Alle Kapitel von ดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล: Kapitel 11 – Kapitel 20

คอปเปอร์ Talkหลังโดนมิเกลทิ้งไว้หน้าห้างแล้วขึ้นรถสปอร์ตไปกับไอ้หน้าหล่อนั่น คอปเปอร์ก็ขับรถกลับคอนโดด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาเดินเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งแล้วเปิดคอมพิวเตอร์เข้าเกมทันทีแต่ไม่ว่าจะเล่นกี่เกม ผลลัพธ์ก็มีแค่อย่างเดียว... แพ้รวด“แม่งเอ๊ย อะไรวะวันนี้” คอปเปอร์สบถลั่นแล้วขว้างหูฟังลงบนโต๊ะเขาทอดสายตาไปมองรูปถ่ายรูปหนึ่งที่เขาแคปมาจากสตรีม แล้วเอามาติดไว้ข้างจอ รูปของวีเจน้องเหมียวในชุดคอสเพลย์แมว...ยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากรู้ว่าภายใต้หน้ากากนั่นเธอเป็นใคร ทุกวันนี้เขาแทบไม่มีอารมณ์ทำอะไร นอกจากนั่งรอเวลาเธอมาสตรีมเกมอย่างเดียว แต่พอคิดถึงภาพมิเกลยิ้มหวานยิ้มหยาดเยิ้มเดินขึ้นรถไปกับไอ้ผู้ชายคนนั้น ความรู้สึกพ่ายแพ้มันยิ่งตีรวนขึ้นมาในอก“แม่ง! ทำอะไรกูก็แพ้ไปหมดวันนี้ มันน่าหงุดหงิดชะมัด!” คอปเปอร์ถอนหายใจยาว คว้ามือถือขึ้นมากดสายหาเพื่อนสนิท“เออไอ้เวย์ มึงอยู่ห้องปะ เอ่อ... เออ ออกไปแข่งรถที่สนามกูกันไหม”พูดจบเขาก็กดวางสาย เดินไปหยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปข้างนอก ทว่าจังหวะที่ดึงประตูห้องเปิดออก ร่างก้อนขนสีขาวฟูนุ่มก็สปีดวิ่งพรวดผ่านขาเขาเข้ามาข้างในอีกครั้งคอป

มิเกลชะงักเท้า หยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู เธอปรายสายตากลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มเหยียดนิด ๆ“นายถามทำไม”“ก็แค่อยากรู้ เห็นเดินขึ้นรถไปหน้าตาเฉย ยิ้มหวานเชียวทีกับฉันทำหน้าเหมือนเจอถังขยะ” คอปเปอร์กอดอกเอียงคอถาม“เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องบอกอะไรนาย เพราะเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว และที่สำคัญนายก็ไม่ควรเรียกพี่โอมเขาแบบนั้น”“หึ หวงด้วย แน่ใจนะที่พูดมา แต่แปลว่ายังไม่ใช่แฟนดิ ถ้าเป็นแฟนคงพูดเต็มปากไปแล้ว” คอปเปอร์หัวเราะขลุกขลิกในคออย่างกวนประสาท“จะใช่หรือไม่ใช่ มันก็ไม่เกี่ยวกับนาย! เลิกยุ่งเรื่องของฉันสักที!” มิเกลสวนกลับทันควัน“เกี่ยวสิ ก็เราเป็นเพื่อนบ้านกัน แถมต้องเจอกันอีกบ่อย ๆ ทำอะไรด้วยกันตั้งหลายอย่างนะหมี่เกี๊ยว”“ฉันชื่อมิเกล! แล้วฉันก็ไม่ได้อยากทำอะไรหลายอย่างกับนายด้วย” เธอเน้นเสียงหนักทีละคำอย่างเหลืออด ก่อนจะเดินออกจากห้องเขาไปทันที พร้อมกับปิดประตูให้อย่างแรง“ปั้ง!”คอปเปอร์ยืนมองประตูที่ปิดลงแล้วเค่นหัวเราะในลำคอ ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่พุ่งสูงขึ้น ยิ่งเธอหยิ่ง ยิ่งเธอตั้งการ์ดใส่เขามากเท่าไหร่... เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะและกำราบผ

มิเกลเดินเชิดหน้าออกมาหน้าห้างสรรพสินค้า ก่อนจะตรงดิ่งไปขึ้นแท็กซี่กลับคอนโดทันที ใบหน้าหวานบูดบึ้งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ถึงเธอจะสะใจที่ทิ้งระเบิดใส่คอปเปอร์กับแจนไว้แบบนั้น แต่มันก็ทำให้อารมณ์เสียไม่น้อย“เหอะ... ผู้ชายอะไร เจ้าชู้มั่วซั่วไปหมด ทุเรศที่สุด” มิเกลพึมพำกับตัวเองบนรถแท็กซี่พลางกลอกตามองบนพอถึงคอนโด เธอก็รีบสแกนคีย์การ์ดตรงเข้าห้องพักตัวเองทันที ปิดประตูล็อกแน่นหนาโดยไม่คิดจะเหลียวมองห้องข้าง ๆ วันนี้ทั้งเบื่อทั้งเครียดกับเรื่องปวดหัว เธอเลยตัดสินใจไปอาบน้ำแต่งตัว สวมหน้ากากแมวครึ่งหน้าและชุดคอสเพลย์แมวสาวเซ็กซี่ เพื่อเตรียมเปิดสตรีมเกมระบายอารมณ์ทางด้านคอปเปอร์ที่รีบเดินตามออกมา หวังจะรั้งเธอไว้ แต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว มิเกลขึ้นแท็กซี่ออกไปก่อน เขาขับรถกลับมาถึงคอนโดด้วยความหงุดหงิดแบบบอกไม่ถูก“แม่งเอ๊ย... วิ่งไวชะมัดยัยหมี่เกี๊ยว” คอปเปอร์สบถ พลางเดินเข้าห้องตัวเองไป แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกุมขมับด้วยความเพลียและหัวเสีย จนกระทั่งเผลอหลับไปติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำเอาคอปเปอร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืด เขายกมือถือขึ้นดูเวลา ปรากฏว่าเกือบสามทุ่มแล้ว

มิเกลกำหมัดแน่นข้างลำตัวจนเล็บแทบจีกลงไปในเนื้อ ตัวสั่นด้วยความโมโหขั้นสุด อยากจะยกเท้าเตะไอ้ผู้ชายหน้าหนาคนนี้ให้ล้มลงไปกองกับพื้นจริง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้!“นายมัน...” มิเกลเค้นคำพูดออกมาอย่างลำบากใจ“หึม? ฉันอะไรนะ” ไม่พูดแค่นั้นเขายังโน้มตัวลงมาค่อมทับร่างเธอ พร้อมกับใบหน้าหล่อที่แทบประชิด“กรี้ดดดดดดดด ไอ้บ้า! ออกไปนะ ฉวยโอกาสทุเรศที่สุด!” เธอเองก็พยายามดันตัวเขาออก“ขอบคุณที่ชม” คอปเปอร์ยักคิ้วยิ้มหน้าบาน“ออกไป!”“สรุปว่าไง ตกลงไหม?”“...” มิเกลปิดตาลง ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อข่มอารมณ์โกรธ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเขาด้วยสายตารังเกียจ และไม่พอใจสุดขีด“ไม่ตกลงฉันก็ไม่ลุกไปไหน”“ไอ้!”“หึ่ม?”“ก็ได้! ตกลง!” มิเกลเค้นเสียงตอบผ่านไรฟัน ก่อนจะผลักเขาออกอีกครั้ง“ก็แค่เนี่ย!” คอปเปอร์ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากร่างสวย สุดเซ็กซี่นี้อย่างเสียดาย แต่ก็ต้องข่มสีหน้าปกติเอาไว้ เพราะวันนี้โชคมันก็เข้าข้างเขามากพอแล้ว“แต่ถ้านายเอาเรื่องนี้ไปบอกใครแม้แต่คนเดียว ฉันเอานายตายแน่ไอ้คอปเปอร์!” ร่างบางชี้หน้าอย่างคาดโทษ“โอเค ดีล!” คอปเปอร์หัวเราะขลุกขลิกในคออย่างสะใจสุดขีด“...” มิเกลได้แต่กำมือแน่นอย่าง

คอปเปอร์นั่งดูหนังไป กินซีเรียลไปอย่างเพลิดเพลิน ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมททีวี ร่างก้อนขนสีขาวตัวอ้วนกลมก็กระโดดพรวดขึ้นมาบนโต๊ะ แล้วก้มหน้าก้มตาใช้ลิ้นเลียกินซีเรียลในชามของเขาอย่างหิวโหย!“เฮ้ย! ไอ้แมวบ้า!” คอปเปอร์อุทานลั่น โบกมือไล่“ออกไปเลยนะเว้ย! นี่มันของกู!”เจ้าปีโป้ส่งเสียง เมี๊ยว~ ขัดใจ ก่อนจะยอมกระโดดลงจากโต๊ะแล้ววิ่งหายไป คอปเปอร์ถอนหายใจอย่างขัดใจ แล้วก้มลงจะยกชามขึ้นมากินต่อ แต่พอหันกลับมา เขาก็ต้องเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นก้อนขนสีขาวทรงเดียวกันเป๊ะ แต่มีโบว์สีชมพูติดอยู่ นั่งอยู่บนโต๊ะและกำลังก้มเลียซีเรียลในชามของเขาอยู่อีกรอบ!“เชี่ยอะไรวะเนี่ย! แมวแฝดเหรอ!” คอปเปอร์โวยวาย เตรียมจะเงื้อมมือไปดันตัวมันออก“ออกไปเลยไอ้แมวอ้วน! มาแย่งกูกินทำไมเนี่ย!”“นี่ไอ้บ้าช! อย่ามาดุแมวฉันนะ!”เสียงหวานตวาดแหวมาจากทางเดิน มิเกลในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบาย ๆ เดินฉับ ๆ ออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าดุจัด“ก็ไอ้แมวบ้าพวกนี้มันมาแย่งซีเรียลฉันกินเนี่ย!” คอปเปอร์ชี้หน้าเจ้าแคนดี้ที่ยังคงเลียชามไม่หยุด“นายต่างหากที่ไปแย่งมันกิน!” มิเกลสวนกลับทันควัน“ฮะ?” คอปเปอ