LOGINตอนที่ 3: ช่องว่างที่มองไม่เห็น
แสงแดดยามเช้าที่หน้าคณะบริหารยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีพอๆ กับเสียงกรี๊ดและสายตาชื่นชมที่ส่งมาให้ 'ธันวา' หนุ่มฮอตตัวท็อปที่ก้าวลงจากรถพร้อมออร่าที่ใครก็ปฏิเสธไม่ลง เขาเดินไปตามโถงทางเดินด้วยจังหวะเดิมๆ พยักหน้ารับคำทักทายจากเพื่อนต่างกลุ่มด้วยรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาท ทุกอย่างเหมือนเดิม... จนกระทั่งเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเดินผ่านเสาต้นเดิมที่หัวมุมตึก ธันวากวาดสายตามองไปที่จุดนั้นโดยสัญชาตญาณ ตรงที่ที่เคยมียูนิฟอร์มยับๆ กับสายตาที่จ้องมองเขาอย่างเปิดเผยรออยู่เสมอ แต่วันนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงนักศึกษาคนอื่นเดินผ่านไปมา "วันนี้... มันไม่มาเหรอ?" ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาสั้นๆ ก่อนจะถูกเจ้าตัวสะบัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่รอลิฟต์ ธันวาหยิบมือถือขึ้นมาเช็กความเรียบร้อยตามความเคยชิน นิ้วเรียวเผลอไถหน้าจอไปที่แถบแจ้งเตือน ปกติแล้วมันจะต้องมีข้อความไร้สาระอย่าง 'กินข้าวหรือยังครับ' หรือ 'วันนี้ธันวาหล่อมากเลย' ส่งมาให้น่ารำคาญใจ แต่ตอนนี้... หน้าจอกลับสะอาดตาจนน่าประหลาด "มึงมองหาใครวะธัน มองหาไอ้เด็กนั่นเหรอ?" เสียงทักจากไอ้ก้อง เพื่อนในกลุ่มที่เดินตามมาทันทำให้ธันวาขมวดคิ้ว "ใคร? กูไม่ได้มองหาใคร" เขาตอบเสียงเรียบ เก็บมือถือลงกระเป๋าทันที "เออ เห็นปกติมึงเดินมาต้องเจอหน้ามันดักรอตลอด วันนี้เงียบกริบเลยว่ะ สงสัยมันจะถอดใจแล้วมั้ง" คำว่า 'ถอดใจ' ของเพื่อน ทำให้ข้างในอกของธันวารู้สึกวูบโหว่งแปลกๆ เขาไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ก้าวเข้าลิฟต์ไปพร้อมความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ "ธันวา วันนี้มีพรีเซนต์ตอนเก้านะ อย่าลืมล่ะ เราเตรียมไฟล์ไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะ" รอยยิ้มอ่อนโยนของ 'พีชญ์' ปรากฏขึ้นข้างกาย พร้อมมือที่แตะลงบนแขนเบาๆ อย่างให้กำลังใจ พีชญ์คือความพอดี คือความถูกต้องที่ธันวาต้องการมาตลอด ทั้งกิริยาและคำพูดมันช่างลงตัวไปหมด ทว่า... ในห้องเรียนขณะที่เขากำลังพรีเซนต์งานหน้าชั้น สายตาของธันวาเผลอเหลือบไปมองที่ประตูด้านหลังห้องบ่อยครั้งจนผิดสังเกต เขาเผลอหยุดจังหวะการพูดไปดื้อๆ เพียงเพราะเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านกระจกประตูไป แต่พอเพ่งมองกลับไม่ใช่คนที่คิดไว้ "เอ่อ... หัวข้อต่อไปคือ..." เขาเสียสมาธิเป็นครั้งแรกในรอบปี จนเพื่อนในเซคเริ่มกระซิบกระซาบ ทำไมวันนี้คุมตัวเองไม่ได้วะ เขาถามตัวเองในใจพลางกำรีโมทพรีเซนต์แน่น ช่วงพักเที่ยงที่โถงกลางมหาลัยที่พลุกพล่าน ธันวาเห็น 'ภีม' แล้ว ภีมยืนอยู่ไกลๆ กับกลุ่มเพื่อนในคณะ สีหน้าของคนตัวเล็กดูจริงจังขณะที่กำลังก้มหน้าอ่านชีทเรียนและคุยกับเพื่อนผู้หญิงข้างๆ รอยยิ้มที่ภีมส่งให้เพื่อนคนนั้นดูสดใสและเป็นธรรมชาติอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็น ที่สำคัญ... ภีมไม่ได้มองมาที่เขาเลย แม้ว่าธันวาจะยืนอยู่ในจุดที่เด่นที่สุด ภีมก็ไม่แม้แต่จะปรายตามาทางนี้ ราวกับว่าธันวาเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนในโลกของเขาอีกต่อไป ธันวาหยุดเดิน มองภาพนั้นอยู่นาน "ไม่เห็นจริงๆ หรือแกล้งทำ?" เขาหวังจะเห็นภีมรีบวิ่งเข้ามาหาเหมือนทุกครั้ง แต่เปล่าเลย... ภีมเก็บของสะพายเป้ แล้วเดินหันหลังหายไปกับฝูงชนโดยไม่มีหัวใจที่ชื่อ 'ธันวา' ติดมือไปด้วยอีกแล้ว ความรู้สึกหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความใจหายที่รุนแรงกว่าปกติ "ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอวะ..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ "คนน่ารำคาญหายไปคนหนึ่ง ชีวิตน่าจะสงบขึ้นเยอะ" แต่ในความสงบนั้น ธันวากลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะ สถานที่เดิม... กิจกรรมเดิม... คนรอบข้างคนเดิม แต่ทำไม 'ช่องว่าง' ที่ใครบางคนทิ้งไว้ มันถึงได้กว้างจนน่ากลัวขนาดนี้ เขายืนอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก่อนจะพบว่าความเคยชินที่มีใครบางคนคอยตามตื้อ... มันได้กลายเป็น 'หลุมดำ' ที่เริ่มสูบเอาความมั่นใจของเขาหายไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว โรงอาหารกลางช่วงเที่ยงคือสมรภูมิย่อมๆ ทั้งเสียงตะโกนเรียกเพื่อน กลิ่นอาหาร และไอร้อนจากฝูงชน ธันวานั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนฮอตของเขาเหมือนปกติ บนโต๊ะเต็มไปด้วยจานข้าวและการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่สำหรับธันวา เขากลับรู้สึกเหมือนมี "เสียงรบกวน" ในใจที่ตัดไม่ออก สายตาของเขาลอบกวาดมองผ่านไหล่เพื่อนไปทางประตูทางเข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ปกติแล้วมันจะต้องมีร่างโปร่งๆ วิ่งหน้าตั้งหอบเอาขนมหรือน้ำหวานมาวางแหมะข้างมือเขา พร้อมประโยคเซ้าซี้อย่าง 'กินอันนี้ด้วยสิธันวา ร้านนี้อร่อยนะ' แต่วันนี้... ไม่มีแม้แต่เงา "ไอ้ธัน มึงฟังที่กูพูดป่ะเนี่ย? กูถามว่าเสาร์นี้ไปคลับป่ะ" ก้องถามย้ำเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนั่งเขี่ยข้าวในจาน "ไม่รู้... ดูก่อน" ธันวาตอบเสียงขุ่น ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ "เป็นไรของมึงวะ หน้าเหมือนคนขี้ไม่ออกมาสามวัน" "ธันวา ดื่มน้ำหน่อยไหม วันนี้อากาศร้อน ดูธันล้าๆ นะ" พีชญ์ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมส่งแก้วน้ำเย็นฉ่ำที่เตรียมมาให้ รอยยิ้มนั้นยังคงเพอร์เฟกต์เหมือนภาพวาด มือที่ยื่นมาดูทะนุถนอมและใส่ใจ มันคือทุกอย่างที่ธันวาเคยคิดว่า 'ใช่' แต่พอเขารับแก้วน้ำมา ความรู้สึกกลับราบเรียบเหมือนน้ำเปล่าในมือนั้น เขาพยายามมองลึกลงไปในนัยน์ตาของพีชญ์ แต่ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมากลับเป็นดวงตาคู่หนึ่งที่เคยส่องประกายยามมองเขา... ดวงตาที่ตอนนี้ไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้ด้วยซ้ำ นี่เรา... กำลังมองหาเขาอยู่จริงๆ เหรอ? ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเริ่มยอมรับความจริงบางอย่างที่น่ากลัว... ความจริงที่ว่าเขากำลัง 'ขาดสารอาหารทางใจ' จากคนที่เขาเคยผลักไส บ่ายวันนั้น ธันวาพบว่าตัวเองเดินอ้อมโลกอย่างไม่มีเหตุผล ทางกลับคณะบริหารไม่จำเป็นต้องผ่านคณะแพทยศาสตร์ แต่เขากลับพาตัวเองเดินไปหยุดอยู่ที่ลานหน้าตึกเรียนรวมที่เด็กสายแพทย์ชอบมานั่งอ่านหนังสือกัน เขาทำทีเป็นเดินดูนิทรรศการที่บอร์ดบ้าง กดโทรศัพท์บ้าง แต่สายตากลับทำงานหนักกว่าส่วนอื่น เขาจำได้... ตรงม้านั่งใต้ต้นหูกวาง ภีมเคยแอบมานั่งพับดาวกระดาษรอเขา เขานึกออก... ตรงโถงทางเชื่อม ภีมเคยทำชีทเรียนหล่นกระจายเพียงเพื่อจะเรียกชื่อเขาให้หันไปมอง แต่ตอนนี้ ทุกจุดที่ภาพจำเหล่านั้นเคยตั้งอยู่ กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า ไม่มีภีม... ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าเคยมีภีมอยู่ตรงนั้น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องสมุดเงียบเชียบ ภีมนั่งจดจ่ออยู่กับตำราเล่มหนา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่ดูนิ่งสงบกว่าแต่ก่อน เพื่อนร่วมเซคคนหนึ่งยื่นกระดาษโน้ตถามเรื่องงาน ภีมหันไปยิ้มตอบและอธิบายสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไม่มีความเศร้าสร้อย ไม่มีอาการเหม่อลอยหาใคร ภีมกำลังใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีค่า... ชีวิตที่ไม่มีธันวาเป็นแกนกลางอีกต่อไป "แบบนี้แหละ... ดีที่สุดแล้ว" ภีมบอกตัวเองขณะปิดตำราลง ความรักที่เคยท่วมท้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาที่มั่นคงที่สุด ตะวันเริ่มตกดิน ธันวายังคงยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของลานเกียร์ มือกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลมพัดผ่านไปหอบเอาความเหงาที่เขาไม่เคยรู้จักมาปะทะหน้า เขาสูดลมหายใจลึก... ยอมรับกับตัวเองเป็นครั้งแรกท่ามกลางความเงียบ "ผมเคยชิน... ที่จะถูกเขามองอยู่เสมอ" "จนเผลอลืมไปว่า ถ้าเขาไม่มอง... ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง" คำพูดที่เขาเคยใช้ขับไล่อีกฝ่ายว่า 'หายไปซะที' ตอนนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง เพราะตอนนี้ภีมหายไปแล้วจริงๆ และมันเป็นการหายไปที่สมบูรณ์แบบจนธันวาเริ่มเสียสมดุล ห้องพักอันกว้างขวางเงียบเหงากว่าทุกคืน ธันวานั่งอยู่ที่ขอบเตียงในความมืดที่มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้า เขาเปิดโปรแกรมแชทค้างไว้ที่ชื่อของภีม... ชื่อที่ไม่มีความเคลื่อนไหวมาหลายวัน เขากดพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป... ก่อนจะลบทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่... แล้วก็ลบทิ้งอีกครั้ง สุดท้ายเขาถอนหายใจยาว ปิดหน้าจอลงและโยนมันไว้ข้างตัว ในหัวมีเพียงคำถามเดียวที่วนเวียนเป็นวงกลมเหมือนเขาวงกตที่ไม่มีทางออก "ทำไม... ผมถึงหาเขาไม่เจออีกเลย"ตอนที่ 20 (ตอนจบ) : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ในหัวใจดวงเดิมบรรยากาศยามเย็นที่ลานจอดรถหลังตึกคณะวิศวะฯ ค่อนข้างเงียบ ลมพัดแรงจนผมต้องหยิบเสื้อช็อปมากระชับเข้าหาตัว ธันวายืนพิงรถสปอร์ตคันหรูของเขา ดวงตาคมกริบที่เคยดูแคลนผมในวันวาน บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ“ภีม...” เขาเรียกชื่อผมเบาๆ เหมือนกลัวว่าถ้าพูดแรงไป ผมจะสลายหายไปตรงหน้า “เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด... ผมขอโทษนะ ขอโทษที่ผมมันโง่ เชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่รักผมที่สุด”ผมยืนนิ่ง มองดูผู้ชายที่เคยเป็นทั้งโลกและฝันร้ายของผม “คุณรู้ใช่ไหมธันวา ว่าคำขอโทษมันลบแผลเป็นไม่ได้”“รู้ครับ รู้ดีเลย” เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ผมไม่ได้ขอให้ภีมลืม แต่ขอให้ผมได้พิสูจน์... ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาเป่าหูผมได้อีก ความจริงของผมมีแค่เรื่องที่คุณพูดเท่านั้น”เขากุมมือผมไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาใจผมสั่นสะท้าน “กลับมาคบกับผมนะภีม... ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อชดใช้ แต่คบเพราะผมรักคุณจริงๆ รักแบบที่คนโง่อย่างผมเพิ่งจะเข้าใจ”ผมมองสบตาเขาเนิ่นนาน ความแค้นที่เคยสุมอกมันมอดดับลง เหลือเพียงความโหยหาที่ปฏิเสธไม่ได้
ตอนที่ 19: พิสูจน์บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเช้านี้ดูจะหนักอึ้งกว่าทุกวัน กลิ่นอายของพายุอารมณ์ที่พัดถล่มเมื่อวานยังทิ้งร่องรอยไว้เป็นข่าวลือหนาหูที่ลอยคว้างอยู่ตามระเบียงตึก แววตาหลายคู่ที่มองมาทาง ‘ภีม’ เต็มไปด้วยความสงสัย บรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนมีกำแพงล่องหนที่กั้นเอาไว้ให้โดดเดี่ยวภีมเดินก้มหน้าจังหวะเท้าสม่ำเสมอ แผ่นหลังที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่กลับสั่นไหวนิดๆ ในสายตาของใครบางคนธันวา ยืนมองภาพนั้นจากระยะไกล มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงขยับกำเข้าหากันแน่น เขาเห็นทุกความอึดอัดที่ภีมแบกไว้ ความเจ็บปวดจากการถูกตัดสินซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันชัดเจนเสียจนเขารู้สึกร้อนรน‘พอแล้วกับการเป็นแค่คนดู’ ธันวาบอกตัวเองในใจ ความลังเลที่เคยมีถูกเผาไหม้ไปจนสิ้น ‘ครั้งนี้... กูจะเลือกเอง’ภายในห้องเลกเชอร์ที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวข้อวิชาการ กลับกลายเป็นลานประหารขนาดย่อม มีการเรียกชี้แจงด่วนเรื่องความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่เป็นประเด็น ภีมนั่งอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางวงล้อมของสายตาที่กดดันเหมือนจะรีดเอาคำสารภาพออกมาให้ได้“มันมีหลักฐานนะภีม ถ้าไม่ใช่แกจริงๆ ก็แค่อธิบายมาดิ เงียบแบบนี้คนเขาก็คิดไปไกลหมดแล้ว” เ
ตอน 18: ภีมพัง เสียงพัดลมเพดานในห้องเรียนดัง หึ่ง... หึ่ง... สม่ำเสมอ แต่วันนี้มันกลับฟังดูน่ารำคาญใจอย่างประหลาด ภีม นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยจดจ้องไปที่กระดานไวท์บอร์ด แต่ดูเหมือนสมองจะไม่ได้ประมวลผลตัวอักษรเหล่านั้นเลย เสียงอาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นฟังดูไกลออกไปเหมือนเปิดลำโพงทิ้งไว้ในน้ำ รอบข้างที่เคยเป็นความคุ้นชินกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ค่อย ๆ บีบอัดเข้ามาทีละนิด "เออ มึงเห็นข่าวเด็กบริหารป่ะ ที่ว่าทำของหายแล้วไปโทษเพื่อนอะ..." เสียงกระซิบจากโต๊ะหลังดังรอดเข้าหูเพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มพรวดลงบนแผลเป็นกลางใจภีม คำเหล่านั้นมันหมุนวน ดึงเอาความทรงจำสีหม่นที่เขาพยายามฝังกลบไว้ให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง มือที่วางอยู่บนสมุดจดเริ่มเย็นเฉียบจนปลายนิ้วซีดขาว เขาพยายามจะบังคับให้ปากกาในมือลากไปตามเส้นบรรทัด แต่มันกลับสั่นจนอ่านไม่ออก ‘ไม่ใช่ตอนนี้... อย่าเพิ่งมาเป็นตอนนี้ดิ’ ภีมกัดริมฝีปากจนเจ็บ สั่งตัวเองให้หายใจเข้าลึก ๆ แต่มันกลับติดขัดอยู่ที่ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรแข็ง ๆ มาจุกไว้ จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว แสงจากหลอดนีออนในห้องเรียนดูจ้าจนแสบตา เสี
บทที่ 17: เกมสุดท้ายความเงียบภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือที่สะท้อนลงบนนัยน์ตาที่ว่างเปล่าของ พีชญ์ เขานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง นิ้วเรียวเลื่อนอ่านคอมเมนต์ก่นด่าในโซเชียลที่พุ่งเป้ามาที่เขาไม่หยุดพัก หลังจากคลิป "ความลับ" นั้นหลุดออกไปพีชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบ“ถ้าภาพลักษณ์แสนดีที่สร้างมามันพังจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว... ก็ไม่จำเป็นต้องรักษามันไว้อีกต่อไป”เขาโยนความกลัวทิ้งไป แล้วหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิด ข้อมูลที่เขาเคยแอบเก็บไว้ตอนคบกับภีมถูกกางออกมา ทั้งตารางเวร รหัสผ่านที่เคยเห็นผ่านตา และโครงสร้างเครือข่ายโรงพยาบาลของตระกูลภีม“พี่ชอบความสมบูรณ์แบบมากใช่ไหม ภีม?” พีชญ์พึมพำขณะเริ่มสร้างบัญชีอวตารชุดใหม่ “งั้นมาลองดูหน่อยว่าถ้า ‘อนาคต’ ที่พี่ภูมิใจมันพังพินาศ พี่จะยังทำหน้านิ่งแบบนั้นได้อยู่หรือเปล่า”เมล็ดพันธุ์ความเชื่อชุดใหม่ถูกหย่อนลงในกลุ่มแชตลับและบอร์ดคณะแพทย์อย่างมีชั้นเชิง ‘นศพ. คนเก่งแอบปล่อยข้อมูลคนไข้?’ ‘จรรยาบรรณที่หายไปหลังฉากหน้าแสนดี’ เขาไม่ระบุชื่อตรงๆ แต่ทิ้งร่องรอยให้ทุกคน "เ
ตอนที่ 16: คนใหม่เช้าวันนี้เข็มนาฬิกายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ภีมตื่นขึ้นมาในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว้าวุ่นเหมือนช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาลุกขึ้นจัดที่นอน เช็กตารางเรียน และเตรียมตัวอย่างใจเย็น จังหวะชีวิตที่เคยรวนเรเพราะ "ใครบางคน" เริ่มกลับเข้าที่เข้าทางจนเขาสัมผัสได้มันเป็นความปกติที่เรียบง่าย... และที่สำคัญคือในหัวของเขาไม่มีภาพของธันวาแทรกเข้ามาเหมือนอย่างเคย“แบบนี้แหละ... พอแล้ว” ภีมพึมพำกับตัวเองในกระจกก่อนจะคว้ากระเป๋าออกจากห้องไปบรรยากาศในห้องเรียนรวมวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เมื่ออาจารย์สั่งงานกลุ่มที่ต้องประสานงานร่วมกับรุ่นพี่ปีสูงเพื่อจำลองการทำเคส ภีมนั่งมองแผ่นกระดาษในมือพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า“ตรงนี้ถ้าลองเรียงลำดับความสำคัญของคนไข้ใหม่ จะทำให้เข้าใจง่ายขึ้นนะ”เสียงนุ่มแต่กังวานตบะทำเอาภีมเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายเจ้าของใบหน้าใจดีที่มาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ส่งมาให้เขาอย่างเป็นมิตร“พี่อาทิตย์” รุ่นพี่ปี 5 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเก่งและความนิ่งสงบอาสาเข้ามาช่วยดูงานให้กลุ่มของ
ตอนที่ 15: ระยะที่ปลอดภัยแสงแดดยามเช้าของมหาวิทยาลัยวันนี้ดูไม่จืดชืดเหมือนวันก่อนๆ แม้สายตาหลายคู่ที่มองตรงมายัง ‘ภีม’ จะยังมีแววใคร่รู้พ่วงมาด้วยหลังจากเหตุการณ์ ‘ความลับแตก’ ครั้งนั้น แต่บรรยากาศโดยรวมกลับเริ่มเบาบางลง ไม่ได้กดดันจนหายใจไม่ออกเหมือนช่วงแรก ภีมกระชับสายสะพายกระเป๋า เดินไปตามทางเดินหินอ่อนที่คุ้นเคย พยายามจดจ่ออยู่กับตารางเรียนในหัว มากกว่าเสียงซุบซิบที่เริ่มกลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาทว่า... ความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนจับจ้องอยู่นั้นกลับชัดเจนขึ้นห่างออกไปอีกฟากของลานกิจกรรม ‘ธันวา’ ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงพิงเสาอาคารเรียนสายตามองตรงมาที่ภีมอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหา ไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แค่ยืนอยู่ในระยะที่มองเห็นกันได้ชัดเจน แต่กลับเว้นช่องว่างไว้กว้างพอที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม‘จะไม่กดดัน... จะไม่ทำให้ภีมอึดอัดอีกแล้ว’ นั่นคือคำสัญญาที่ธันวาให้ไว้กับตัวเองในใจ เขาเรียนรู้แล้วว่าการบุกเข้าไปมีแต่จะทำให้กำแพงนั้นสูงขึ้น การถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเฝ้ามองดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่เจ็บปวด แต่ ‘จำเป็น’ ที่สุดในตอนนี้ช่วงพัก







