All Chapters of พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นท่ามกลางความมืด โรสลินสะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบหันกลับไปมองด้านหลัง ดวงตาสีเทาอมฟ้ากวาดผ่านเงาของต้นไม้สูงใหญ่ที่เบียดเสียดกันจนแทบไม่เห็นท้องฟ้า ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น อย่างน้อยก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่เธอมองเห็น หญิงสาวกลืนน้ำลาย ก่อนกอดกระเป๋าใบเล็กแนบอกแล้วเดินต่อไป ป่าต้องห้ามสมชื่อของมันทุกประการ ต้นไม้ที่นี่มีลำต้นสีดำเกือบสนิท เถาวัลย์หนาทึบเลื้อยพันไปตามกิ่งก้าน ส่วนพื้นดินเต็มไปด้วยรากไม้ที่บิดงอราวกับนิ้วมือของสัตว์ประหลาด เสียงร้องของสัตว์ป่าดังแว่วมาเป็นระยะ และบางครั้งเธอก็ได้ยินเสียงคล้ายเสียงกระซิบจากส่วนลึกของป่า โรสลินไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหน เธอรู้เพียงว่าท้องฟ้ากำลังมืดลงเรื่อย ๆ บาดแผลจากการถูกปฏิเสธพันธะยังคงทำให้หน้าอกเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจ แรงกดดันจากการสูญเสียคู่แท้ส่งผลกระทบต่อทั้งร่างกายและจิตใจ โดยเฉพาะสำหรับโอเมก้าที่มีพลังอ่อนแออย่างเธอ หากเป็นหมาป่าทั่วไป บาดแผลเช่นนี้อาจใช้เวลาหลายวันกว่าจะฟื้นตัว แต่สำหรับเธอ ทุกย่างก้าวกลับเหมือนกำลังเดินอยู่บนคมมีด “อีกนิดเดียว…” โรสลินปลอบตัวเอง “หาแหล่งน้ำให้เจอ แล้วค่

รถม้าสีดำแล่นผ่านประตูเหล็กสูงตระหง่าน ท่ามกลางสายหมอกที่ปกคลุมหุบเขา โรสลิน วินเทอร์นั่งตัวเกร็งอยู่ภายในรถม้า เบื้องหน้าคือหน้าต่างกระจกสีเข้มที่เผยให้เห็นปราสาทขนาดมหึมาตั้งอยู่บนหน้าผา ยอดหอคอยแหลมคมแทงทะลุเมฆหมอก กำแพงหินสีดำทอดยาวไปตามแนวเขา ส่วนรูปปั้นสัตว์ประหลาดตรงทางเข้าก็ดูราวกับพร้อมจะขยับเข้ามากัดผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ นี่คือปราสาทแบล็กธอร์น ที่พำนักของราชาแวมไพร์ผู้มีอายุยืนยาวกว่าหนึ่งพันสองร้อยปี และเป็นสถานที่ที่เธอจะต้องใช้ชีวิตนับจากนี้ “ถึงแล้ว” เสียงทุ้มต่ำจากฝั่งตรงข้ามทำให้โรสลินละสายตาจากหน้าต่าง อาเดรียน วาลมอร์นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เสื้อคลุมสีดำสนิทขับให้ใบหน้าคมคายของเขาดูเย็นชาและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม ตั้งแต่ออกจากป่าต้องห้าม เขายังไม่ได้พูดกับเธอเกินสามประโยค โรสลินเองก็ไม่กล้ารบกวนเขา แต่เมื่อรถม้าหยุดสนิท เธอก็อดถามไม่ได้ “ฝ่าบาทคะ ที่นี่มีแวมไพร์เยอะไหม” “มากพอที่จะทำให้เจ้าไม่ควรเดินไปไหนตามลำพัง” “พวกเขาจะทำร้ายฉันหรือเปล่าคะ” อาเดรียนเลื่อนสายตามามองเธอ “หากพวกเขารู้ว่าเลือดของเจ้ามีค่าเพียงใด บางคนอาจคิดเช่นนั้น” โรสลินรู้สึกเย็นวาบ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่โรสลิน วินเทอร์ซึ่งกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาเรือนเล็กบนผนัง ก่อนจะถอนหายใจยาวเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีหลังจากเธอตื่นนอนเองแท้ ๆ“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก เผยให้เห็นเซราฟีนในชุดเครื่องแบบสีดำสนิท หัวหน้าราชองครักษ์ก้าวเข้ามาพร้อมกล่องกำมะหยี่ใบหนึ่ง“อรุณสวัสดิ์ ท่านโรสลิน”“อรุณสวัสดิ์ค่ะ มีอะไรหรือคะ”เซราฟีนวางกล่องลงบนโต๊ะ“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านสวมสิ่งนี้ก่อนออกจากห้อง”โรสลินเปิดกล่องอย่างระมัดระวังภายในเป็นสร้อยคอเงินเส้นบาง จี้ตรงกลางทำจากอัญมณีสีแดงเข้ม รูปร่างคล้ายหยดเลือดที่ถูกห่อหุ้มด้วยพระจันทร์เสี้ยวเธอขมวดคิ้ว“นี่คืออะไรคะ”“เครื่องรางป้องกันกลิ่นเลือดของท่านไม่ให้กระจายไปไกลเกินไปเพคะ”รอยยิ้มของโรสลินค่อย ๆ หายไป“กลิ่นเลือดของฉันอันตรายขนาดนั้นเลยหรือคะ”เซราฟีนลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ“สำหรับแวมไพร์บางตน เลือดของท่านอาจมีแรงดึงดูดมากกว่าที่ท่านคิด โดยเฉพาะแวมไพร์ที่สูญเสียการควบคุมตนเองมานาน หรือผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์โบราณ”“หมายความว่าพวกเขาอาจทำร้ายฉันเพราะต้องการเลือดหรือคะ”“หากพวกเขาไม

“ผู้สืบทอดคนสุดท้ายได้กลับมาแล้ว”ตัวอักษรสีเงินลอยอยู่กลางอากาศเหนือฝ่ามือของอาเดรียน ก่อนจะค่อย ๆ แตกกระจายเป็นละอองแสงและหายไปในความมืดโรสลินยืนนิ่งอยู่ข้างเขา มือกำจี้หินสีขาวไว้แน่นเธอไม่เข้าใจข้อความนั้นทั้งหมด แต่สีหน้าของราชาแวมไพร์บอกชัดว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอาเดรียนไม่เคยแสดงความหวาดกลัวแม้ในคืนที่เขาพบเธอในป่าต้องห้าม แม้ในตอนที่คำสาปทำให้เขาทรมานจนแทบยืนไม่ไหว หรือแม้กระทั่งเมื่อจี้ของเธอต่อต้านพลังของเขา เขาก็ยังคงมีสีหน้าเย็นชาเหมือนทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมแต่ตอนนี้ แววตาสีแดงเข้มคู่นั้นกลับมีบางสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดเอาไว้และความระแวดระวังของคนที่รู้ว่าศัตรูเก่ากำลังจะกลับมา“อาเดรียนคะ…”เขาไม่ตอบ“คุณรู้จักสัญลักษณ์นั้นใช่ไหม?”ราชาแวมไพร์ลดมือลงช้า ๆ ก่อนหันมามองเธอ“เคยเห็น”“ที่ไหนคะ?”“ในอดีต”โรสลินขมวดคิ้ว “คุณตอบเหมือนไม่ได้ตอบเลยนะคะ”“เพราะเจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”“แต่ข้อความนั้นเกี่ยวกับฉัน!”เสียงของเธอดังขึ้นกว่าที่ตั้งใจ“มันเรียกฉันว่าผู้สืบทอดคนสุดท้าย มีคนตามหาฉัน มีคนพูดว่าฉันเป็นทายาทแห่งจันทรา แล้วคุณย

แสงอาทิตย์ยามเช้าไม่เคยเป็นสิ่งที่โรสลินชื่นชอบนักไม่ใช่เพราะเธอเกลียดแสงแดด แต่เพราะทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมา เธอมักต้องพบกับความจริงว่าตัวเองยังคงอยู่ในโลกที่ไม่เข้าใจ และมีเรื่องยุ่งยากรอให้จัดการมากกว่าที่ควรจะเป็นโดยเฉพาะเช้าวันนี้“โอ๊ย…”โรสลินครางเบา ๆ ขณะพยายามขยับตัวลุกจากเตียง ความปวดเมื่อยแล่นผ่านแขนขาราวกับเมื่อคืนเธอถูกจับโยนลงมาจากหน้าผาหลายรอบภาพวงเวทในห้องสมุดย้อนกลับมาในความทรงจำเสียงของวาเลเรียนแสงสีเงินที่ระเบิดออกจากร่างของเธอและอาเดรียนที่ทรุดลงเพราะคำสาปกำเริบหญิงสาวยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง“ฉันทำอะไรลงไปกันแน่…”หลังจากพลังปะทุขึ้น เธอจำเหตุการณ์ได้เพียงบางส่วน ที่เหลือเป็นความทรงจำพร่าเลือนราวกับภาพในความฝันสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความเจ็บปวดของอาเดรียนที่ส่งผ่านพันธะเลือดเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าความรู้สึกของคนสองคนจะเชื่อมโยงกันได้ลึกซึ้งขนาดนั้นยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองจึงทนเห็นเขาเจ็บปวดไม่ได้อาเดรียนเป็นคนอันตรายเขาเย็นชา ปากร้าย ชอบออกคำสั่ง และมักพูดราวกับทุกคนบนโลกโง่เขลากว่าตัวเองอย่างน้อยสิบระดับแต่ตอนที่วาเลเรียนโจมตีเขา สิ่งแ