Alle Kapitel von ท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ: Kapitel 21 – Kapitel 30

บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มสองคนตึงเครียดจนแทบระเบิด“พอก่อนเถอะค่ะทั้งสองคน!” ขวัญข้าวรีบวิ่งแทรกตัวเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์ พยาบาลสาวรีบดึงแขนนับฝันลงจากหลังม้าแล้วดึงตัวถอยออกมา “หมอนับฝันเหนื่อยมาทั้งคืนแล้วค่ะ รีบพาไปตรวจร่างกายและพักผ่อนในกระโจมพยาบาลก่อนดีกว่านะคะ เชิญค่ะหมอนับฝัน!”นับฝันส่งสายตาขอโทษให้ดนัยน์ ก่อนจะหันไปสบตาทาริคแวบหนึ่งแล้วยอมเดินตามขวัญข้าวเข้าไปในกระโจมพยาบาลดนัยน์มองตามแผ่นหลังของนับฝันไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาสังเกตเห็นสายตาที่นับฝันมองทาริค... สายตาที่เต็มไปด้วยความผูกพันและห่วงหาอาทร ซึ่งเธอไม่เคยใช้มองเขาเลยตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาภายในกระโจมพยาบาลที่แยกเป็นสัดส่วน“ว้ายตายแล้วหมอนับฝัน!” ทันทีที่รูดม่านปิดสนิท ขวัญข้าวก็ปล่อยโฮออกมาเบาๆ พลางจับตัวนับฝันหมุนสำรวจรอบทิศ “ขวัญนึกว่าจะไม่ได้เจอหมออีกแล้ว พายุเมื่อคืนมันน่ากลัวมากเลย ติดอยู่ในถ้ำกับท่านชีคสองต่อสองทั้งคืน... เป็นยังไงบ้าง มีอันตรายอะไรไหม!”“ฉันปลอดภัยดีขวัญ ไม่ได้เป็นอะไรเลย มีแค่แผลที่เท้าโดนหินบาดนิดหน่อย แต่ทาริคทำแผลให้เรียบร้อยแล้วจ้ะ” นับฝันนั่งลงบนเตียงพยาบาลพลางปลดผ้าพันคอออกเพื่อเช

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะทาริค ฟังฉันก่อน...”“พอที!” ทาริคตวาดตัดบท ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ “ในสายตาของเจ้า... คำพูดของข้ามันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม!”เพล้ง!ทาริคคว้าวิทยุสื่อสารทุ่มลงกับพื้นหินจนแตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหันไปสั่งทหารด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความปรานี“คุมตัวเจ้าหนอนบ่อนไส้ไปกักบริเวณในกระโจมท้ายค่าย ห้ามใครเข้าพบเด็ดขาด! และสำหรับนาง... ส่งทหารเฝ้าหน้ากระโจมไว้ ยึดเครื่องมือสื่อสารทั้งหมด ห้ามนางก้าวออกจากกระโจมแม้แต่ก้าวเดียว!”“ทาริค! ปล่อยฉันนะ! ทาริค!” นับฝันตะโกนเรียกทั้งน้ำตา ทว่าร่างสูงกลับหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง……ตะวันคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ผืนทรายสีทองแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดดั่งทะเลเลือดภายในกระโจมพักของนับฝัน แพทย์สาวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนฟูกนอน หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อนึกถึงแววตาตัดพ้อของทาริค“หมอนับฝันคะ...” ม่านกระโจมถูกเปิดออกเบาๆ เลย์ลาและขวัญข้าวก้าวเข้ามานั่งเคียงข้าง“เลย์ลา... ขวัญ...” นับฝันปาดน้ำตา “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาโกรธ ฉันแค่ไม่อยากเห็นการประหารชีวิต...”“พวกเรารู้ค่ะหมอ” เลย์ลาลูบหลังปลอบโยน “และท่านพี่ทาริคเอ

“หมอนับฝันคะ ทางนี้มีคนโดนยิงที่ท้องสองคนค่ะ!” ขวัญข้าวร้องเรียกพลางช่วยเลย์ลาลากเปลสนามเข้ามาหลบใต้เงาหิน“พี่ดนัยน์ ตรวจวัดสัญญาณชีพคนแรกค่ะ ฉันจะดูแผลถูกยิงที่ช่องท้องเอง!” นับฝันสั่งการรวดเร็ว สวมถุงมือยางทันทีฟิ้ว! เคร้ง!กระสุนปืนสไนเปอร์เฉียดผ่านแนวหินเหนือศีรษะนับฝันไปเพียงคืบ สะเก็ดหินกระเด็นเฉียดแก้ม ทว่าแพทย์สาวกลับไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย เธอรีบทรุดตัวลงคุกเข่าข้างร่างของนักรบหนุ่มที่ถูกกระสุนเจาะเข้าที่ต้นขาและช่องท้อง เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดรดผืนทราย“หมอ... ช่วยข้าด้วย... ข้ายังตายไม่ได้...” นักรบหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว“คุณจะไม่ตายค่ะ! แข็งใจไว้!” นับฝันปลอบประโลมเสียงหนักแน่น “ขวัญ ส่งสายรัดห้ามเลือดกับผ้าก๊อซก้อนใหญ่มาเร็วเข้า!”“นี่ค่ะหมอนับฝัน!” ขวัญข้าวส่งอุปกรณ์ให้อย่างรวดเร็ว มือไม่สั่นอีกต่อไป“พี่ดนัยน์ ช่วยกดเส้นเลือดใหญ่ตรงขาหนีบไว้ค่ะ!” นับฝันสั่งการเฉียบขาด สองมือรัดสายทูนิเกต์และอัดผ้าก๊อซห้ามเลือดอย่างแม่นยำ “ความดันเจ็ดสิบสี่สิบ รีบเปิดเส้นให้น้ำเกลือด่วน!”“เปิดเส้นเลือดสำเร็จแล้วครับนับฝัน!” ดนัยน์ช่วยบีบถุงน้ำเกลือเร่งความเร็ว “ชีพจรเริ่มกลับมาแล้ว!”ท่ามก

กริ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากชนวนระเบิด เวลาในการระเบิดเหลือไม่ถึงสองวินาที!ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น... ไม่มีเวลาให้วิ่งหนี และไม่มีที่กำบังใดๆ ให้กระโดดหลบได้ทัน!สัญชาตญาณแห่งความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าชีวิตของตนเองผลักดันให้ทาริคตัดสินใจในเสี้ยววินาที“ทาริค อย่านะ!” นับฝันกรีดร้องเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเขาหมับ!ทาริคไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างสูงกำยำดั่งหินผาใช้สองแขนแกร่งรวบร่างบอบบางของนับฝันลงกับพื้นทราย ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดโถมเข้ากอดคลุมร่างของเธอไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างสีสัมฤทธิ์และชุดเกราะศึกถูกใช้ต่างโล่กำบังระเบิด โดยเอาใบหน้าและลำตัวของเธอซุกไว้ใต้แผ่นอกของเขาอย่างแน่นหนาที่สุด!“ทาริค! อย่าเอาตัวมาบังฉัน! ปล่อยฉันนะทาริค!” นับฝันพยายามดิ้นรนและผลักไส ทว่าอ้อมกอดของเขากลับแน่นหนาราวกับโซ่ตรวนเหล็กกล้า“อยู่นิ่งๆ... หลับตานับฝัน...” สุรเสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหูเธอเป็นครั้งสุดท้ายตูมมมมมมมมมม!เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบผา เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกท่วมทะยานสู่ท้องฟ้า พร้อมกับสะเก็ดระเบิดเหล็กแหลมคมนับสิบชิ้นที่พุ่งฉีกกระชากชุดเ

ปลายคีมโลหะจับยึดสะเก็ดระเบิดเหล็กแหลมคมไว้มั่นคง นับฝันกลั้นหายใจ แล้วค่อยๆ ดึงมันถอยรอยแยกเนื้อเยื่อออกมาทีละเศษเสี้ยววินาทีกริ๊ก...สะเก็ดระเบิดเหล็กเปื้อนเลือดความยาวเกือบสองนิ้วถูกคีบหลุดออกมาจากแผ่นหลังของชีคหนุ่มได้สำเร็จจนหมดจด!เคร้ง!นับฝันทิ้งชิ้นส่วนมรณะลงในถาดสแตนเลส “จี้ไฟฟ้าห้ามเลือดด่วน! เริ่มเย็บปิดชั้นกล้ามเนื้อ!”ดนัยน์และเลย์ลาช่วยกันกดซับเลือดและส่งไหมเย็บแผลให้นับฝันอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของนับฝันตวัดเย็บปากแผลชั้นในและชั้นนอกได้อย่างประณีตไร้ที่ติตลอดแนวยาวติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพเริ่มดังถี่ขึ้นและคงที่“ความดันขึ้นมาเก้าสิบหกสิบแล้วค่ะ! ออกซิเจนในเลือดเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ชีพจรกลับมาเต้นสม่ำเสมอแล้วค่ะคุณหมอ!” ขวัญข้าวส่งเสียงร้องออกมาทั้งน้ำตาด้วยความดีใจสุดขีด“พ้นขีดอันตรายแล้ว...” เลย์ลาถอนหายใจยาวพลางทรุดตัวลงพิงผนังเต็นท์นับฝันค่อยๆ วางคีมเย็บแผลลง สองขาของเธอหมดเรี่ยวแรงจนทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง น้ำตาที่กลั้นไว้เนิ่นนานพรั่งพรูออกมาอาบสองแก้มเนียน เธอซบหน้าลงกับฝ่ามือ ร่ำไห้ออกมาด้วยความโล่งอกอย่างที่สุดหมอดนัยน์เดินเข