บทที่ 5“หมอนับฝัน! มีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดอยู่ในกล่องปลอดเชื้อค่ะ!” ขวัญข้าวตะโกนฝ่าเสียงอึกทึกภายนอกกระโจม มือทั้งสองข้างที่ถือถาดสแตนเลสสั่นเทาจนเครื่องมือกระทบกันดังกริ๊ก“ขวัญ หายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติก่อน!” นับฝันสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพลางสวมถุงมือยางปลอดเชื้ออย่างว่องไว สายตามองกราดยังร่างของเด็กชายตัวน้อยที่นอนเกร็งกระตุกอยู่บนโต๊ะสนาม“ริมฝีปากกับปลายเล็บเขียวคล้ำหมดแล้วค่ะหมอนับฝัน ออกซิเจนในเลือดลดฮวบลงเหลือไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!” แพทย์หญิงเลย์ลารายงานพลางบีบกระเปาะแอมบูแบ็กช่วยหายใจ ทว่าลมแทบไม่สามารถผ่านลงสู่ปอดได้เลย“หลอดลมส่วนบนบวมปิดสนิทจากฤทธิ์สารพิษเฉียบพลัน ใส่ท่อช่วยหายใจทางปากไม่ได้แล้ว” นับฝันใช้นิ้วชี้คลำหากระดูกอ่อนไทรอยด์และคริคอยด์บนลำคอเล็กๆ อย่างแม่นยำ “ต้องทำหัตถการเจาะคอฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!”“เจาะคอเหรอคะคุณหมอ!” ขวัญข้าวเบิกตากว้าง“ใช่ ถ้าช้ากว่านี้อีกสามนาที สมองของเด็กจะขาดออกซิเจนจนเสียชีวิต”ตึง! ตึง!เสียงก้อนหินขนาดใหญ่ลอยละลิ่วเข้ามากระทบผนังผ้าใบกระโจมพยาบาลด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกู่ร้องตะโกนก่นด่าของเหล่านักรบชนเผ่าเบดูอินที่ยังคงเข้าใจผิด“พวกน
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-24
เข้าสู่ระบบ
