บทที่ 19 เมื่อพันธะเลือดเริ่มเรียกร้องหัวใจ

เสียงกรีดร้องดังขึ้นกลางดึก

โรสลินสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มแน่น ขณะที่อีกข้างยกขึ้นกุมหน้าอกซึ่งกำลังปวดร้าวอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดจากบาดแผลภายนอก

มันมาจากพันธะเลือด

เส้นสีแดงเข้มใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือของเธอส่องแสงวาบ ก่อนจะค่อย ๆ ลามขึ้นไปถึงข้อศอก ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วร่างกายราวกับมีใครกำลังเทโลหะหลอมเหลวลงในเส้นเลือด

“อาเดรียน…”

เธอเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

ราชาแวมไพร์ปรากฏตัวในชุดนอนสีดำ ผมดำยุ่งเล็กน้อยจากการรีบออกจากห้อง แต่แววตาสีแดงเข้มกลับตื่นตัวเต็มที่

“โรสลิน!”

เขาข้ามห้องมาถึงเตียงในพริบตา มือเย็นเฉียบจับข้อมือของเธอขึ้นตรวจดู

เมื่อเห็นเส้นเลือดสีแดงที่กำลังเรืองแสง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“เจ็บตรงไหน”

“หน้าอกค่ะ…เหมือนมีอะไรดึงอยู่ข้างใน”

อาเดรียนแตะปลายนิ้วลงบนรอยพันธะ

พลังสีดำแผ่ออกจากมือของเขา แต่แทนที่เส้นสีแดงจะสงบลง มันกลับสว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม

โรสลินกัดริมฝีปาก กลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

“หยุดค่ะ! ยิ่งท่านใช้พลัง ฉันยิ่งเจ็บ!”

อาเดรียนชักมือกลับทันที

เขาไม่เคยชอบความรู้สึกไร้หนทาง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่คำสาปกัดกินร่างกายของตัวเองเสียอีก

เพราะคนที่กำลังเจ็บปวดอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เขา

เป็นโรสลิน

“เซราฟีน! ตามเอเวอเร็ตต์มาเดี๋ยวนี้!”

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทางเดิน

ไม่ถึงครู่ต่อมา หมอหลวงชราก็รีบเข้ามาพร้อมกล่องเครื่องมือเวทมนตร์ เมื่อเห็นแสงสีแดงบนข้อมือของโรสลิน เขาก็วางทุกอย่างลงบนโต๊ะทันที

“ฝ่าบาท อย่าเพิ่งแตะรอยพันธะพ่ะย่ะค่ะ!”

อาเดรียนหันขวับ

“อธิบาย”

เอเวอเร็ตต์หยิบลูกแก้วตรวจพลังออกมา วางไว้เหนือข้อมือของโรสลิน แสงสีเงินกับสีแดงหมุนวนภายในลูกแก้ว ก่อนจะเกิดรอยร้าวเส้นเล็ก ๆ ขึ้นกลางผิวแก้ว

หมอหลวงหน้าซีดลง

“นี่ไม่ใช่การกำเริบของคำสาปตามปกติพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วมันคืออะไร”

“มีบางสิ่งกำลังดึงพลังจากพันธะเลือดของทั้งสองพระองค์ไปยังที่อื่น”

โรสลินพยายามประคองลมหายใจ

“ที่อื่น…หมายถึงวงเวทของวาเลเรียนหรือคะ”

เอเวอเร็ตต์หันมามองเธออย่างประหลาดใจ

“มีความเป็นไปได้สูงขอรับ”

อาเดรียนยืนนิ่ง ดวงตาแดงเข้มจนแทบกลายเป็นสีเลือด

วาเลเรียนกำลังทดสอบพันธะของพวกเขา

และหากเขาสามารถดึงพลังผ่านพันธะได้มากพอ เขาอาจไม่จำเป็นต้องจับตัวโรสลินมาทำพิธีด้วยตัวเองด้วยซ้ำ

“ตัดพันธะเสีย” อาเดรียนสั่ง

เอเวอเร็ตต์ชะงัก

“ฝ่าบาท!”

“ข้าบอกให้ตัดพันธะ”

“หากตัดตอนที่พลังทั้งสองกำลังเชื่อมโยงกัน อาจเกิดผลสะท้อนกลับร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ ทั้งสองพระองค์อาจได้รับบาดเจ็บถึงชีวิต”

“แล้วจะให้ข้ายืนดูนางเจ็บปวดหรือ!”

เสียงตวาดทำให้เปลวไฟในตะเกียงสั่นไหว

โรสลินยื่นมืออีกข้างไปจับข้อมือของอาเดรียน แม้ตัวเองยังเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

“อาเดรียน…มองฉันค่ะ”

เขาหันกลับมา

“อย่าทำอะไรโดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะคะ”

“ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย”

“ฉันก็ไม่อยากตายค่ะ แต่การตัดสินใจตอนที่เรากำลังกลัว อาจทำให้ทุกอย่างแย่ลง”

อาเดรียนจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง

เขาเกลียดที่เธอพูดถูก

และเกลียดมากกว่านั้นที่ตัวเองไม่อาจปฏิเสธคำขอของเธอได้

“เอเวอเร็ตต์ หาวิธีหยุดการดึงพลัง โดยไม่ทำลายพันธะ”

“ข้าจะพยายามพ่ะย่ะค่ะ”

โรสลินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ ตามที่อาเดรียนเคยสอนเธอในลานฝึก

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

เธอพยายามนึกถึงแสงสีเงินที่เคยปรากฏขึ้นเมื่อสัมผัสรอยคำสาปของเขา

เธอไม่ต้องการให้พลังของตัวเองเป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นช่วงชิงไปใช้

ถ้าเลือดของเธอเป็นกุญแจ ถ้าเวทมนตร์ในตัวเธอเป็นสิ่งที่วาเลเรียนต้องการ เธอก็จะเรียนรู้ที่จะควบคุมมันด้วยตัวเอง

แสงสีเงินค่อย ๆ ปรากฏขึ้นรอบปลายนิ้ว

เส้นเลือดสีแดงหยุดขยายตัว

ความเจ็บปวดลดลงทีละน้อย จนในที่สุดโรสลินก็สามารถหายใจได้ตามปกติอีกครั้ง

เอเวอเร็ตต์รีบตรวจลูกแก้ว

“แรงดึงลดลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

อาเดรียนมองแสงสีเงินที่ห่อหุ้มมือของโรสลินด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่ได้ทำลายพันธะ

แต่กำลังปิดกั้นการเข้าถึงพลังจากภายนอก

โรสลินลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนแรง

“ฉันทำได้แล้วหรือคะ”

“ใช่” เอเวอเร็ตต์ตอบ “เลดี้โรสลินสามารถปิดกั้นการไหลเวียนของพลังผ่านพันธะได้ชั่วคราว”

อาเดรียนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้เธอ

“อย่าทดลองอีกจนกว่าจะได้รับอนุญาต”

โรสลินหันไปมองเขา

“ท่านเพิ่งชมฉันทางอ้อมหรือเปล่าคะ”

“ข้ากำลังสั่งให้เจ้าพัก”

“นั่นไม่ใช่คำตอบค่ะ”

“โรสลิน”

เธอยิ้มจาง ๆ

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะพัก”

อาเดรียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“ดี เพราะหากเจ้าทำให้ข้าต้องตกใจเช่นนี้อีก ข้าอาจทำลายปราสาททั้งหลังเพื่อหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลัง”

เอเวอเร็ตต์ก้มหน้าเก็บเครื่องมือทันที

เขาเชื่อว่าฝ่าบาทสามารถทำเช่นนั้นได้จริง ๆ

และในสภาพอารมณ์ตอนนี้ เขาอาจไม่เหลือปราสาทให้รักษาคนไข้ในวันรุ่งขึ้นก็เป็นได้

### 1\. สิ่งที่ราชาแวมไพร์ไม่เคยพูด

หลังจากเอเวอเร็ตต์ตรวจยืนยันว่าอาการของโรสลินคงที่ เขาก็ออกจากห้องไปเตรียมตำราสำหรับศึกษาพันธะเลือดเพิ่มเติม

เซราฟีนสั่งให้ทหารยามเฝ้าทางเดิน ก่อนจะปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ

เหลือเพียงอาเดรียนกับโรสลินอยู่ด้วยกัน

หญิงสาวนั่งพิงหมอน ข้อมือถูกพันด้วยผ้าสีขาวบาง ๆ แม้แสงสีแดงจะหายไปแล้ว แต่เธอยังคงรู้สึกอ่อนเพลีย

อาเดรียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

เขาไม่ได้อ่านหนังสือ ไม่ได้ตรวจรายงาน และไม่ได้เรียกใครเข้ามา

เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น

โรสลินมองเขาอยู่พักใหญ่

“ท่านจะนั่งเฝ้าฉันทั้งคืนหรือคะ”

“ใช่”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอชะงัก

“ท่านไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ค่ะ ฉันดีขึ้นแล้ว”

“ข้าไม่ได้ถามว่าเจ้าต้องการหรือไม่”

โรสลินถอนหายใจ

“ท่านนี่ชอบทำเหมือนทุกอย่างเป็นคำสั่งจริง ๆ”

“แล้วเจ้าก็ชอบโต้แย้งทุกคำสั่ง”

“เพราะบางคำสั่งไม่มีเหตุผลนี่คะ”

มุมปากของอาเดรียนขยับเล็กน้อย

“เจ้ากำลังบอกว่าข้าไม่มีเหตุผล?”

“ฉันกำลังบอกว่าท่านควรนอนบ้างค่ะ”

เขานิ่งไป

สำหรับแวมไพร์ การพักผ่อนไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นในทุกคืนเหมือนมนุษย์ แต่เขาเองก็เพิ่งผ่านช่วงเวลาที่คำสาปกำเริบ และการตรวจสอบวงเวททั้งคืนย่อมใช้พลังมากกว่าปกติ

โรสลินขยับตัว เปิดพื้นที่ว่างบนเก้าอี้อีกตัวใกล้เตียง

“ถ้าท่านอยากเฝ้าฉันจริง ๆ ก็นั่งตรงนี้ค่ะ แต่ห้ามทำงาน”

“เจ้ากำลังสั่งราชาแวมไพร์?”

“ใช่ค่ะ”

อาเดรียนเลิกคิ้ว

“กล้าหาญขึ้นมาก”

“ฉันมีครูสอนดีค่ะ”

เขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“นอนเสีย”

“ท่านก็เหมือนกันค่ะ”

โรสลินเอนตัวลงอย่างระมัดระวัง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ ก่อนหลับตา

แต่ไม่นานนัก เธอก็เปิดตาขึ้นอีกครั้ง

“อาเดรียนคะ”

“อะไรอีก”

“ตอนที่ฉันเจ็บ…ท่านกลัวหรือเปล่าคะ”

เขานิ่งไป

คำถามนั้นเรียบง่ายเกินกว่าจะตอบด้วยคำพูดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

เขาเคยเห็นคนตายต่อหน้ามานับไม่ถ้วน เคยเผชิญหน้ากับศัตรูที่สามารถทำลายอาณาจักรได้ และเคยยืนอยู่ท่ามกลางสงครามโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเส้นสีแดงปรากฏขึ้นบนข้อมือของโรสลิน เขากลับรู้สึกว่าทุกสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้อาจสูญเสียไปได้ในพริบตา

“ข้าไม่ชอบความไม่แน่นอน” เขาตอบในที่สุด

โรสลินยิ้มบาง ๆ

“นั่นไม่ใช่คำตอบค่ะ”

“เจ้าต้องการให้ข้าพูดอะไร”

“ความจริงค่ะ”

อาเดรียนมองเธอ

เขาอาจโกหกได้อีกครั้ง

อาจบอกว่าเขาเพียงกลัวจะสูญเสียกุญแจที่ใช้แก้คำสาป หรือกลัวว่าแผนการของวาเลเรียนจะสำเร็จ

แต่โรสลินขอให้เขาเชื่อใจเธอ

และเขาเพิ่งรับปากว่าจะไม่ปิดบังเรื่องสำคัญอีก

“ใช่” เขาพูดเสียงต่ำ “ข้ากลัว”

โรสลินนิ่งไป

อาเดรียนเบือนหน้ามองหน้าต่าง

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะตายต่อหน้าข้า และข้าจะทำอะไรไม่ได้เลย”

หัวใจของหญิงสาวอ่อนยวบลง

เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากราชาแวมไพร์ผู้เย็นชา

“ฉันยังอยู่ตรงนี้ค่ะ”

“ข้ารู้”

“แล้วฉันจะพยายามไม่ทำให้ท่านต้องตกใจอีก”

อาเดรียนหันกลับมา

“อย่าสัญญาในสิ่งที่เจ้าควบคุมไม่ได้”

โรสลินยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสัญญาว่าจะพยายามดูแลตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ”

เขาพยักหน้า

คราวนี้คำตอบนั้นเพียงพอแล้ว

โรสลินหลับตาลงอีกครั้ง และไม่นานนัก ลมหายใจของเธอก็สม่ำเสมอขึ้น

อาเดรียนนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ทอดสายตามองหญิงสาวที่กำลังหลับใหล

เขายื่นมือออกไปอย่างลังเล ก่อนหยุดอยู่ห่างจากมือของเธอเพียงเล็กน้อย

เขาไม่ต้องการแตะต้องเธอโดยไม่จำเป็น

แต่เมื่อโรสลินขยับมือออกจากผ้าห่ม นิ้วของเธอก็สัมผัสปลายนิ้วเขาเบา ๆ

อาเดรียนชะงัก

แม้เป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบา เขากลับไม่ยอมดึงมือหนี

เขานั่งอยู่เช่นนั้นจนแสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มปรากฏเหนือขอบฟ้า

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษที่เขารู้สึกว่า การเฝ้ารอให้ใครสักคนตื่นขึ้นมา อาจเป็นสิ่งที่มีความหมายมากกว่าการรอคอยชัยชนะในสงครามใด ๆ

### 2\. กุญแจที่มีเจตจำนงเป็นของตัวเอง

รุ่งเช้า เอเวอเร็ตต์นำตำราเก่าแก่สามเล่มมาวางบนโต๊ะในห้องทำงานของอาเดรียน

โรสลินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โดยมีถ้วยชาสมุนไพรอุ่น ๆ อยู่ในมือ แม้ร่างกายจะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่เธอยืนยันว่าจะร่วมฟังการตรวจสอบด้วย

“จากบันทึกของราชวงศ์แวมไพร์” เอเวอเร็ตต์เริ่มอธิบาย “พันธะเลือดระหว่างสองสายเลือดสามารถใช้เป็นช่องทางถ่ายทอดพลังได้ หากมีเวทมนตร์ภายนอกแทรกแซง ผู้ใช้เวทอาจดึงพลังของทั้งสองฝ่ายไปใช้โดยที่เจ้าของพันธะไม่รู้ตัว”

โรสลินเปิดตำราตรงหน้าตัวเอง

“แล้วทำไมฉันถึงปิดกั้นมันได้คะ”

“เพราะสายเลือดจันทราของเลดี้โรสลินมีคุณสมบัติพิเศษขอรับ มันไม่ได้ตอบสนองต่อพลังเพียงอย่างเดียว แต่ตอบสนองต่อเจตจำนงของผู้ถือครองด้วย”

อาเดรียนหรี่ตา

“หมายความว่าอย่างไร”

เอเวอเร็ตต์ชี้ไปยังข้อความที่เขียนด้วยอักษรโบราณ

“ในบันทึกเรียกสิ่งนี้ว่า ‘เจตจำนงอิสระแห่งจันทรา’ ผู้สืบทอดสายเลือดนี้สามารถปฏิเสธการควบคุมจากเวทมนตร์ภายนอกได้ หากเข้าใจพลังของตนเองอย่างแท้จริง”

โรสลินอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง

“ถ้าฉันควบคุมมันได้ ฉันก็สามารถหยุดวาเลเรียนไม่ให้ดึงพลังผ่านพันธะได้ใช่ไหมคะ”

“เป็นไปได้ขอรับ แต่ยังไม่มีบันทึกที่ยืนยันว่ามีผู้ใดทำสำเร็จหลังจากพันธะถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม”

“ก็แปลว่ายังไม่มีใครลองมากพอสินะคะ”

เอเวอเร็ตต์กระแอมเบา ๆ

“อาจกล่าวได้เช่นนั้นขอรับ”

อาเดรียนปิดตำราลง

“เจ้าจะไม่ทดลองพลังนี้ตามลำพัง”

โรสลินเงยหน้าขึ้น

“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะทดลองเสียหน่อยค่ะ”

“แต่เจ้ากำลังคิด”

เธออ้าปากค้าง

“ท่านอ่านใจฉันได้หรือคะ!”

“ไม่จำเป็นต้องอ่าน ในเมื่อสีหน้าเจ้าบอกทุกอย่าง”

โรสลินยกมือแตะแก้มตัวเองโดยอัตโนมัติ

อาเดรียนถอนหายใจ

“เราจะฝึกในห้องเวทมนตร์ชั้นใน มีข้ากับเอเวอเร็ตต์คอยควบคุม และจะหยุดทันทีหากเจ้ารู้สึกผิดปกติ”

โรสลินยิ้มกว้าง

“ตกลงค่ะ”

“อย่าดีใจเร็วเกินไป การฝึกนี้จะไม่ใช่เรื่องสนุก”

“ฉันรู้ค่ะ”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“แต่ฉันอยากเป็นคนที่ปกป้องตัวเองได้ และถ้าฉันช่วยหยุดพิธีกรรมของวาเลเรียนได้ ฉันก็อยากลองค่ะ”

อาเดรียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

เขาไม่ได้ตอบทันที เพราะรู้ดีว่าความปรารถนาของเธอไม่ใช่ความดื้อรั้นไร้เหตุผล

โรสลินไม่ได้ต้องการพลังเพื่อเอาชนะทุกคน

เธอต้องการพลังเพื่อไม่ให้ใครสามารถพรากสิทธิ์ในการเลือกชีวิตของเธอไปได้อีก

“เช่นนั้นเราจะเริ่มพรุ่งนี้” เขากล่าว

“พรุ่งนี้เลยหรือคะ?”

“เจ้าต้องพักให้ร่างกายฟื้นตัวก่อน”

“แต่ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วนะคะ”

“และข้าต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่จนถึงวันพรุ่งนี้ด้วย”

โรสลินเงียบไป ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ค่ะ ฉันจะพัก”

อาเดรียนลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ดี”

เขาเดินไปถึงประตูแล้ว แต่เสียงของโรสลินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อาเดรียนคะ”

เขาหันกลับมา

“อะไร”

“ขอบคุณที่เมื่อคืนไม่ปล่อยมือฉันค่ะ”

ราชาแวมไพร์นิ่งงัน

เขาไม่ได้ตอบ เพียงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังออกจากห้องไป

แต่โรสลินสังเกตเห็นว่าใบหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย

และนั่นทำให้เธอยิ้มอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน

### 3\. เงาที่เริ่มขยับ

ในเวลาเดียวกัน ณ วิหารร้างใต้หุบเขาทางเหนือ วาเลเรียนกำลังยืนอยู่หน้าประตูหินโบราณ

เลือดสีแดงเข้มลอยอยู่เหนือวงเวท ขณะที่เส้นพลังสีดำค่อย ๆ ไหลเข้าสู่รอยแยกบนประตู

แต่ทันใดนั้น แสงสีเงินเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางวงเวท

เส้นพลังสีดำทั้งหมดสั่นสะเทือน ก่อนถูกผลักกลับอย่างรุนแรง

วาเลเรียนถอยหลังไปครึ่งก้าว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป

“เป็นไปไม่ได้…”

เขายกมือขึ้นพยายามควบคุมวงเวทอีกครั้ง แต่พลังที่เคยไหลผ่านพันธะกลับถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์

เสียงหัวเราะแหบพร่าดังมาจากอีกฟากหนึ่งของประตู

“ทายาทแห่งจันทรา…เริ่มตื่นแล้วสินะ”

วาเลเรียนกำมือแน่น

“นางยังควบคุมพลังได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”

“แต่เลือดของนางเลือกที่จะปฏิเสธเจ้าแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้แววตาของวาเลเรียนแข็งกร้าวขึ้น

เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหาทายาทคนสุดท้ายของราชวงศ์จันทรา วางแผนทุกขั้นตอนเพื่อใช้พันธะเลือดเปิดผนึกที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อพันสองร้อยปีก่อน

เขาคิดว่าความรักจะทำให้พันธะสมบูรณ์

คิดว่าความกลัวจะทำให้โรสลินยอมจำนน

และคิดว่าอาเดรียนจะยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง

แต่ตอนนี้เขาเริ่มเห็นแล้วว่า สิ่งที่กำลังเติบโตระหว่างราชาแวมไพร์กับทายาทแห่งจันทราอาจไม่ใช่จุดอ่อนอย่างที่เขาคาดไว้

มันอาจกลายเป็นสิ่งที่ทำลายแผนการทั้งหมดของเขาได้

วาเลเรียนยกมือขึ้นเรียกวงเวทอีกวงหนึ่ง

ภาพของชายหนุ่มผมสีทองปรากฏขึ้นเหนือแท่นหิน

คัลเลน แบล็กวูด

“หากใช้ราชาแวมไพร์ไม่ได้ผล…” วาเลเรียนพึมพำ “เราก็ต้องเริ่มจากคนที่เคยเป็นคู่แท้ของนาง”

เงามืดแผ่ขยายออกไปทั่วพื้นวิหาร

“ถึงเวลาที่เจ้าจะชดใช้ความผิดพลาดของตัวเองแล้ว คัลเลน”

บนผิวประตูหิน รอยแยกสีแดงค่อย ๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ เสียงที่ดังมาจากด้านในไม่ได้เรียกร้องเลือด

แต่มันเรียกชื่อของหญิงสาวเพียงคนเดียว

“โรสลิน…”

และที่ปราสาทแบล็กธอร์น โรสลินสะดุ้งขึ้นจากเก้าอี้ทันที

ถ้วยชาในมือสั่นไหว

เธอได้ยินเสียงนั้นชัดเจน

ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ตัว

ทั้งที่พันธะเลือดของเธอสงบลงแล้ว

เสียงจากอีกฟากของผนึกยังคงกระซิบซ้ำ

“กลับบ้านของเจ้า…ทายาทแห่งจันทรา”

โรสลินยกมือแตะจี้หินสีขาวที่ห้อยอยู่ตรงลำคอ

แสงสีเงินส่องสว่างขึ้นจากภายในจี้ ก่อนจะปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ บนผิวหิน

เธอรู้ทันทีว่า สิ่งที่วาเลเรียนกำลังตามหาอาจไม่ใช่เพียงเลือดของเธอ

แต่อาจเป็นความลับที่แม่ของเธอพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต

และหากเธอต้องการหยุดพิธีกรรมก่อนคืนพระจันทร์เต็มดวง เธอจะต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับราชวงศ์จันทราให้พบ

ก่อนที่ประตูซึ่งถูกปิดผนึกมานานกว่าพันปีจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์