บททั้งหมดของ อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว: บทที่ 11 - บทที่ 13

ตอนที่ 11: คืนแตกหักเสียงเบสหนัก ๆ จากลำโพงตัวเขื่องในคลับหรูใจกลางเมืองดังกระแทกกระทั้นเข้ากับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นระเบียบของใครหลายคน งานเลี้ยงรวมสายรหัสคืนนี้ไม่ใช่แค่การสังสรรค์ แต่มันคือสนามรบที่โรยด้วยกลีบดอกไม้และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงภายในห้องแต่งตัวที่คอนโดส่วนตัว ภีม ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยาว เขาสวมเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นนาฬิกาเรือนเรียบแต่ดูดี ภีมไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มเหมือนคนอื่น ๆ ที่พยายามจะเด่นในคืนนี้ แต่ความเรียบนิ่งนั่นแหละที่ทำให้เขายิ่งดู "อันตราย""ถ้าไปแล้วมันจบ... ผมก็พร้อมจะจ่ายราคานั้น" เขาพึมพำกับเงาตัวเอง สายตาเย็นชาไร้ร่องรอยความหวั่นไหวตัดมาที่อีกมุมหนึ่งของเมือง พีชญ์ กำลังแต้มน้ำหอมกลิ่นละมุนที่ลำคอ เขามองตัวเองในกระจกด้วยรอยยิ้มที่ฝึกมาอย่างดี ลุค "หนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร" ในชุดสเวตเตอร์สีครีมดูนุ่มนวลสะอาดยังคงเป็นเกราะกำบังชั้นดี"คืนนี้พี่ธันต้องเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นของจริง" เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าใสซื่อในวินาทีถัดมาขณะเดียวกัน แพรไหม กำลังตรวจเช็กแบตเตอรี่สำรองและกล้องมือถือสเปกสูงของเธอ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะ

ตอนที่ 13: ความจริงย้อนแทงภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มืดสนิท มีเพียงแสงสีขาวซีดจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สะท้อนลงบนใบหน้าของ ธันวา เขานั่งนิ่งจนเกือบจะกลืนไปกับความมืด นิ้วเรียวสั่นน้อยๆ ขณะกดปุ่มเล่นวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพเดิมวนลูปอยู่อย่างนั้น... จังหวะที่พีชญ์หย่อนของบางอย่างลงในกระเป๋า จังหวะที่ภีมเดินเข้ามา และจังหวะที่โลกทั้งใบของภีมพังทลายลงเพราะคำพิพากษาของเขา“ผมเห็นมันชัดขนาดนี้... แต่ที่ผ่านมาผมไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับจะขาดใจ ธันวากดหยุดเฟรมภาพที่ใบหน้าของพีชญ์ คราวนี้เขามองข้าม 'การกระทำ' แต่เขามองไปที่ 'แววตา' ของคนในคลิป ความละอายใจเริ่มทำงานเหมือนเข็มที่ค่อยๆ ทิ่มแทงจากข้างในความทรงจำในห้องเรียนวันนั้นย้อนกลับมาหาเขาเหมือนคลื่นยักษ์ เสียงของภีมที่เคยฟังดูเหมือนการประชดประชัน กลับกลายเป็นเสียงที่สั่นเครือด้วยความน้อยใจ“ไม่ใช่ของผม...”คำพูดสั้นๆ ที่ธันวาเคยปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ในวันนี้มันกลับดังก้องอยู่ในหัวจนหูอื้ออึง เขาเพิ่งเข้าใจซึ้งถึงคำว่า 'เงียบดีกว่าเพราะพูดไปก็ไม่มีใครฟัง' มันเจ็บปวดกว่าการถูกใส่ร้ายเสียอีกเขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความจริงมัน