All Chapters of พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงกระจกแตกดังขึ้นกลางดึก โรสลินสะดุ้งตื่นจากนิทรา ดวงตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่าจี้หินสีขาวบนโต๊ะข้างเตียงกำลังส่องแสงสีเงินสลับดำ แสงทั้งสองสีหมุนวนอยู่ภายในเนื้อหินราวกับกำลังต่อสู้กัน เธอรีบลุกจากเตียง “เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย…” ยังไม่ทันเอื้อมมือไปหยิบจี้ เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในความคิด โรสลิน... เธอหยุดชะงัก เสียงนั้นไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ มันไม่ได้ดังมาจากที่ไกลแสนไกล แต่กลับใกล้เสียจนคล้ายมีใครยืนกระซิบอยู่ข้างหู เจ้ารู้ว่าเขากำลังเจ็บปวด โรสลินกำมือแน่น “แกเป็นใคร” ไม่มีคำตอบ มีเพียงความรู้สึกเย็นเยียบที่ค่อย ๆ ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกาย เขากำลังจะสูญเสียทุกสิ่งอีกครั้ง ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ อาเดรียนยืนอยู่กลางความมืด เส้นสีดำลามจากข้อมือขึ้นไปตามลำคอ ดวงตาสีแดงเข้มของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ขณะที่เงาจำนวนมากกำลังพันรัดร่างของเขาไว้ เขายื่นมือมาหาเธอ แต่ไม่ว่าเธอจะวิ่งเข้าไปใกล้เพียงใด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กลับไม่เคยลดลง เปิดทางให้เรา แล้วเจ้าจะช่วยเขาได้ โรสลินสะบัดศีรษะอย่างแรง “ไม่!” แสงสีเงินระเบิด

เสียงล้อรถม้าบดไปบนถนนหินดังสม่ำเสมอ ทว่าไม่มีใครในรถม้าคันนั้นรู้สึกถึงความสงบของการเดินทางเลยแม้แต่น้อย โรสลินนั่งอยู่ตรงข้ามอาเดรียน ดวงตาสีเงินจับจ้องไปยังจี้หินสีขาวที่ห้อยอยู่บนลำคอ เส้นสีดำบางเฉียบซึ่งปรากฏขึ้นหลังเหตุการณ์ในป่าทางเหนือยังไม่หายไป แม้เธอจะไม่ได้เรียกใช้พลังจันทราเลยตั้งแต่ออกจากบริเวณนั้นก็ตาม มันดูเหมือนรอยร้าวบนกระจกที่ไม่ควรมีอยู่ “เจ้าเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว” เสียงของอาเดรียนดึงเธอออกจากความคิด “ข้ากำลังคิดว่าความว่างเปล่าเรียนรู้เร็วเกินไป” โรสลินตอบ “ตอนแรกมันต้องอาศัยวงเวท ต้องมีคนกระตุ้น ต้องมีจุดเชื่อมต่อ แต่ตอนนี้มันกำลังพยายามใช้เลือดของท่านสร้างทางผ่านขึ้นมาเอง” อาเดรียนเอนหลังพิงเบาะหนังสีดำ สีหน้าเย็นชาแทบไม่เปลี่ยนแปลง “ถ้าวาเลเรียนยังมีเลือดของข้าอยู่จริง เขาก็มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจครั้งนั้น” “ท่านพูดเหมือนกำลังจะไปฆ่าเขาให้จบ ๆ” “นั่นเป็นความคิดที่น่าสนใจ” “อาเดรียน” “ข้าบอกเพียงว่าน่าสนใจ ไม่ได้บอกว่าจะทำเดี๋ยวนี้” โรสลินถอนหายใจ แต่กลับห้ามมุมปากไม่ให้ยกขึ้นไม่ได้ แม้สถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด ราชาแวม

โรสลินไม่เคยเห็นอาเดรียนมีสีหน้าเช่นนั้นมาก่อน ทันทีที่สัญลักษณ์สีดำปรากฏขึ้นภายในจี้หินสีขาว แววตาของราชาแวมไพร์ก็เปลี่ยนไป ความเย็นชาที่เขาใช้เผชิญหน้ากับศัตรูมาตลอดถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่โรสลินมองเห็นมันชัดเจน เขาจำสัญลักษณ์นั้นได้ “ท่านรู้จักมัน” เธอเอ่ย อาเดรียนไม่ได้ตอบในทันที เขายื่นมือมาใกล้จี้ แต่หยุดก่อนแตะต้องมัน ราวกับกำลังระวังไม่ให้บางสิ่งตอบสนองต่อพลังของเขา “ข้าเคยเห็นมันครั้งหนึ่ง” “เมื่อไร?” “คืนที่ราชวงศ์จันทราล่มสลาย” คำตอบทำให้โรสลินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเย็นลง เธอก้มมองจี้บนลำคอ สัญลักษณ์สีดำมีลักษณะคล้ายดวงตาซ้อนอยู่ภายในวงกลมที่ไม่สมบูรณ์ เส้นบาง ๆ แผ่ออกจากจุดศูนย์กลางราวกับรากไม้ที่กำลังแทรกตัวผ่านหิน “ท่านเคยบอกข้าว่าในคืนนั้น ราชินีลูนาเรียพยายามปิดผนึกประตูรัตติกาลนิรันดร์” “นางทำเช่นนั้นจริง” “แล้วสัญลักษณ์นี้เกี่ยวข้องกับอะไร?” อาเดรียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงตรงขอบเตียง “ในคืนที่พิธีกรรมของวาเลเรียนผิดพลาด ข้าเห็นสัญลักษณ์นี้บนประตูอีกบานหนึ่ง ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปใต้ห้องประกอบพิธี ข้าไม่เคยเห็นมันในตำรา

โรสลินไม่เคยเห็นอาเดรียนเงียบงันได้นานขนาดนี้มาก่อนหลังจากจี้หินสีขาวเปล่งแสงและเผยคำว่า ผู้พิทักษ์แห่งนามแรก เขาก็แทบไม่พูดอะไรอีก ชายผู้เคยเผชิญหน้ากับศัตรูนับพันโดยไม่กะพริบตากลับนั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายโรสลินไม่ได้เร่งรัดให้เขาตอบคำถามเธอรู้ดีว่าบางครั้งความเงียบไม่ได้หมายถึงการปิดบัง แต่อาจหมายถึงการพยายามทำความเข้าใจกับความจริงที่ไม่เคยมีใครเตรียมใจรับมือกระนั้น เธอก็ไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้ถูกฝังไว้ใต้ความเงียบตลอดไป“ท่านจำอะไรได้บ้าง”อาเดรียนหันมามองเธอ“ไม่มากพอจะเรียกว่าความทรงจำ”“แต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้อะไรเลย”เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นมือมาแตะจี้ที่อยู่บนลำคอของเธอ ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง เพียงหยุดนิ้วไว้ห่างจากผิวหินเล็กน้อย“ตอนข้ายังเด็ก ข้ามักฝันถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เป็นห้องสีขาวที่ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง และไม่มีเงา ในห้องนั้นมีเสียงผู้หญิงเรียกชื่อข้า”“นางเรียกชื่ออาเดรียนหรือ”“ไม่ใช่”คำตอบนั้นทำให้โรสลินขมวดคิ้ว“แล้วนางเรียกท่านว่าอะไร”อาเดรียนหลุบตาลง“ข้าจำไม่ได้ แต่ทุกครั้งที่ตื่นขึ้น ข้าจะรู

เสียงเรียกจากหลังประตูทำให้ทั้งวิหารสั่นสะเทือน “ผู้เฝ้าประตูคนสุดท้าย... ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” อาเดรียนยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหิน มือข้างหนึ่งกดลงบนหน้าอก ขณะที่เส้นสีเงินค่อย ๆ แผ่กระจายใต้ผิวหนังของเขา ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน โรสลินประคองไหล่เขาไว้แน่น “อาเดรียน มองข้า อย่าฟังเสียงนั้น” เขาพยายามเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงสลับกับสีเงินอย่างควบคุมไม่ได้ “ข้าได้ยินมันมาตลอดชีวิต” เขากระซิบ “แต่ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นเสียงของใคร” “ตอนนี้ท่านรู้แล้วหรือ” “ไม่ทั้งหมด” คำตอบนั้นทำให้โรสลินรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ยอมเชื่อทุกสิ่งที่เห็นเพียงเพราะมันดูเหมือนความทรงจำของตัวเอง เธอจับมือเขาไว้ “เช่นนั้นเราจะหาคำตอบด้วยกัน” อาเดรียนบีบมือเธอตอบ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ความเจ็บปวดจะยังทำให้สีหน้าเขาซีดลงก็ตาม อีกด้านหนึ่ง เอเรนยืนขวางอยู่ระหว่างพวกเขากับประตูบานที่สาม ใบหน้าของชายผมขาวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาสีเงินที่เคยสงบนิ่งเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ทุกคนถอยออกจากประตู” เขาสั่ง เซราฟีนชักดาบออกมา “ท่านไม่มีสิทธิ์สั่งพวกเรา” “หากเจ้า