Share

ตอนที่ 10: ความจริงเริ่มรั่ว

last update publish date: 2026-10-20 16:01:17

ตอนที่ 10: ความจริงเริ่มรั่ว

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเช้านี้ดูจะ ‘หนัก’ กว่าทุกวัน ลมที่พัดผ่านโถงอาคารเรียนไม่ได้ให้ความรู้สึกสดชื่นเลยสักนิด แต่มันกลับหอบเอาเสียงกระซิบกระซาบที่น่าอึดอัดลอยวนอยู่ทุกหัวมุมตึก

เสียงซุบซิบเรื่อง ‘ภีม’ ยังคงเป็นหัวข้อหลัก แต่โทนเสียงเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยชี้นิ้วด่าอย่างเผ็ดร้อน กลับกลายเป็นความลังเลที่แทรกซึมเข้ามาแทนที่

“แก... มันดูลงล็อกเกินไปป่ะวะ?” “เออ คิดเหมือนกัน คือถ้ามันจะขโมยจริงๆ มันจะเซ่อซ่าใส่ไว้ในกระเป๋าตัวเองให้เขามาค้นเจอหน้าตาเฉยเลยเหรอ”

ธันวาเดินผ่านจุดเดิมที่เกิดเรื่องเมื่อวาน ภาพเหตุการณ์ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวเหมือนหนังที่กดปุ่มวนลูป มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขายังจำสายตาของภีมในตอนนั้นได้... มันไม่ใช่สายตาของคนจนมุม แต่มันคือความเฉยชาที่ดูแคลนความวุ่นวายรอบข้างอย่างน่าประหลาด

‘ของมันอยู่ในกระเป๋าเขาจริงๆ นั่นแหละ...’ ธันวาพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่ก้อนความรู้สึกบางอย่างในอกกลับแย้งว่า ‘แต่มันเป็นไปได้เหรอที่คนอย่างภีมจะพลาดง่ายๆ แบบนี้’

“ไอ้ธัน มึงเหม่อไรวะ?”

เสียงของ ‘คชา’ เพื่อนสนิทที่มักจะช่างสังเกตกว่าใครเพื่อนเรียกสติเขาขึ้นมา กลุ่มเพื่อนของธันวานั่งลงที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนประจำกลุ่ม คชากอดอก พลางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใช้ความคิด

“ถามจริง มึงไม่รู้สึกว่ามันมีกลิ่นตุๆ บ้างเหรอวะเรื่องเมื่อวาน?”

ธันวาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แปลกยังไง ของก็คาตาขนาดนั้น”

“ก็ไอ้ความคาตานี่แหละที่แปลก” คชาโน้มตัวเข้ามาหา “คิดดูนะ ของสำคัญขนาดนั้น ถ้ากูขโมย กูคงรีบเอาไปทิ้งหรือไปซ่อนที่อื่นแล้วไหม? ใครจะบ้าใส่กระเป๋าเป้ที่ตัวเองต้องสะพายติดตัวตลอดเวลา... แล้วจังหวะที่ยัยนั่นเดินมาค้นพอดีนั่นอีก เหมือนนัดคิวกันมาเป๊ะเกิน”

คำพูดของเพื่อนเหมือนลิ่มที่ตอกลงบนความเชื่ออันสั่นคลอนของธันวา เขานิ่งไป หัวใจเริ่มกระตุกวูบเมื่อย้อนนึกถึงความ ‘พอดี’ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ในห้องเรียนรวมที่ดูวุ่นวาย ข้อมูลใหม่เริ่มหลุดออกมาจากปากคนที่เห็นเหตุการณ์แต่ไม่ได้พูดในตอนแรก

“วันนั้นฉันเห็นกระเป๋าของภีมวางอยู่บนโต๊ะตอนไปเข้าห้องน้ำ... ซิปมันไม่ได้รูดปิดไว้นะ ใครผ่านไปมาก็เข้าถึงง่ายจะตาย”

กระแสลมเปลี่ยนทิศ สายตาที่เคยมองภีมด้วยความรังเกียจ เริ่มเปลี่ยนเป็นการแอบมองเพื่อสังเกตการณ์ ขณะที่ตัวต้นเรื่องอย่างภีมกลับนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะหลังห้อง เขายังคงเปิดสมุดจดบันทึกด้วยท่าทางสงบเงียบ ราวกับว่ากำแพงล่องหนที่เขาสร้างขึ้นมานั้นไม่มีใครสามารถพังมันเข้าไปได้

ความนิ่งสงบนั้นเองที่เริ่มทำให้คนรอบข้างรู้สึก ‘กลัวใจ’ ... หรือว่าความจริงจะเป็นหนังคนละม้วน?

ทางด้าน แพรไหม เธอไม่ได้แค่ ‘เอ๊ะ’ แต่เธอกำลัง ‘ไล่ล่า’ ความจริง

“มันง่ายเกินไป...” แพรไหมพึมพำกับตัวเองขณะไล่ลำดับเหตุการณ์ในหัว เธอรู้จักการจัดฉากดีกว่าใครเพื่อน การที่ของหายแล้วเจอในที่ที่ควรจะเจอที่สุด มันมักจะเป็นการจงใจเสมอ

ในจังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิด พีชญ์ ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจเกินเหตุ

“เห็นไหมไหม พีชญ์บอกแล้วว่าคนเราดูแค่หน้าไม่ได้ ดีนะที่พีชญ์อยู่ตรงนั้นพอดีเลยช่วยกันหาจนเจอ”

แพรไหมหรี่ตามอง “พีชญ์อยู่ตรงนั้น ‘ตลอด’ เลยเหรอ?”

พีชญ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น “ก็ใช่ไง พีชญ์ก็แค่เป็นห่วงกลัวเพื่อนๆ ของหาย...”

คำตอบนั้นดูปกติ แต่มันกลับติดอยู่ในใจของคนที่ฟังอยู่ใกล้ๆ อย่างเพื่อนของธันวาที่เดินผ่านมาพอดี ‘อยู่ตลอดจังหวะเลยเหรอวะ? ตั้งแต่เริ่มหาย ยันตอนเจอ...’

ธันวาเริ่มอยู่นิ่งไม่ได้ ความรู้สึกผิดเริ่มทำงานโดยที่เขาไม่เต็มใจจะยอมรับ ในหัวมีแต่คำถามว่า ‘หรือผมจะเป็นคนทำลายเขาด้วยความเข้าใจผิด?’

ตัดภาพมาที่มุมเงียบๆ หลังตึกเรียน แพรไหมเดินเข้าไปหาภีมที่กำลังนั่งรับลมอยู่คนเดียว

“เธอรู้ใช่ไหมว่ามีคนกำลังเริ่มสงสัยเรื่องเมื่อวานแล้ว” แพรไหมเปิดบทสนทนาตรงๆ

ภีมละสายตาจากทิวทัศน์เบื้องหน้า หันมามองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่ลึกซึ้ง “ผมรู้...”

“แล้วทำไมไม่แก้ตัว? ทำไมปล่อยให้ตัวเองโดนตรายี่ห้อว่าเป็นขโมยอยู่ตั้งนาน?”

ภีมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่คนมองอ่านไม่ออก “ความจริงมันก็เหมือนน้ำใสๆ น่ะครับแพรไหม... รอให้ตะกอนมันตกเดี๋ยวมันก็ใสเอง ผมรีบไปคนก็หาว่าร้อนตัว... สู้ให้พวกเขา ‘เห็น’ ด้วยตาตัวเองดีกว่า ว่าใครกันแน่ที่ถือขวดโคลนเอาไว้ในมือ”

ประโยคเรียบง่ายนั้นทำให้แพรไหมขนลุกซู่ เธอเริ่มตระหนักได้ว่า ภีมไม่ใช่เหยื่อที่อ่อนแออย่างที่ใครๆ คิด แต่เขาคือนักดูละครที่ใจเย็นที่สุดในโรงละครแห่งนี้

ความสงสัยเริ่มลามเหมือนไฟลามทุ่ง จากจุดเล็กๆ สู่ความไม่ไว้ใจครั้งใหญ่... และเป้าหมายต่อไปอาจไม่ใช่คนที่ถูกตราหน้าว่าขโมยอีกต่อไป!

“แต่ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นครับ”

คำตอบเรียบๆ ของภีมทำให้แพรไหมที่กำลังจะอ้าปากค้านถึงกับชะงัก เธอขมวดคิ้วมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่ดูจะสงบเกินไปจนน่ากลัว

“ทำไมล่ะภีม? ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เขาก็จะคิดว่านายผิดจริงๆ นะ นายจะยอมเป็นจำเลยของสังคมไปตลอดหรอ?” แพรไหมถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความร้อนใจ

ภีมแค่นยิ้มบางๆ สายตามองทอดออกไปที่สนามหญ้ากว้าง “ยิ่งดิ้น... มันยิ่งเหมือนเดิมครับพี่แพรไหม”

เขานิ่งไปอึดอัดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขมขื่นที่ตกตะกอนมานาน “บทเรียนจากที่ผ่านมามันสอนผมว่า ต่อให้ผมตะโกนจนสุดเสียงว่าไม่ได้ทำ คนที่เขาไม่อยากเชื่อ เขาก็จะหาเหตุผลร้อยแปดมายัดเยียดความผิดให้ผมอยู่ดี การที่ผมพยายามสู้... มันก็แค่การเปิดโอกาสให้พวกเขาต้อนผมจนมุมได้สนุกขึ้นกว่าเดิม”

“แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมนะ ภีม...”

“ไม่ครับพี่ มันเหมือนเดิม” ภีมสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เย็นเยียบ “และที่สำคัญ... ผมไม่ได้อยากให้เขาเชื่อผมอีกแล้ว ผมไม่ได้แคร์ว่าคนชื่อธันวาจะมองผมยังไง หรือจะเกลียดผมแค่ไหน ความเห็นของเขาไม่มีผลกับชีวิตผมอีกต่อไปแล้วครับ”

คำว่า ‘ไม่ได้อยากให้เชื่ออีกแล้ว’ ของภีม มันหนักแน่นจนแพรไหมพูดไม่ออก เธอสัมผัสได้ถึงเส้นด้ายบางๆ ที่เคยผูกโยงคนทั้งคู่ไว้... บัดนี้มันถูกตัดขาดลงอย่างไม่มีชิ้นดี

“มึงเชื่อจริงๆ เหรอวะ ว่าภีมทำ?”

คำถามสั้นๆ จากคชาที่ดังขึ้นกลางโต๊ะม้าหินอ่อน ทำให้ธันวาที่กำลังเปิดอ่านชีทเรียนถึงกับมือสั่น ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

“กู... ไม่รู้” ธันวาตอบเสียงแผ่ว

“มึงลองดูสภาพภีมตอนนี้ดิ มันเหมือนคนขโมยของตรงไหนวะ?” คชายังคงรุกไล่ต่อ “มันนิ่งซะจนกูรู้สึกว่า... หรือพวกเราเองที่กำลังทำตัวเป็นตัวร้ายในนิยายราคาถูก ยัดเยียดบทเลวๆ ให้คนที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย”

จังหวะนั้นเอง ภาพในหัวของธันวาก็ซ้อนทับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว—ภาพจากห้วงความทรงจำที่ขุ่นมัวของ ‘ชาติก่อน’ เขารู้สึกเหมือนเห็นตัวเองกำลังชี้หน้าด่าภีมในชุดที่ต่างออกไป ในสถานที่ที่ต่างออกไป แต่ความรู้สึกในอกกลับเหมือนเดิมเป๊ะ... ความรู้สึกที่ว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า แล้วใช้ความเชื่อผิดๆ ทำร้ายอีกฝ่ายจนยับเยิน

‘หรือผมกำลังทำเหมือนเดิมอีกแล้ว?’ หยาดเหงื่อซึมตามไรผม ธันวาเริ่มรู้สึกหายใจลำบาก ความมั่นใจที่เคยมีเต็มร้อยมันลดฮวบลงจนเกือบติดลบ ยิ่งเขาพยายามนึกหาข้อจับผิดภีม เขากลับเจอแต่ ‘ความจงใจ’ ของเหตุการณ์ที่ดูจะปรุงแต่งมากเกินไป

ที่อีกมุมหนึ่งของอาคารเรียน พีชญ์กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจเหมือนทุกครั้ง แต่ในใจของเขากลับร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุม

เขาไม่ใช่คนโง่ เขาสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างที่เริ่มเปลี่ยนไป เสียงซุบซิบไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ภีมด้วยความเกลียดชังเหมือนช่วงชั่วโมงแรก แต่มันเริ่มมีความลังเลและความสงสัยแทรกเข้ามา

‘ชิ... ทำไมมันไม่จบง่ายๆ วะ’

พีชญ์บีบแก้วน้ำในมือจนพลาสติกบุ๋มลงไป สายตาที่เคยดูใจดีแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทและเย็นชาเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

เขารู้ดีว่าแผนการนี้เริ่มมีรอยรั่ว และถ้าเขาไม่รีบ ‘อุดปาก’ หรือทำให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด แรงกระแทกนั้นอาจจะย้อนกลับมาหาเขาเอง

“สงสัยต้องเร่งเกมหน่อยแล้ว...” พีชญ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มยังคงประดับบนหน้า แต่ดวงตานั้นไม่มีแววขี้เล่นอีกต่อไป

คืนนั้น... ภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆหมอก คนสามคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

ภีม นั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก ปล่อยให้ความเงียบโอบกอดร่างกาย เขาพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “ปล่อยให้มันผ่านไป... ไม่ว่าจะจบยังไง ผมก็จะไม่หันหลังกลับไปอีก”

ธันวา พลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ดูจะกว้างเกินไปในคืนนี้ คำพูดของคชาและภาพหลอนในใจยังคงรบกวนเขาไม่เลิก “ผมควรเชื่ออะไรกันแน่... สิ่งที่ตาเห็น หรือสิ่งที่ใจเริ่มรู้สึก?”

แพรไหม นั่งอยู่หน้าแล็ปท็อป ไล่เรียงลำดับเวลาและบุคคลที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ทั้งหมด นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ แววตามุ่งมั่น “ฉันไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ แบบนี้แน่ มันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง... และฉันจะลากไส้มันออกมาเอง”

ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน มีเพียงสิ่งเดียวที่ชัดเจนขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด...

นั่นคือความจริงไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังรอจังหวะที่จะฉีกหน้ากากของผู้ชนะออกมาให้โลกรู้!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว   ตอนที่ 20 (ตอนจบ) : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ในหัวใจดวงเดิม

    ตอนที่ 20 (ตอนจบ) : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... ในหัวใจดวงเดิมบรรยากาศยามเย็นที่ลานจอดรถหลังตึกคณะวิศวะฯ ค่อนข้างเงียบ ลมพัดแรงจนผมต้องหยิบเสื้อช็อปมากระชับเข้าหาตัว ธันวายืนพิงรถสปอร์ตคันหรูของเขา ดวงตาคมกริบที่เคยดูแคลนผมในวันวาน บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ“ภีม...” เขาเรียกชื่อผมเบาๆ เหมือนกลัวว่าถ้าพูดแรงไป ผมจะสลายหายไปตรงหน้า “เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด... ผมขอโทษนะ ขอโทษที่ผมมันโง่ เชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่รักผมที่สุด”ผมยืนนิ่ง มองดูผู้ชายที่เคยเป็นทั้งโลกและฝันร้ายของผม “คุณรู้ใช่ไหมธันวา ว่าคำขอโทษมันลบแผลเป็นไม่ได้”“รู้ครับ รู้ดีเลย” เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ผมไม่ได้ขอให้ภีมลืม แต่ขอให้ผมได้พิสูจน์... ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาเป่าหูผมได้อีก ความจริงของผมมีแค่เรื่องที่คุณพูดเท่านั้น”เขากุมมือผมไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาใจผมสั่นสะท้าน “กลับมาคบกับผมนะภีม... ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อชดใช้ แต่คบเพราะผมรักคุณจริงๆ รักแบบที่คนโง่อย่างผมเพิ่งจะเข้าใจ”ผมมองสบตาเขาเนิ่นนาน ความแค้นที่เคยสุมอกมันมอดดับลง เหลือเพียงความโหยหาที่ปฏิเสธไม่ได้

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว   ตอนที่ 19: พิสูจน์

    ตอนที่ 19: พิสูจน์บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเช้านี้ดูจะหนักอึ้งกว่าทุกวัน กลิ่นอายของพายุอารมณ์ที่พัดถล่มเมื่อวานยังทิ้งร่องรอยไว้เป็นข่าวลือหนาหูที่ลอยคว้างอยู่ตามระเบียงตึก แววตาหลายคู่ที่มองมาทาง ‘ภีม’ เต็มไปด้วยความสงสัย บรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนมีกำแพงล่องหนที่กั้นเอาไว้ให้โดดเดี่ยวภีมเดินก้มหน้าจังหวะเท้าสม่ำเสมอ แผ่นหลังที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่กลับสั่นไหวนิดๆ ในสายตาของใครบางคนธันวา ยืนมองภาพนั้นจากระยะไกล มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงขยับกำเข้าหากันแน่น เขาเห็นทุกความอึดอัดที่ภีมแบกไว้ ความเจ็บปวดจากการถูกตัดสินซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันชัดเจนเสียจนเขารู้สึกร้อนรน‘พอแล้วกับการเป็นแค่คนดู’ ธันวาบอกตัวเองในใจ ความลังเลที่เคยมีถูกเผาไหม้ไปจนสิ้น ‘ครั้งนี้... กูจะเลือกเอง’ภายในห้องเลกเชอร์ที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวข้อวิชาการ กลับกลายเป็นลานประหารขนาดย่อม มีการเรียกชี้แจงด่วนเรื่องความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่เป็นประเด็น ภีมนั่งอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางวงล้อมของสายตาที่กดดันเหมือนจะรีดเอาคำสารภาพออกมาให้ได้“มันมีหลักฐานนะภีม ถ้าไม่ใช่แกจริงๆ ก็แค่อธิบายมาดิ เงียบแบบนี้คนเขาก็คิดไปไกลหมดแล้ว” เ

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว    ตอน 18: ภีมพัง

    ตอน 18: ภีมพัง เสียงพัดลมเพดานในห้องเรียนดัง หึ่ง... หึ่ง... สม่ำเสมอ แต่วันนี้มันกลับฟังดูน่ารำคาญใจอย่างประหลาด ภีม นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยจดจ้องไปที่กระดานไวท์บอร์ด แต่ดูเหมือนสมองจะไม่ได้ประมวลผลตัวอักษรเหล่านั้นเลย เสียงอาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นฟังดูไกลออกไปเหมือนเปิดลำโพงทิ้งไว้ในน้ำ รอบข้างที่เคยเป็นความคุ้นชินกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ค่อย ๆ บีบอัดเข้ามาทีละนิด "เออ มึงเห็นข่าวเด็กบริหารป่ะ ที่ว่าทำของหายแล้วไปโทษเพื่อนอะ..." เสียงกระซิบจากโต๊ะหลังดังรอดเข้าหูเพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มพรวดลงบนแผลเป็นกลางใจภีม คำเหล่านั้นมันหมุนวน ดึงเอาความทรงจำสีหม่นที่เขาพยายามฝังกลบไว้ให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง มือที่วางอยู่บนสมุดจดเริ่มเย็นเฉียบจนปลายนิ้วซีดขาว เขาพยายามจะบังคับให้ปากกาในมือลากไปตามเส้นบรรทัด แต่มันกลับสั่นจนอ่านไม่ออก ‘ไม่ใช่ตอนนี้... อย่าเพิ่งมาเป็นตอนนี้ดิ’ ภีมกัดริมฝีปากจนเจ็บ สั่งตัวเองให้หายใจเข้าลึก ๆ แต่มันกลับติดขัดอยู่ที่ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรแข็ง ๆ มาจุกไว้ จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว แสงจากหลอดนีออนในห้องเรียนดูจ้าจนแสบตา เสี

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว   บทที่ 17: เกมสุดท้าย

    บทที่ 17: เกมสุดท้ายความเงียบภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือที่สะท้อนลงบนนัยน์ตาที่ว่างเปล่าของ พีชญ์ เขานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง นิ้วเรียวเลื่อนอ่านคอมเมนต์ก่นด่าในโซเชียลที่พุ่งเป้ามาที่เขาไม่หยุดพัก หลังจากคลิป "ความลับ" นั้นหลุดออกไปพีชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบ“ถ้าภาพลักษณ์แสนดีที่สร้างมามันพังจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว... ก็ไม่จำเป็นต้องรักษามันไว้อีกต่อไป”เขาโยนความกลัวทิ้งไป แล้วหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิด ข้อมูลที่เขาเคยแอบเก็บไว้ตอนคบกับภีมถูกกางออกมา ทั้งตารางเวร รหัสผ่านที่เคยเห็นผ่านตา และโครงสร้างเครือข่ายโรงพยาบาลของตระกูลภีม“พี่ชอบความสมบูรณ์แบบมากใช่ไหม ภีม?” พีชญ์พึมพำขณะเริ่มสร้างบัญชีอวตารชุดใหม่ “งั้นมาลองดูหน่อยว่าถ้า ‘อนาคต’ ที่พี่ภูมิใจมันพังพินาศ พี่จะยังทำหน้านิ่งแบบนั้นได้อยู่หรือเปล่า”เมล็ดพันธุ์ความเชื่อชุดใหม่ถูกหย่อนลงในกลุ่มแชตลับและบอร์ดคณะแพทย์อย่างมีชั้นเชิง ‘นศพ. คนเก่งแอบปล่อยข้อมูลคนไข้?’ ‘จรรยาบรรณที่หายไปหลังฉากหน้าแสนดี’ เขาไม่ระบุชื่อตรงๆ แต่ทิ้งร่องรอยให้ทุกคน "เ

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว   ตอนที่ 16: คนใหม่

    ตอนที่ 16: คนใหม่เช้าวันนี้เข็มนาฬิกายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ภีมตื่นขึ้นมาในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว้าวุ่นเหมือนช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาลุกขึ้นจัดที่นอน เช็กตารางเรียน และเตรียมตัวอย่างใจเย็น จังหวะชีวิตที่เคยรวนเรเพราะ "ใครบางคน" เริ่มกลับเข้าที่เข้าทางจนเขาสัมผัสได้มันเป็นความปกติที่เรียบง่าย... และที่สำคัญคือในหัวของเขาไม่มีภาพของธันวาแทรกเข้ามาเหมือนอย่างเคย“แบบนี้แหละ... พอแล้ว” ภีมพึมพำกับตัวเองในกระจกก่อนจะคว้ากระเป๋าออกจากห้องไปบรรยากาศในห้องเรียนรวมวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เมื่ออาจารย์สั่งงานกลุ่มที่ต้องประสานงานร่วมกับรุ่นพี่ปีสูงเพื่อจำลองการทำเคส ภีมนั่งมองแผ่นกระดาษในมือพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า“ตรงนี้ถ้าลองเรียงลำดับความสำคัญของคนไข้ใหม่ จะทำให้เข้าใจง่ายขึ้นนะ”เสียงนุ่มแต่กังวานตบะทำเอาภีมเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายเจ้าของใบหน้าใจดีที่มาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ส่งมาให้เขาอย่างเป็นมิตร“พี่อาทิตย์” รุ่นพี่ปี 5 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเก่งและความนิ่งสงบอาสาเข้ามาช่วยดูงานให้กลุ่มของ

  • อย่ามารักผม…ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว   ตอนที่ 15: ระยะที่ปลอดภัย

    ตอนที่ 15: ระยะที่ปลอดภัยแสงแดดยามเช้าของมหาวิทยาลัยวันนี้ดูไม่จืดชืดเหมือนวันก่อนๆ แม้สายตาหลายคู่ที่มองตรงมายัง ‘ภีม’ จะยังมีแววใคร่รู้พ่วงมาด้วยหลังจากเหตุการณ์ ‘ความลับแตก’ ครั้งนั้น แต่บรรยากาศโดยรวมกลับเริ่มเบาบางลง ไม่ได้กดดันจนหายใจไม่ออกเหมือนช่วงแรก ภีมกระชับสายสะพายกระเป๋า เดินไปตามทางเดินหินอ่อนที่คุ้นเคย พยายามจดจ่ออยู่กับตารางเรียนในหัว มากกว่าเสียงซุบซิบที่เริ่มกลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาทว่า... ความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนจับจ้องอยู่นั้นกลับชัดเจนขึ้นห่างออกไปอีกฟากของลานกิจกรรม ‘ธันวา’ ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงพิงเสาอาคารเรียนสายตามองตรงมาที่ภีมอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหา ไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แค่ยืนอยู่ในระยะที่มองเห็นกันได้ชัดเจน แต่กลับเว้นช่องว่างไว้กว้างพอที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม‘จะไม่กดดัน... จะไม่ทำให้ภีมอึดอัดอีกแล้ว’ นั่นคือคำสัญญาที่ธันวาให้ไว้กับตัวเองในใจ เขาเรียนรู้แล้วว่าการบุกเข้าไปมีแต่จะทำให้กำแพงนั้นสูงขึ้น การถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเฝ้ามองดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่เจ็บปวด แต่ ‘จำเป็น’ ที่สุดในตอนนี้ช่วงพัก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status