ๋องคือบ้านของเจ้า"

เซี่ยอวิ๋นซีช้อนสายตาขึ้นสบมองแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

"พ่ะย่ะค่ะ... กลับบ้านของเรากัน"

ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันออกจากศาลบรรพบุรุษ มุ่งหน้าสู่การเปิดศึกขั้นแตกหักกับเสิ่นฮองเฮาและขั้วอำนาจในวังหลวงที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น