ท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

บทที่ 15ทาริคกัดฟันแน่น พยายามจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนเพื่อคว้าดาบและเสื้อเกราะ ทว่าแผลผ่าตัดที่แผ่นหลังเพิ่งเย็บไปได้ไม่กี่ชั่วโมงส่งผลให้กล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะจนเหงื่อกาฬผุดพรายหมับ!สองมือนุ่มของนับฝันวางทาบลงบนหัวไหล่หนา ออกแรงกดร่างกำยำของเขาให้นอนราบลงกับฟูกตามเดิม นัยน์ตากลมโตคู่นั้นทอประกายเด็ดเดี่ยวดั่งหินผา“อยู่นิ่งๆ ค่ะทาริค! แผลเย็บที่หลังของคุณยังไม่สมานดี ถ้าขยับรุนแรงแผลจะฉีกขาดจนตกเลือดในช่องอกได้นะคะ!”“แต่นั่นมันคนในเผ่าของข้านะนับฝัน!” ทาริคเอ่ยสุรเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีกานพลูประกายอบเชยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “พวกมันกำลังจะตายเพราะน้ำมีพิษ... ในฐานะผู้นำ ข้าจะนอนเฉยๆ อยู่ตรงนี้ได้อย่างไร!”“คุณมีหน้าที่รักษาชีวิตตัวเองให้หายดี เพื่ออยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้คนทั้งเผ่าค่ะ” นับฝันโน้มใบหน้าลงไปใกล้ สบตาเขาอย่างจริงจัง “ส่วนหน้าที่ต่อสู้กับสารพิษ... หน้าที่ชิงลมหายใจของชาวบ้านกลับคืนมาจากมัจจุราช เป็นหน้าที่ของฉันกับเลย์ลา! เชื่อใจฉันนะคะทาริค นอนพักรอฉันอยู่ที่นี่... สัญญาว่าจะนำชัยชนะกลับมาให้คุณ!”ทาริคมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ความเด็ดเดี่ยวและแววตาแน่

บทที่ 16เสียงสายน้ำตกธรรมชาติไหลรินกระทบโขดหินดังกังวานก้องเคล้าคลอไปกับสายลมอ่อนยามค่ำคืน โอเอซิสส่วนตัวของทาริคซ่อนตัวอยู่ลึกในหุบผาหินทราย ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์และสระน้ำแร่อุ่นธรรมชาติที่สะท้อนแสงจันทร์กระจ่างตา ไร้ซึ่งสายตาและเสียงรบกวนจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงม้าศึกหยุดยืนเล็มหญ้าอยู่ริมสระ ทาริคก้าวลงจากหลังม้าอย่างระมัดระวัง แม้แผ่นหลังจะยังมีผ้าพันแผล แต่การสมานตัวของเนื้อเยื่อที่ดีเยี่ยมทำให้เขาเคลื่อนไหวได้อย่างมั่นคง เขาเอื้อมมือขึ้นไปช้อนอุ้มร่างบางของนับฝันลงสู่อ้อมแขนอย่างนุ่มนวล“ทาริค... ที่นี่คือที่ไหนคะ สวยจังเลย...” นับฝันมองม่านน้ำตกและผิวน้ำประกายเงินด้วยความตื่นตาตื่นใจ“นี่คือตาน้ำศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวของสายเลือดอัล-ฟาฮัด” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู “มีเพียงผู้นำเผ่าและ... สตรีที่ข้าเลือกให้เป็นนายหญิงแห่งซาฮิลเท่านั้นที่จะได้ย่างกรายเข้ามาที่นี่”คำว่า ‘นายหญิงแห่งซาฮิล’ ทำเอาพวงแก้มเนียนของนับฝันร้อนผ่าว เธอหลบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายเสน่หา หัวใจเต้นระรัวเมื่อนึกถึงสัญญาที่เคยให้ไว้บนเตียงคนไข้เมื่อเช้าทาริคค่อยๆ วางร่างบางลงบนโขดหินเรียบริมสระน้ำ ก

บทที่ 17หลายชั่วโมงผ่านพ้นไปจนกระทั่งราตรีกาลอันแสนหวานคลี่คลาย แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าเหนือม่านน้ำตกโอเอซิสส่วนตัว เสียงนกทะเลทรายส่งเสียงกู่ร้องรับอรุณรุ่งที่แสนสดใส ลมยามเช้าพัดพากลิ่นไอดินชุ่มฉ่ำและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยรวยรินบนเตียงกว้างปูพรมเปอร์เซียสีแดงเลือดนก ทาริคตื่นขึ้นมาก่อนตั้งแต่เช้าตรู่ ร่างสูงกำยำนอนตะแคงข้าง เท้าแขนมองใบหน้าหวานยามหลับใหลของหมอนับฝันด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสงบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนมือหนาสากค่อยๆ เกลี่ยปอยผมสีช็อกโกแลตเข้มที่ปรกหน้าผากเนียนออกอย่างแผ่วเบา โน้มริมฝีปากลงจุมพิตที่พวงแก้มแดงระเรื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนสะอาดสะอ้านที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอราวกับกลิ่นเกสรดอกไม้ต้องหยาดน้ำค้าง“อือ~” นับฝันขยับตัวตื่นเบาๆ เปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบถี่ๆ รับแสงแดดอุ่น เมื่อเห็นใบหน้าคมคายของคนรักหมาดๆ อยู่ในระยะประชิด ใบหน้าหวานก็พลันแดงซ่านจนถึงใบหู“ตื่นแล้วหรือ... เมียของข้า” ทาริคกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม สุรเสียงทุ้มหวานซึ้ง“ทาริค... อย่าล้อสิคะ -///-” นับฝันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคางด้วยความเอียงอาย ภาพความเร่าร้อนเมื่อค่ำ

บทที่ 18สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านผืนทรายกว้างใหญ่ หอบเอาความเย็นเยียบมาปะทะผิวกาย ทว่าในอ้อมแขนแกร่งของชีคทาริคที่โอบกระชับเอวคอดของหมอนับฝันไว้บนหลังม้าซัลฟาร์ กลับอบอุ่นราวกับมีกองไฟสุมอยู่แนบชิดซัลฟาร์ก้าวเท้าทะยานขึ้นสู่ยอดเนินทรายที่สูงที่สุดของโอเอซิสซาฮิลอย่างมั่นคง ผืนทรายสีทองทอดยาวสุดลูกหูลูกตาใต้ฟากฟ้าสีครามเข้มระยิบระยับไปด้วยดวงดาวนับล้านดวง ราวกับมีใครนำเพชรเม็ดงามมาหว่านไว้ทั่วสรวงสวรรค์“ถึงแล้ว” สุรเสียงทุ้มกระซิบข้างหู ชายหนุ่มรั้งบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะตวัดตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่วทาริคยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นมารับร่างระหงของนับฝันลงมา มือหนาประคองเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ปลายเท้าของเธอแตะผืนทรายเย็นเฉียบ แต่กลับอุ้มเธอเดินตรงไปยังพรมเปอร์เซียผืนหนาที่เขาให้คนนำมาปูลาดเตรียมไว้ล่วงหน้า“ทาริคคะ... ปล่อยฉันลงเดินเองก็ได้ค่ะ” นับฝันเอ่ยท้วงเบาๆ ใบหน้าหวานซับสีเลือดฝาดใต้แสงจันทร์“ทรายตอนกลางคืนมันเย็น... เท้าของเจ้าบอบบางขนาดนี้ ข้าไม่อยากให้ความเย็นกระทบผิวเจ้า” ทาริควางเธอลงบนพรมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง ดึงผ้าคลุมขนสัตว์ผืนอุ่นมาโอบคลุมไ

บทที่ 19แสงอรุณสีทองสาดส่องลงมากระทบโดมศิลาโบราณอันโอ่อ่ากลางค่ายซาฮิล เสียงกลองศึกและเขาสัตว์ส่งสัญญาณดังกึกก้องกังวานไปทั่วหุบเขา บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของการประชุมใหญ่สภาผู้นำเจ็ดชนเผ่าแห่งทะเลทรายภายในกระโจมศิลา เสาหินทรายสลักลวดลายโบราณตั้งตระหง่านค้ำยันหลังคาสูง ผู้อาวุโสและตัวแทนจากทั้งเจ็ดชนเผ่าในชุดคลุมพิธีการสีขาวบริสุทธิ์ขลิบดิ้นทองนั่งล้อมรอบลานหินทรงกลมด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและทรงอำนาจ โดยมีปู่การิมผู้อาวุโสสูงสุดผู้มีหนวดเคราสีขาวยาวนั่งอยู่ตรงหัวแถวทาริคในชุดคลุมผู้นำเผ่าสีกากีเข้มขลิบลายสัมฤทธิ์สง่างาม ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในห้องโถง โดยมีหมอนับฝันเดินเคียงข้างอย่างผึ่งผาย แพทย์สาวสวมชุดคลุมสุภาพสีน้ำตาลอ่อน มีจี้สร้อยรูปดาวแปดแฉกมรดกประจำตระกูลอัล-ฟาฮัดทอประกายระยับอยู่ตรงกลางลำคอระหงสายตานับสิบคู่ของเหล่าผู้นำชนเผ่าจับจ้องมาที่นับฝันเป็นจุดเดียว มีทั้งสายตาเคลือบแคลง สงสัย และต่อต้านอย่างเปิดเผย“ท่านชีคทาริค...” ผู้อาวุโสแห่งเผ่าอูฐทางทิศใต้ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ท่านเรียกประชุมสภาด่วนเพื่อสิ่งใด หรือเพื่อจะแจ้งให้พวกเราทราบว่าท่านกำลั