Todos os capítulos de พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ: Capítulo 11 - Capítulo 20

โรสลินไม่ได้นอนหลับตลอดทั้งคืนคำเตือนจากเสียงของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปวันที่หัวใจของเจ้าผูกพันกับเขาอย่างแท้จริง จะเป็นวันที่คำสาปเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กำจี้หินสีขาวไว้ในมือ แสงจันทร์ส่องกระทบพื้นห้องเป็นทางยาว ขณะที่ภายในอกของเธอเต็มไปด้วยความสับสนคำสาปของอาเดรียนดำเนินมานานถึงหนึ่งพันสองร้อยปีวาเลเรียนต้องการใช้เลือดของเธอเพื่อปลดผนึกบางอย่างและตอนนี้แม่ของเธอกลับเตือนว่า ความรักอาจเป็นตัวกระตุ้นให้คำสาปเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างน่ากลัวแต่สิ่งที่ทำให้โรสลินหวาดหวั่นที่สุดไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองอาจตกอยู่ในอันตรายเป็นความคิดที่ว่าเธออาจกลายเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดของอาเดรียนต่างหากหญิงสาวก้มมองข้อมือที่มีรอยพันธะเลือดจาง ๆนับตั้งแต่ทำสัญญากับเขา เธอเริ่มรับรู้ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง บางครั้งเป็นความเจ็บปวด บางครั้งเป็นความเหนื่อยล้า และบางครั้งก็เป็นความสงบประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่ใกล้เขาเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นเป็นผลจากเวทมนตร์หรือเกิดจากหัวใจของตัวเองกันแน่“อย่าเพิ่งคิดไปไกลสิ โรสลิน”เธอพยายามป

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่รุ่งสางโรสลินซึ่งเพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมงขยับตัวหนีผ้าห่ม ก่อนจะดึงหมอนมาปิดหูด้วยความหวังว่าคนด้านนอกจะเข้าใจสัญญาณอันชัดเจนนี้ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“ท่านโรสลิน ขออภัยที่รบกวนเจ้าค่ะ แต่ฝ่าบาททรงรับสั่งให้ท่านลงไปที่ห้องโถงใหญ่ทันที”เสียงของสาวใช้ดังขึ้นอย่างสุภาพโรสลินลืมตาพรึ่บห้องโถงใหญ่?ตอนเช้าตรู่เนี่ยนะ?เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ผมยาวสีอ่อนยุ่งเหยิงไปหมด ก่อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่อาเดรียนมีอาการคำสาปกำเริบอย่างรุนแรง“อาเดรียนเป็นอะไรอีกหรือเปล่าคะ?”“ฝ่าบาททรงปลอดภัยดีเจ้าค่ะ แต่มีแขกจากฝูงหมาป่ามาถึงปราสาท”โรสลินชะงักฝูงหมาป่า?ความรู้สึกไม่ดีแล่นผ่านหัวใจอย่างไม่มีเหตุผลเธอรีบลุกจากเตียง ล้างหน้า เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีครีมเรียบง่าย แล้วหยิบจี้หินสีขาวคล้องคอ ก่อนออกจากห้องไปพร้อมกับสาวใช้ระหว่างทางลงบันได ความรู้สึกผ่านพันธะเลือดกลับสงบผิดปกติอาเดรียนไม่ได้กำลังเจ็บปวดแต่มีอารมณ์บางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคยแทรกเข้ามาเป็นระยะความหงุดหงิดความเย็นชาและความไม่พอใจอย่างรุนแรงโรสลินขมวดคิ้ว“ขอให้วันนี้ไม่มีเรื่องยุ่งยากเลยเถอะ…”ดูเหมือนค

เสียงนาฬิกาโบราณในห้องทำงานของราชาแวมไพร์ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนเข็มจะหยุดนิ่งราวกับกลไกภายในหวาดกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อาเดรียน วาลมอร์ยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้สีดำ ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องจดหมายที่เพิ่งถูกส่งมาถึงปราสาทแบล็กธอร์น ตราประทับบนซองเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวพาดผ่านเส้นเลือดสีดำ สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏบนกำแพงด้านเหนือ และเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเห็นในความทรงจำเมื่อพันสองร้อยปีก่อน “ใครเป็นคนนำมา” น้ำเสียงของราชาแวมไพร์เย็นเยียบจนเซราฟีนที่ยืนอยู่ข้างประตูต้องก้มศีรษะเล็กน้อย “ทหารยามพบมันบนโต๊ะรับรองพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีใครเห็นผู้ส่งสาร” “แปลว่าคนของข้าปล่อยให้ใครบางคนเดินผ่านการป้องกันของปราสาทเข้ามาได้” “ข้าจะเพิ่มกำลังตรวจตราทันที” “ไม่ต้อง” อาเดรียนหยิบจดหมายขึ้นมา เปลวไฟสีแดงเข้มลุกวาบระหว่างปลายนิ้ว แต่กระดาษกลับไม่ไหม้ ราวกับมีเวทมนตร์บางอย่างคอยปกป้องมัน เขาฉีกซองออกอย่างไม่ใส่ใจ ข้อความด้านในมีเพียงไม่กี่บรรทัด ราชาผู้ถูกพันธนาการ ทายาทแห่งจันทราเริ่มตื่นแล้ว แต่เจ้ากลับยังหลอกตัวเองว่าสามารถปกป้องนางได้ จงระวังคนที่อยากได้สิ่งเดียวกับเจ้า เพราะบางครั้งความปรารถ

เสียงกระจกแตกดังขึ้นกลางห้องทำงานของราชาแวมไพร์ เซราฟีนชักดาบออกจากฝักทันที ขณะที่เหล่าทหารยามด้านนอกรีบเปิดประตูเข้ามา แต่ก่อนใครจะทันเอ่ยปาก อาเดรียน วาลมอร์ก็ยกมือห้าม เศษแก้วกระจายอยู่บนพื้นหินสีดำ เลือดสีแดงเข้มเพียงหยดเดียวลอยอยู่เหนือโต๊ะทำงาน ท่ามกลางวงเวทที่เพิ่งปรากฏขึ้นและกำลังสลายตัวอย่างช้า ๆ อาเดรียนมองมันด้วยสายตาเย็นชา “เขาแตะมันแล้ว” เซราฟีนก้าวเข้ามาใกล้ “หมายถึงคัลเลน แบล็กวูดหรือพ่ะย่ะค่ะ” “วาเลเรียนคงไม่ส่งคำเชิญให้เขาเฉย ๆ แน่” ราชาแวมไพร์สะบัดมือ วงเวทสีดำพลันสว่างขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นภาพเลือนรางของขวดแก้วขนาดเล็กในห้องที่ไม่คุ้นตา ก่อนภาพนั้นจะถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน อาเดรียนขบกราม “มันเริ่มผูกเลือดของข้าเข้ากับพิธีกรรมแล้ว” “แต่เลือดหยดนั้นยังไม่ได้ออกจากร่างพระองค์โดยตรงใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” “ยัง” “เช่นนั้นพิธีกรรมอาจยังไม่สมบูรณ์” “ข้ารู้ เซราฟีน” น้ำเสียงนั้นทำให้หัวหน้าราชองครักษ์ก้มศีรษะลงทันที อาเดรียนหันไปมองหน้าต่างสูง ความมืดนอกปราสาทหนาทึบกว่าทุกคืน ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ราวกับกำลังเตือนถึงบางสิ่งที่ใกล้เข้ามา เขาไม่สนใจว่าคัลเลนจะต้องกา

เสียงกรีดร้องดังขึ้นกลางดึก โรสลินสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มแน่น ขณะที่อีกข้างยกขึ้นกุมหน้าอกซึ่งกำลังปวดร้าวอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดจากบาดแผลภายนอก มันมาจากพันธะเลือด เส้นสีแดงเข้มใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือของเธอส่องแสงวาบ ก่อนจะค่อย ๆ ลามขึ้นไปถึงข้อศอก ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วร่างกายราวกับมีใครกำลังเทโลหะหลอมเหลวลงในเส้นเลือด “อาเดรียน…” เธอเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ราชาแวมไพร์ปรากฏตัวในชุดนอนสีดำ ผมดำยุ่งเล็กน้อยจากการรีบออกจากห้อง แต่แววตาสีแดงเข้มกลับตื่นตัวเต็มที่ “โรสลิน!” เขาข้ามห้องมาถึงเตียงในพริบตา มือเย็นเฉียบจับข้อมือของเธอขึ้นตรวจดู เมื่อเห็นเส้นเลือดสีแดงที่กำลังเรืองแสง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “เจ็บตรงไหน” “หน้าอกค่ะ…เหมือนมีอะไรดึงอยู่ข้างใน” อาเดรียนแตะปลายนิ้วลงบนรอยพันธะ พลังสีดำแผ่ออกจากมือของเขา แต่แทนที่เส้นสีแดงจะสงบลง มันกลับสว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม โรสลินกัดริมฝีปาก กลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด “หยุดค่ะ! ยิ่งท่านใช้พลัง ฉันยิ่งเจ็บ!” อาเดรียนชักมือกลับทันที เขาไม