All Chapters of เมียเสือพราน (แนวท้องได้): Chapter 1 - Chapter 10

‘สักวันลูกจะเจอพยัคฆาของตนเอง’ ‘แล้วเมื่อไรเหรอครับ’ หญิงสาวผู้งดงามเพียงยิ้มโศกแล้วหอมศีรษะอย่างรักใคร่ ‘สักวัน..แม่ไม่มีวาสนาได้คู่กับพยัคฆาแต่แม่เชื่อว่าลูกจะได้พบ…หากเติบใหญ่เมื่อไรต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้นะ แม่ขอโทษที่พาลูกออกไปไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้เกิดมาลำบากขนาดนี้’ ……………… เพียะ! เสียงตบใบหน้าดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะได้ล้มลงบนพื้นจากนั้นมือเท้ามากมายก็ช่วยกันรุมทำร้ายไม่ยั้งกระทั่งผ่านไปชั่วขณะหนึ่งคนเหล่านั้นจึงพากันเดินจากไปส่วนคนที่บาดเจ็บก็ค่อย ๆ ลุกยืนโซซัดโซเซไปตามทาง ‘พิกุล’ น่าจะชินชากับสิ่งที่ถูกกระทำบ่อยครั้งได้แล้วแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหวาดกลัว ทั้งที่มีสายเลือดของเจ้าบ้านแต่เพราะเกิดมาจากภรรยาที่เป็นคนรับใช้ ฐานะจึงไม่ใช่ลูกชายของ เศรษฐีแต่เป็นแค่เด็กรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น และสถานะต่ำกว่าทุกคนในบ้านหลังนี้ พิกุลค่อย ๆ เดินกลับไปที่ห้อง เปิดกล่องทำแผลเหมือนทุกวัน มองตนเองในกระจกที่ใบหน้ามีแต่รอยเขียวช้ำของเดิมยังไม่หายของใหม่ก็ซ้ำเติมอีกครั้ง พวกเขาบอกว่าตนเกิดมาจากขี้ข้าเป็นกาลกิณี มีแต่สร้างความอัปรีย์ให้แก่ตระกูลจึงพากันรุมทำร

“ตามล่าพวกมันให้หมด กล้ามากที่มาปล้นกู!!” เสียงสั่งการทรงอำนาจดังก้องไปทั่วบริเวณ ผู้พูดคือชายหนุ่มผิวคล้ำร่างกายใหญ่กว่าคนทั่วไป มีกล้ามเนื้อดั่งคนออกกำลังอย่างหนัก ใครมองต่างก็เกรงขามกันทั้งนั้นเขาคือเสือพราน…โจรป่าที่ทรงอิทธิพลและมีชื่อเสียง“อ๊ากกก ช่วยด้วย!”ปัง! ปัง!เสียงร้องและเสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง พิกุลรู้สึกเหมือนจะเป็นลม แม้จะถูกทำร้ายร่างกายบ่อยครั้งแต่ไม่เคยมาอยู่ในสถานการณ์เป็นตายแบบนี้ชายดังกล่าวเดินมายังของมีค่าที่ถูกวางอยู่บนเกวียนพวกเขาเพิ่งไปปล้นมาจากบ้านเศรษฐีใช้เวลาข้ามวันข้ามคืนถึงมาที่นี่และกว่าจะนำมันลงจากรถกระบะและต่อด้วยเกวียนเพื่อเข้าหมู่บ้านก็ยากเย็นพอแล้วแต่กลับมีพวกสวะมาปล้นกลางทางมันรู้ได้ยังไง…หนอนบ่อนไส้งั้นเหรอ“เฮ้ยพวกมึงที่เหลือกลับไปกับกู”“ครับ!”เกวียนที่บรรทุกของมีค่าออกเดินทางอย่างทุลักทุเล เพราะอยู่กลางป่ารถกระบะจึงไม่อาจเข้ามาได้ แม้จะลำบากแต่สำหรับพรานเขาพอใจเพราะปล้นครั้งนี้กวาดของมาจนหมดเซฟแม้จะมีคนคุ้มกันเดินทั่วบ้านแต่พวกเขาเคยเข้าออกหลายครั้งจึงย่อมรู้ช่องทางรู้ถึงขนาดว่ามีใครในบ้านบ้างพลันนึกถึงเด็กหนุ่มคนนั้นที่มักถูกรังแกอย

เขาเปิดประตูเข้าไปเพราะไม่ได้ล็อกทั้งยังเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย เพียงเดินเข้าด้านในกลิ่นดอกพิกุลก็ลอยมาแตะจมูกทันทีนักพรตเบิกตากว้างก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาไปทั่ว ไม่มีรูปภาพเจ้าของห้องแม้แต่น้อยแต่กลิ่นยังคงอบอวลแม้ไม่มากแต่เขาสัมผัสได้ดีกว่าคนทั่วไป“ท่านอาจารย์..”“วินัยลูกของเอ็งเป็นคนของเผ่าอะไร”“ครับ?”“บอกข้า!”“ผมไม่เข้าใจครับ..ว่าท่านหมายถึงอะไร”“เอ็งนี่มัน…ลูกของเอ็งมีกลิ่นของดอกไม้มันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าผกา”“เผ่า..ผกาคืออะไรครับ”“นี่เอ็งไม่รู้อะไรเลยรึ..แล้วแม่ของเด็กล่ะ”“ตายตั้งแต่เจ้านั่นยังเด็กแล้วครับ”“แม่เด็กชื่ออะไร”“ดาหลาครับ”“แล้วชื่อลูกเอ็งล่ะ”“พิกุลครับ”นักพรตเบิกตากว้างพลางมองใบหน้าวินัยนิ่งหากเดาไม่ผิดเขารู้แล้วว่าลางบอกเหตุที่เป็นลวดลายบนใบหน้าวินัยคืออะไร“เอ็ง..ซวยแล้ว..พยัคฆาคู่ผกา..อีกไม่นานมันจะกลับมาแก้แค้นเอ็ง!”………………พิกุลที่สลบไปฟื้นขึ้นมาพบว่าตนนอนอยู่ในห้องแห่งหนึ่งที่ทำด้วยไม้ แม้จะเก่าแต่ก็ถือว่าใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับห้องที่ตนใช้ซุกหัวนอนที่นี่ที่ไหน…ก่อนสลบได้ยินว่าให้นำมาขังคุกหรือที่นี่จะเป็นคุกอันที่จริงเขายังคิดว่าเหตุการ

“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา

การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ