All Chapters of พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ: Chapter 21 - Chapter 30

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน โรสลิน” เสียงของวาเลเรียนสะท้อนก้องอยู่ภายในซากวิหาร ทว่าบริเวณตรงหน้ากลับว่างเปล่า ไม่มีร่างของชายชราปรากฏอยู่ มีเพียงเงาสีดำที่ทอดยาวบนพื้นหินและแสงสีเงินซึ่งส่องออกมาจากส่วนลึกของวิหาร โรสลินยืนอยู่ตรงทางเข้า มือข้างหนึ่งกำจี้ของมารดาไว้แน่น คำว่า กลับบ้าน ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างประหลาด สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่บ้านที่เธอเคยรู้จัก เธอเติบโตในฝูงมูนฟอลล์ ใช้ชีวิตในฐานะโอเมก้าที่แทบไม่มีใครเหลียวแล และถูกขับไล่ในคืนที่ควรเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิต แต่เสียงนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งในวิหารกำลังเรียกหาเธอ ราวกับหินทุกก้อนจดจำชื่อของเธอได้ “อย่าตอบเสียงนั้น” อาเดรียนเอ่ยขึ้นข้างกาย น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องเงาบนพื้นโดยไม่กะพริบ “มันอาจไม่ใช่ตัวจริงของวาเลเรียน แต่เวทมนตร์ที่ใช้สร้างภาพนี้มีอยู่จริง” โรสลินพยักหน้า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตอบค่ะ” “ดี” “ถึงแม้เขาจะพูดเหมือนรู้จักฉันมานานก็เถอะ” อาเดรียนหันมามองเธอ “คนอย่างวาเลเรียนรู้วิธีพูดให้ผู้อื่นเชื่อใจ เขาไม่จำเป็นต้องรู้จักเจ้าจริง ๆ ก็สามารถทำให้เจ

หิมะยังคงโปรยปรายเหนือปราสาทแบล็กธอร์นในเช้าวันใหม่ หลังจากกลับจากซากวิหารทางเหนือ โรสลินได้รับคำสั่งจากเอเวอเร็ตต์ให้พักฟื้นอย่างน้อยหนึ่งวันเต็ม ทว่าการพักผ่อนสำหรับเธอกลับหมายถึงการถูกจับตามองโดยราชาแวมไพร์ผู้เคร่งครัดเกินเหตุ ตั้งแต่ตื่นนอน อาเดรียนส่งอาหารเช้ามาให้ถึงห้อง สั่งให้ตรวจพลังจันทรา และกำชับเซราฟีนไม่ให้เธอเข้าใกล้ห้องทดลองเวทมนตร์โดยเด็ดขาด ที่แย่ที่สุดคือ เขายังสั่งให้คนย้ายหนังสือกองใหญ่จากห้องสมุดมาไว้ในห้องพักของเธออีกด้วย “นี่มันไม่ใช่การพักฟื้นแล้วค่ะ นี่มันการกักบริเวณ!” โรสลินวางหนังสือลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไม่พอใจ เซราฟีนซึ่งยืนอยู่ข้างประตูพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย “ฝ่าบาททรงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านขอรับ” “ฉันเข้าใจค่ะ แต่ฉันไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นเสียหน่อย” “ข้าเชื่อว่าท่านแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว” “ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกอาเดรียนให้หยุดปฏิบัติกับฉันเหมือนแจกันราคาแพงทีได้ไหมคะ” เซราฟีนเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าคิดว่าหากข้าพูดเช่นนั้น ฝ่าบาทอาจสั่งให้ข้าไปยืนเฝ้าหน้าห้องท่านเพิ่มอีกหนึ่งกะขอรับ” โรสลินอ้าปากค้าง “ท่านราชาแวมไพร์นี่มัน…” เธอห

เสียงแตกร้าวดังขึ้นจากใจกลางวิหารโบราณ โรสลินเงยหน้ามองวงเวทสีดำที่หมุนวนอยู่เหนือแท่นจันทรา แสงสีเงินจากพื้นหินถูกความมืดกลืนกินทีละส่วน ขณะที่ประตูขนาดมหึมาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันไม่มีบานประตูให้มองเห็นอย่างชัดเจน มีเพียงรอยแยกสีดำสนิทซึ่งดูดกลืนแสงทุกชนิดที่อยู่ใกล้ และเบื้องหลังรอยแยกนั้น ไม่มีสิ่งใดเลย ไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีแม้แต่ความมืดที่เธอคุ้นเคย มีเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบ “ในที่สุด...” ลอร์ดวาเลเรียนยืนอยู่หน้าแท่นพิธี ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้มยินดี “หลังจากรอคอยมานานกว่าพันปี ประตูก็เปิดอีกครั้ง” อาเดรียนก้าวมาขวางหน้าโรสลินทันที “ถอยออกจากแท่นพิธี วาเลเรียน” น้ำเสียงของราชาแวมไพร์เย็นเยียบ พลังสีแดงเข้มแผ่ออกจากร่างจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว แต่แทนที่วาเลเรียนจะหวาดกลัว เขากลับหัวเราะเบา ๆ “ยังทำตัวเหมือนราชาผู้ยิ่งใหญ่อยู่เลยนะ อาเดรียน ทั้งที่เจ้าก็รู้ดีว่าตัวเองเหลือเวลาอีกไม่มาก” เส้นสีดำพุ่งออกจากวงเวท พันรอบข้อมือของอาเดรียนอย่างรวดเร็ว เขากระชากแขนออก พลังแวมไพร์ปะทะกับเวทมนตร์จนเกิดประกายไฟสีแดงดำ ทว่าเส้นเหล

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนรุ่งสาง โรสลินลืมตาตื่นทันที แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านกำลังเลือนหายไปจากขอบฟ้า เธอเพิ่งได้นอนพักไม่กี่ชั่วโมงหลังจากเหตุการณ์ในวิหาร แต่เสียงเคาะที่ดังต่อเนื่องทำให้เธอรู้ว่าคงไม่มีโอกาสได้นอนต่อแล้ว “ใครคะ” “เซราฟีนพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิง เราพบสิ่งผิดปกติที่กำแพงด้านตะวันออก” โรสลินรีบลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุม แล้วเปิดประตู หัวหน้าราชองครักษ์ยืนอยู่ด้านนอก ใบหน้าของเธอเคร่งขรึมผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นคะ” “ทหารยามพบร่องรอยพลังมืดใกล้กำแพง แต่ไม่พบผู้บุกรุก ที่สำคัญ พวกเขาได้ยินเสียงเรียกชื่อใครบางคนจากอีกฟากหนึ่งของกำแพง” โรสลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง “ชื่อของฉันหรือเปล่า” เซราฟีนพยักหน้า “เสียงนั้นเรียกชื่อท่านหญิงสามครั้ง ก่อนที่ร่องรอยเวทมนตร์จะหายไป” โรสลินก้มมองจี้หินสีขาวบนลำคอ เส้นสีดำภายในเนื้อหินยังคงอยู่ แม้จะเล็กจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ตั้งแต่กลับจากวิหาร เธอก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เพียงรอยเปื้อนธรรมดาอีกต่อไป มันคล้ายกับบางสิ่งที่กำลังรอคอย “ท่านดยุก...ไม่สิ ฝ่าบาททรงทราบเรื่องแล้วหรือยังคะ” เซราฟีนเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำเรียกที่เธ

เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้นในยามเช้า โรสลินสะดุ้งตื่น ก่อนจะพบว่าที่นอนข้างกายว่างเปล่า อาเดรียนหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนและกลิ่นจาง ๆ ของเขาที่ติดอยู่บนหมอน เธอขมวดคิ้ว เมื่อคืนเขายังอยู่ข้างเธอ และก่อนหลับยังรับปากว่าจะไม่ปิดบังเรื่องคำสาปอีก อย่าบอกนะว่าเขาหนีไปจัดการเรื่องยุ่งยากตามลำพังอีกแล้ว โรสลินรีบลุกขึ้นแต่งตัว คว้าจี้หินสีขาวไว้ในมือ แล้วเดินออกจากห้องทันที เมื่อถึงโถงกลาง เธอพบเซราฟีนกำลังสั่งการเหล่าราชองครักษ์ “เกิดอะไรขึ้นคะ” เซราฟีนหันมาหาเธอ “มีรายงานจากแนวป่าหินทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ หน่วยลาดตระเวนพบวงเวทขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเมื่อคืน และมีพลังมืดแผ่ออกมาจากจุดนั้น ฝ่าบาทเสด็จไปตรวจสอบแล้ว” โรสลินหลับตาลงชั่วครู่ “เขาไปคนเดียวหรือคะ” “มีราชองครักษ์ติดตามไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ แต่ฝ่าบาททรงสั่งห้ามไม่ให้แจ้งท่านหญิงจนกว่าจะตรวจสอบสถานการณ์เรียบร้อย” “แน่นอนค่ะ เพราะพระองค์ทรงคิดว่าการปิดบังจะทำให้ทุกคนปลอดภัยขึ้น” น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่เซราฟีนกลับยืนนิ่ง ไม่กล้าพูดแทรก โรสลินสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความหงุดหงิด เธอเข้าใจว่าอาเดรียนเป็นห