APOKALIPSES NG ZOMBIE : ISANG TAONG PAGLILIGTAS의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 17

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Ang unang bumungad sa akin ay isang puting kisame na napakaliwanag, halos masakit sa paningin. Ilang saglit akong hindi gumalaw habang sinusubukang alalahanin kung nasaan ako at kung paano ako nakarating sa lugar na iyon.Ang huli kong natatandaan ay ang lihim na pintuan, ang kakaibang boses na narinig ko, at ang malamig na pakiramdam na para bang may nagmamasid sa bawat galaw ko.Agad akong bumangon.“Nasaan ako?”Tumingin ako sa paligid. Malinis ang silid, ngunit hindi ito katulad ng karaniwang kuwarto sa isang ospital. Ang mga dingding ay gawa sa makinis na metal, may maliliit na ilaw sa mga sulok, at may mga kagamitang hindi ko makilala sa isang mahabang mesa.Walang bintana. Walang orasan. Tanging mahinang ugong ng mga makina ang maririnig sa paligid.Napahawak ako sa aking sentido nang bahagyang sumakit ang aking ulo. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay, ngunit isang bagay ang malinaw sa akin—hindi ako dapat bast

Dahan-dahang humakbang si Elara papasok sa silid na nasa likod ng lihim na pintuan. Bawat yabag niya ay sinasabayan ng mahinang tunog mula sa sahig, samantalang ang malamig na hangin ay dumadampi sa kanyang balat. Hindi niya alam kung saan siya dinala ng pasilyong iyon. Ang tanging alam niya ay kailangan niyang malaman ang katotohanan tungkol sa lugar na kinaroroonan niya at sa mga lihim na matagal nang ikinukubli sa kanya.Maliwanag ang silid, ngunit kakaiba ang katahimikang bumabalot dito. Sa mga dingding ay may malalaking tabing na nagpapakita ng iba't ibang bahagi ng isang gusali. Mayroon ding mga makinang kumikislap at mga ilaw na tila patuloy na nagmamasid sa bawat sulok.Ngunit hindi ang mga kagamitang iyon ang unang nakatawag sa kanyang pansin.Sa gitna ng silid ay nakatayo ang isang lalaking matangkad, maayos ang tindig, at may matang tila sanay tumingin sa mga bagay na hindi nakikita ng karaniwang tao. Nakasuot siya ng maitim na kasuotan, at hindi man lamang nagbago ang kany

Hindi ang mga halimaw ang pinakamapanganib na kalaban ni Elara, kundi ang taong pinagkatiwalaan niya ng buhay ng kanyang mga kapatid.Habang nakatayo siya sa loob ng lihim na pasilidad, tila unti-unting gumuho ang lahat ng pinaniniwalaan niya. Ang lalaking nangakong tutulong sa kanya ay siya palang nagmaniobra sa bawat hakbang niya. Ginamit nito ang pagmamahal niya kina Kai at Jax upang makuha ang bagay na pinakamahalaga sa kanilang lahat—ang lunas sa Omega Virus.Napahawak si Elara sa kanyang noo. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang mga salitang binitiwan ng lalaki. Naalala niya ang pangakong ililigtas nito ang kanyang mga kapatid, ang susi na ibinigay sa kanya, at ang pag-asang naging dahilan upang ibigay niya ang lunas.Paano niya nagawang magtiwala nang ganoon kadali?Gusto niyang sisihin ang sarili. Kung naging mas maingat lamang siya, marahil ay hindi napunta sa kamay ng kalaban ang tanging pag-asang mayroon sila. Ngunit habang lumalalim ang kanyang pagsisisi, mas mal

Napaligiran na sila.Mula sa mga bintana ng lumang gusaling kanilang pinagtataguan, tanaw ni Elara ang napakaraming nilalang na nagkalat sa buong paligid. Sa ilalim ng madilim na kalangitan, animo'y mga aninong gumagapang ang mga ito, walang tigil sa paghahanap ng anumang buhay na maaari nilang masila. Ang ilan ay paikot-ikot sa bakuran, samantalang ang iba naman ay nagkukumpulan sa harap ng mga tarangkahan.Bawat daanan ay sarado. Bawat labasan ay nababantayan. Wala na silang matatakbuhan.Ang tanging kanlungan na lamang nila ay ang silid na kinaroroonan nila, ngunit alam nilang hindi rin magtatagal ang kanilang kaligtasan doon. Unti-unti nang nanghihina ang mga kandado ng mga pinto dahil sa paulit-ulit na pagsalpok ng mga nilalang. Bawat kalampag ay nagpapayanig sa buong gusali.Napaatras si Elara habang mahigpit na hawak ang kamay ni Jax. Hindi niya maipaliwanag ang takot na nararamdaman niya. Para bang anumang sandali ay maaari nang magwakas ang lahat.Huminga siya nang malalim, n