ตอนที่ 9: หลักฐานคาตา

ตอนที่ 9: หลักฐานคาตา

บรรยากาศยามเช้าที่เริ่มจะขุ่นมัว

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ไม่ได้ช่วยให้ใจของภีมเบาลงเลย เขายืนมองกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางอยู่บนเตียง มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบชะงักค้างไปชั่วครู่ ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

‘ทำไมวันนี้ใจมันหวิวๆ วะ...’

มันเป็นลางสังหรณ์ประหลาดที่เขามักจะสัมผัสได้เสมอตั้งแต่อดีตชาติ กลิ่นอายของปัญหาที่กำลังคืบคลานเข้ามาในคราบของความเงียบ

สายตาที่เปลี่ยนไปในรั้วมหาลัย

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในคณะ ภีมรู้สึกได้ถึง ‘กำแพง’ บางอย่างที่มองไม่เห็น สายตาหลายคู่ที่เคยชื่นชมหรือเฉยเมย กลับกลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย บางกลุ่มแอบกระซิบกระซาบกันพอให้เขาเดินผ่านไป

“คนนั้นใช่ป่ะที่เขาพูดถึงกัน?”

“หน้าตาก็ดีนะ ไม่น่าเลยว่ะ...”

ภีมทำเพียงแค่กระชับสายเป้แน่นขึ้น เขาไม่ได้เดินก้มหน้าหลบตา แต่ก็ไม่ได้สบตาใครตรงๆ ความเจ็บปวดจากอดีตสอนเขาว่า การอธิบายในวันที่ไม่มีใครอยากฟัง... มันก็แค่การขยับปากเปล่าๆ

หมากรุกตัวสำคัญของพีชญ์

ที่โถงกลางคณะ พีชญ์กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและกังวลอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงที่เขาใช้สื่อสารมันทั้งนุ่มนวลและน่าเห็นใจจนคนฟังแทบจะอยากเข้าไปโอบกอด

“เราไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เลยจริงๆ นะ... แต่แฟลชไดรฟ์อันนั้นมันมีทั้งไฟล์งานโปรเจกต์กลุ่ม แล้วก็ข้อมูลเคสที่ต้องส่งอาจารย์บ่ายนี้ด้วย ถ้าหายไปพวกเราแย่แน่ๆ”

พีชญ์ไม่ได้เอ่ยชื่อใครออกมาแม้แต่คำเดียว แต่ประโยคที่ว่า “มันดันหายไปหลังจากที่คนนอกเข้ามาในห้องนั้นพอดี” ก็เพียงพอแล้วที่จะชี้นำให้ทุกคนพุ่งเป้าไปที่ ‘ใครคนนั้น’

ความกดดันในห้องเรียน

ในห้องเชกเชอร์ที่แอร์เย็นเฉียบ ภีมนั่งอยู่ที่มุมเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือที่นั่งข้างๆ เขามัน ‘ว่าง’ กว่าปกติ เพื่อนร่วมเซกชันเริ่มเว้นระยะห่างราวกับเขามีเชื้อโรคร้ายติดตัว อาจารย์ยังคงร่ายยาวเกี่ยวกับเนื้อหาบนสไลด์หน้าห้อง แต่ภีมกลับไม่ได้ยินอะไรเลย เขาสัมผัสได้เพียงแรงกดดันที่แผ่ซ่านมาจากคนรอบข้าง

ระเบิดลูกใหญ่

“เห้ย! ใครเอาแฟลชไดรฟ์พีชญ์ไปป่ะวะ หาไม่เจอจริงๆ ว่ะ!” เสียงเพื่อนคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาหลังจากจบคาบ บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วพุ่งขึ้นสู่จุดเดือดทันที

“มันสำคัญมากนะเว้ย ใครแกล้งอะไรเพื่อนหรือเปล่า?”

การค้นหาเริ่มต้นขึ้นอย่างอลหม่าน กระเป๋าหลายใบถูกรื้อค้นด้วยความสมัครใจ จนกระทั่งสายตาทุกคู่หันมาหยุดอยู่ที่ภีม

“เพื่อความสบายใจนะภีม... นายช่วยเช็กกระเป๋าหน่อยได้ไหม?”

คำเสนอที่อาบไปด้วยยาพิษ

พีชญ์เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าดูลำบากใจเต็มทน “ภีม... เราไม่ได้อยากสงสัยนายนะ แต่ถ้าลองช่วยกันดู ทุกคนจะได้เลิกระแวงกันไง นายโอเคไหม?”

มันเป็นคำพูดที่ดูยุติธรรมที่สุด แต่ก็บีบคั้นที่สุด ภีมมองลึกเข้าไปในตาของพีชญ์ เขาเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากนั่น

ความเงียบที่ดังที่สุด

เป้ถูกเปิดออก... และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา สิ่งของชิ้นเล็กๆ ที่คุ้นตาก็ร่วงลงมาบนโต๊ะ

เคร้ง!

เสียงแฟลชไดรฟ์กระทบพื้นโต๊ะดังสนั่นไปทั้งหัวใจของภีม ความเงียบปกคลุมห้องเรียนไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะตามมาเหมือนพึ่งตื่นจากฝันร้าย

“...อยู่ในนั้นจริงๆ ด้วยว่ะ”

ภีมมองวัตถุชิ้นนั้นนิ่งๆ ความรู้สึกมันไม่ใช่ความตกใจ แต่มันคือความ ‘ชา’ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังฉายหนังม้วนเดิมซ้ำอีกครั้ง

“ไม่ใช่ของผม” ภีมพูดสั้นๆ เสียงเรียบสนิท แต่มันกลับฟังดูไร้น้ำหนักเหลือเกินเมื่อเทียบกับหลักฐานที่วางเด่นหราอยู่ตรงหน้า

การมาถึงของธันวา

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะพังทลาย ธันวาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ภีมจำได้ดีมาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาล เขาเห็นภาพทุกอย่าง... เห็นของกลาง เห็นคนรุมล้อม และเห็นสายตาที่ไร้ทางสู้ของภีม

ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาทันที ‘เหตุการณ์แบบนี้... อีกแล้วเหรอ?’

ใจหนึ่งธันวาอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เพราะหลักฐานมัน ‘ชัดเจน’ จนแทบไม่ต้องตั้งคำถาม แต่อีกใจกลับนึกถึงคำพูดของภีมในคืนนั้น... คำว่า “ผมไม่ได้ทำ” ที่วนเวียนอยู่ในหัว

ธันวาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าภีม แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวด้วยความสับสน เขาจ้องลึกเข้าไปในตาของคนที่ยืนนิ่งเป็นหิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำแต่ชัดเจนทุกคำ

“มันเป็นของนายไหม... ภีม?”

ภีมไม่ตอบ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาธันวา ความเงียบของเขาในครั้งนี้ไม่ใช่การยอมรับผิด แต่มันคือความเหนื่อยหน่ายต่อโลกที่ตัดสินคนด้วยตาเปล่า... และเขากำลังรอว่าครั้งนี้ ธันวาจะทำลายความเชื่อใจของเขาลงเป็นรอบที่สองหรือเปล่า

การปะทะด้วยความเงียบ

“ไม่ใช่”

คำตอบสั้นๆ หลุดออกมาจากปากของภีม มันแผ่วเบาแต่กลับชัดเจนในความรู้สึกท่ามกลางเสียงจอแจที่เงียบกริบลงทันตา เขาไม่ได้ขยายความ ไม่ได้ตีโพยตีพาย และไม่ได้พยายามคว้าหลักฐานนั้นขึ้นมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แววตาของเขาทำเพียงแค่จ้องมองตรงไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... ผู้ชายที่เขาแอบหวังลึกๆ ว่าจะเป็น ‘ข้อยกเว้น’ ในชีวิตนี้

จุดตัดสินใจที่บิดเบี้ยว

ธันวายืนนิ่ง ขากรรไกรของเขาสั่นระริกเล็กน้อย ความสับสนในใจกำลังตีกันจนยุ่งเหยิง ภาพตรงหน้ามันชัดเกินไป ชัดจนเขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางวันแสกๆ

“งั้นอธิบายมาสิ...” ธันวาพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่ แต่กลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและ ‘ความผิดหวัง’ ที่ปิดไม่มิด “ถ้าบอกว่าไม่ใช่ แล้วของมันไปอยู่ในกระเป๋านายได้ยังไง?”

ภีมมองเห็นความไม่เชื่อใจที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น มุมปากของเขาหยักลึกขึ้นคล้ายจะยิ้มแต่มันกลับดูขมขื่นเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้ม

“ผมไม่มีอะไรต้องอธิบาย”

“ภีม!” ธันวาเผลอขึ้นเสียง “ถ้าไม่ได้ทำ... ก็พูดออกมาให้ชัดดิ พูดเหตุผลของนายมา!”

“ผมพูดไปแล้วว่าไม่ใช่ ถ้าความจริงที่ออกจากปากผมมันสู้ภาพที่คุณเห็นไม่ได้...” ภีมเว้นจังหวะ สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มมีความสั่นไหววูบหนึ่งที่ปลายนิ้ว “...ถ้าคุณคิดแบบนั้น ก็แล้วแต่คุณเถอะครับ”

เสียงกระซิบที่ฆ่าคนได้

บรรยากาศรอบข้างเริ่มกลับมาเดือดอีกครั้ง เสียงซุบซิบเริ่มหนาหูจนกลายเป็นเสียงด่าทอที่ไร้รูปร่าง

“ไม่อธิบายแปลว่ายอมรับป่ะวะ?”

“ก็เห็นกันอยู่ว่าอยู่ในเป้า ใครจะไปเชื่อว่าไม่ได้ทำ”

พีชญ์ที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาทำหน้าที่ ‘คนดี’ อีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปแตะแขนธันวาเบาๆ เป็นเชิงปราม “ธันวา... พอเถอะ อย่าทะเลาะกันเลยนะ เรื่องมันจะไปกันใหญ่ เดี๋ยวเราเอาของคืนมาก็จบแล้ว ภีมเขาอาจจะ... มีเหตุผลของเขาก็ได้”

คำพูดที่ดูเหมือนจะช่วย แต่กลับเป็นการ ‘ตอกตะปู’ ฝาโลงให้ภีมอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะมันยิ่งตอกย้ำว่าภีมคือคนผิดที่ได้รับความเมตตาจากเหยื่อ

ทางเดินที่ไร้เสียงเรียก

ธันวาหลับตาลงแน่น ความคิดที่ว่า ‘ผมให้โอกาสนายแล้ว’ วนเวียนอยู่ในหัว เขาถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง เป็นระยะห่างที่บอกชัดว่าเขาได้เลือกข้างเรียบร้อยแล้ว

ภีมไม่ได้รอให้ใครมาไล่ เขาคว้าเป้าขึ้นมาพาดบ่า แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงอย่างทระนง แม้ว่าในใจจะพังยับเยินไม่มีชิ้นดี เขาเดินฝ่าวงล้อมออกไปโดยไม่หันกลับไปมองใครอีก แม้แต่คนที่เขาเคยคิดว่าจะเชื่อใจที่สุด

ความเจ็บปวดที่คุ้นเคย

ทางเดินยาวของคณะที่เคยดูสั้นกลับดูไกลสุดลูกหูลูกตา ภีมเดินคนเดียวท่ามกลางความเงียบที่ดังลั่นอยู่ในหัว

‘เหมือนเดิม... ทุกอย่างเหมือนเดิมเลย’

ความเจ็บปวดในชาติที่แล้ววิ่งกลับมาทักทายเหมือนเพื่อนเก่า แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เพราะเขาเลือกที่จะไม่ ‘ดิ้นรน’ อธิบายให้คนที่ไม่คิดจะเชื่อฟัง

‘ครั้งนี้ผมจะไม่อธิบาย... เพราะผมรู้แล้วว่าความจริงที่ไม่มีใครต้องการฟัง มันก็แค่เสียงนกเสียงกา’

ค่ำคืนที่ต่างกัน

ในห้องพักที่มืดสลัว ภีมนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียง เขาไม่ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว เขากอดตัวเองไว้แน่น พยายามเตือนสติตัวเองด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ

“อย่ากลับไปอ่อนแอ... อย่ากลับไปหวังอะไรจากเขาอีก”

ในขณะที่อีกมุมหนึ่ง ธันวานั่งจ้องโทรศัพท์ที่ไร้การเคลื่อนไหว ภาพแววตาสุดท้ายของภีมก่อนเดินออกไปมันติดตาเขาจนสลัดไม่หลุด มันไม่ใช่แววตาของคนผิดที่โกรธขึ้ง แต่มันคือแววตาของคนที่ ‘หมดหวัง’

“ผมเห็นกับตา... มันต้องเป็นอย่างที่ผมเห็นสิ” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ลึกๆ ในใจกลับมีเสียงเล็กๆ ค้านขึ้นมาว่าเขากำลังทำพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

รอยยิ้มในเงามืด

ริมฝีปากบางของพีชญ์คลี่ออกเป็นรอยยิ้มขณะที่จ้องมองยอดแจ้งเตือนในกลุ่มแชตคณะที่กำลังรุมสับภีมอย่างสนุกปาก เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความสบายใจ

“รอบนี้... ชัดกว่าเดิมเยอะเลยนะภีม”

ตัดกลับมาที่ภีมที่ยืนมองกระจกในความมืด แววตาของเขานิ่งสนิทราวกับน้ำในสระที่ไร้ระลอกคลื่น

“สุดท้าย... คุณก็ไม่เคยเชื่อผมเลยจริงๆ”