Lahat ng Kabanata ng อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว: Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่ 2: วงจรที่ถูกตัดขาดท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนโทนสีเทาสว่าง แสงแดดจาง ๆ ยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกำมะหยี่เนื้อหนาเข้ามาทีละนิด ภีมลืมตาขึ้นช้า ๆ โดยไม่ต้องพึ่งเสียงแผดจ้าของนาฬิกาปลุกเหมือนทุกที หัวใจที่เคยเต้นรัวอย่างตื่นตระหนกจากฝันร้ายเมื่อคืนค่อย ๆ สงบลงเมื่อเขารู้ตัวว่า 'เขากลับมาแล้วจริง ๆ'เขานอนมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบในห้องวันนี้มันดูแปลกไป... ปกติเขาจะรีบคว้ามือถือขึ้นมาเช็กแอปพลิเคชันสีเขียวเพื่อดูว่าใครบางคนตื่นหรือยัง หรือส่งข้อความปลุกด้วยถ้อยคำเอาใจ แต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะนอนนิ่ง ๆ สัมผัสความสงบที่โหยหาภีมยันตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ แทนที่จะปล่อยให้เตียงยับยู่ยี่ เขากลับค่อย ๆ จัดแจงดึงผ้าปูเตียงให้ตึงเป๊ะ จัดวางหมอนให้เข้าที่อย่างใจเย็น“วันนี้... ผมจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อใครอีกแล้ว”เขากระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่นกว่าครั้งไหน ๆเมื่อเปิดประตูตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ ภีมชะงักไปเมื่อเห็นเสื้อผ้าหลากสีสันและเครื่องประดับราคาแพงที่เขาเคย 'จัดเต็ม' เพื่อเรียกร้องความสนใจ ชาติก่อนเขาชอบใส่เสื้อผ้าที่ตะโกนก้องว่าเขามีตัวตน แต่ตอนนี้เขามอง

ตอนที่ 4: สบตา…แต่ไม่เหมือนเดิมความเงียบสงบภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมถูกทำลายลงด้วยเสียงขยับผ้าห่มเพียงแผ่วเบา ภีม ยืนอยู่หน้ากระจกบานเดิมที่เขาเคยใช้เวลาเป็นชั่วโมงเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง เพียงเพราะอยากให้ใครบางคนประทับใจ แต่ในเช้านี้ เขากลับใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาให้เข้าที่แววตาที่สะท้อนออกมาจากกระจกนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีลมพัดผ่าน“วันนี้...ก็แค่พรุ่งนี้ของเมื่อวาน” เขาสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป ความรู้สึกหน่วงที่อกซ้ายซึ่งเคยเป็นเหมือนเงาตามตัวบัดนี้เบาบางลงจนแทบไม่รู้สึก เขาไม่ได้พยายามจะลืม แต่มันแค่ ‘ไม่สำคัญ’ อีกต่อไปบรรยากาศในมหาวิทยาลัยยังคงเหมือนเดิม เสียงพูดคุยปนเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วทางเดินที่ทอดยาว แสงแดดรำไรพาดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นเงาตะคุ่ม ภีมก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง ไม่ได้รีบร้อนเหมือนคนกำลังวิ่งตามใคร และไม่ได้เชื่องช้าเหมือนคนอมทุกข์ทว่าท่าทางที่ดู 'นิ่ง' และ 'เฉยชา' กลับดึงดูดสายตาคนรอบข้างอย่างน่าประหลาด เสียงกระซิบกระซาบไล่หลังมาเป็นระยะ“เฮ้ย นั่นภีมป่ะวะ? ทำไมวันนี้ดู...นิ่งจัง”“ดูดีขึ้นป่ะมึง เหมือนคนละคนเลยว่ะ”

ตอนที่ 6: หมากรุกกระดานแรกแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ภีม ยืนส่องกระจก เช็กความเรียบร้อยของปกเสื้อนักศึกษาให้เนี้ยบกริบเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไปตามตารางเรียนและสมุดบันทึกเวรในมืออย่างใจเย็น‘อย่าให้เรื่องเดิมกลับมาอีก... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น’ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนกำแพงเหล็กที่เขาขีดไว้กั้นตัวเองออกจากความวุ่นวาย ภีมไม่ได้ต้องการเป็นจุดเด่น เขาแค่ต้องการพื้นที่ที่ปลอดภัย... พื้นที่ที่เขาจะควบคุมทุกอย่างได้ด้วยความนิ่งสงบเมื่อก้าวเข้าสู่เขตรั้วมหาวิทยาลัย กระแสลมบางอย่างก็พัดผ่านมาให้รู้สึกสะกิดใจ เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของนักศึกษาในโถงทางเดินดูจะเบาลงทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน สายตาหลายคู่ลอบมองมา บ้างชื่นชมในลุคที่ดูสะอาดตา บ้างก็เต็มไปด้วยความสงสัยในข่าวลือที่เริ่มหนาหู“นั่นไง... คนที่สอบได้คะแนนท็อปคนนั้นน่ะเหรอ?”“หน้าตาดูหยิ่งๆ เนอะ แต่ก็นั่นแหละ... คนเก่งส่วนใหญ่ก็เป็นงี้”ภีมรับรู้ถึงสายตาเหล่านั้น แต่มันไม่ได้ทำให้จังหวะการเดินของเขาเสียไป เขายังคงก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ราวกับว่าเสียงกระซิบพว

ตอนที่ 8: ปะทะเช้าวันต่อมา... แสงแดดไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นภายในห้องนอนที่เงียบสนิท ธันวา นั่งทอดถอนใจอยู่บนขอบเตียง เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงบ่งบอกว่าเจ้าตัวผ่านค่ำคืนที่ยากลำบากมาแค่ไหน ภาพเหตุการณ์ในผับยังคงฉายซ้ำเหมือนหนังที่กดปุ่มรีเพลย์ โดยเฉพาะสัมผัสตรงข้อมือและความเย็นชาในดวงตาคู่ที่เคยทอประกายอ่อนโยนคู่นั้น“อย่ายุ่งกับผม”ประโยคสั้นๆ ที่ขัดใจเขาจนวินาทีนี้ มันไม่ใช่แค่คำไล่ แต่มันคือกำแพงล่องหนที่ภีมสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเราไว้ชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ“กูทำเกินไป... หรือว่าเขามันไกลเกินคว้าไปแล้ววะ” ธันวาพึมพิงกับตัวเอง ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนอึดอัดตัดมาที่อีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย ภีม ยืนส่องกระจกจัดปกเสื้อเชิ้ตนักศึกษาให้เข้าที่ นิ้วมือที่กำลังติดกระดุมชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อความทรงจำเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัว ความร้อนจากฝ่ามือของธันวาที่เคยบีบข้อมือเขายังคงทิ้งร่องรอยจางๆ ไว้ในความรู้สึกภีมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะขยับยิ้มบางที่ดูเหมือนหน้ากากที่เขาสวมใส่จนชินอย่าให้มันย้อนกลับมา เขาเตือนตัวเองในใจเขารู้ดีว่าความหวั่นไหวคือจุดอ่อน และในชีวิตใหม่นี้... เขาจะไม่ยอมให้จุดอ่อน

ตอนที่ 10: ความจริงเริ่มรั่วบรรยากาศในมหาวิทยาลัยเช้านี้ดูจะ ‘หนัก’ กว่าทุกวัน ลมที่พัดผ่านโถงอาคารเรียนไม่ได้ให้ความรู้สึกสดชื่นเลยสักนิด แต่มันกลับหอบเอาเสียงกระซิบกระซาบที่น่าอึดอัดลอยวนอยู่ทุกหัวมุมตึกเสียงซุบซิบเรื่อง ‘ภีม’ ยังคงเป็นหัวข้อหลัก แต่โทนเสียงเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยชี้นิ้วด่าอย่างเผ็ดร้อน กลับกลายเป็นความลังเลที่แทรกซึมเข้ามาแทนที่“แก... มันดูลงล็อกเกินไปป่ะวะ?” “เออ คิดเหมือนกัน คือถ้ามันจะขโมยจริงๆ มันจะเซ่อซ่าใส่ไว้ในกระเป๋าตัวเองให้เขามาค้นเจอหน้าตาเฉยเลยเหรอ”ธันวาเดินผ่านจุดเดิมที่เกิดเรื่องเมื่อวาน ภาพเหตุการณ์ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวเหมือนหนังที่กดปุ่มวนลูป มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขายังจำสายตาของภีมในตอนนั้นได้... มันไม่ใช่สายตาของคนจนมุม แต่มันคือความเฉยชาที่ดูแคลนความวุ่นวายรอบข้างอย่างน่าประหลาด‘ของมันอยู่ในกระเป๋าเขาจริงๆ นั่นแหละ...’ ธันวาพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่ก้อนความรู้สึกบางอย่างในอกกลับแย้งว่า ‘แต่มันเป็นไปได้เหรอที่คนอย่างภีมจะพลาดง่ายๆ แบบนี้’“ไอ้ธัน มึงเหม่อไรวะ?”เสียงของ ‘คชา’ เพื่อนสนิทที่มักจะช่างสังเกตกว่าใครเ