LOGINShare
ตอนที่2
publish date:
2026-10-24 23:56:17ทั้งสองช่วยกันยกหีบไปไว้ในห้องเก็บตู้เซฟจากนั้นก็นั่งเฝ้าหน้าห้อง ซึ่งเรื่องเหล่านี้วันชัยไม่ได้บอกภรรยาและลูก เพราะทั้งสองคนนั้นไม่เชื่อในเรื่องลึกลับและหากบอกว่าได้นำพิกุลเข้ามาในบ้านย่อมไม่ยินยอม
“ท่านอาจารย์..คืนนี้ท่านอยู่กับผมได้ไหมครับ” “ไม่ได้…ข้าไม่อาจยุ่งเกี่ยวกับเคราะห์กรรมของคนอื่นมากเกินไป ครั้งนี้ถือว่าข้าช่วยมากแล้ว” วันชัยเม้มปากกำลังจะร้องไห้ เขาคือนักธุรกิจมือดีที่ไม่ไว้หน้าใคร ทั้งเอาเปรียบและวางอำนาจต่อผู้อื่นมากมาย แม้แต่ทำลายคู่แข่งด้วยวิธีสกปรกก็ทำมาหมดแล้ว แต่ตอนนี้กำลังร้องไห้เหมือนเด็กด้วยความกลัว กลางดึกในคืนนี้เงียบสงัดจนน่าใจหาย มีเพียงวันชัยที่นอนไม่หลับเขานอนคลุมผ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ได้แต่ภาวนาไปเรื่อยกระทั่งเผลอหลับไป ช่วงเช้ามาเยือนพร้อมกับชายที่หวาดกลัวได้ตื่นขึ้นมา เมื่อสำรวจร่างกายพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เบาใจแต่ไม่ทันได้มีความสุขนานประตูห้องก็ถูกเคาะดังต่อเนื่อง “คุณพี่ตื่นหรือยัง! คุณพี่คะ!” วันชัยย่นคิ้วจึงเดินไปเปิดประตูทันที เห็นพิมพ์ทองและปฐมายืนหน้าตาแตกตื่น “มีอะไรกัน” “เมื่อคืนมีโจรบุกเข้ามาค่ะ! เครื่องประดับฉันหายไปหมดเลย!!” “ของหนูด้วย! ของมีค่าในห้องเก็บตู้เซฟของเราก็หายไปหมด!” วันชัยเบิกตากว้าง รีบเดินไปดูแต่แล้วก็ชะงักเท้าแล้วหันไปถามอย่างสั่นกลัว “หีบอยู่หรือเปล่า” “หะ..หีบอะไรคะ” ปฐมาเอ่ยถามอย่างสงสัย “หีบในห้องนั้นไง มีไหม! “ “ฉันไม่เข้าใจว่าหีบอะไร คุณใส่ในห้องเก็บตู้เซฟเหรอ พวกเราเข้าไปไม่เห็นอะไรเลย” วันชัยตัวสั่นเทา หีบถูกขโมยไปงั้นเหรอแล้วจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้! “อึก!” พิกุลนอนขดตัวอยู่ในหีบด้วยท่าทางปวดชา เมื่อลืมตาตื่นและเห็นความมืด ร่างกายแทบขยับไปไหนไม่ได้ก็ตกใจกลัว คิดว่าน่าจะถูกขังอยู่ในกล่องบางอย่าง ขณะจะร้องเรียกให้คนช่วยกลับได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากด้านนอกจึงตัดสินใจมองผ่านรูที่ถูกเจาะ พรึบ ของเหลวบางอย่างสาดใส่มากะทันหันแต่เพราะปิดตาไว้ทันมันจึงเลอะส่วนหนังตาแทน กลิ่นคาวชวนอาเจียนเริ่มฟุ้งไปทั่วภายใน เลือด… พิกุลเริ่มรับรู้แล้วว่าข้างนอกกำลังเกิดเรื่องร้ายแรง เขาพยายามใช้มือดันด้านบนเพื่อที่จะหาทางหนีแต่มันกลับถูกล็อกแน่นหนา “อ๊ากกกก” เสียงร้องทรมานยังดังต่อเนื่องพร้อมกับเสียงกระสุนปืนและเสียงมีดฟาดฟันใส่เนื้อกระดูก พิกุลไม่เคยออกจากบ้านมาก่อนพออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็กลัวจนร้องไห้ ที่นี่ที่ไหน…ต้องไม่ใช่ที่บ้านแน่ ๆ ถูกทิ้งงั้นเหรอ ยิ่งคิดว่าถูกนายท่านทิ้งพิกุลก็ยิ่งร้องไห้ ทั้งที่มีสายเลือดเดียวกันต่อให้ไม่รักแต่จะไม่ผูกพันสักนิดเลยเหรอ แม่…พ่อเขาไม่มีวันรักเราจริง ๆ
Latest chapter
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่11
“ช่างเถอะยังไงนายก็ตีหน้าซื่ออยู่ดี...และการที่ฉันไว้ชีวิตนายย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน”พิกุลก็พยักหน้ารับขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว“นายต้องมาเป็นคู่ร่วมรักให้ฉัน..”คนฟังเบิกตากว้างมองอีกฝ่ายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลันใบหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะเป็นไข้ เขินอายคล้ายไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว”“ละ..ลืมอะไรเหรอครับ”“ลืมว่านายทำท่อนฉันเกือบหัก”จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็พลันปะทุเข้ามาในหัวจนทำให้พิกุลเริ่มจำคร่าว ๆ ได้จำได้ว่าตัวเองร้องคราง ถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง ขย่มเขาจนอีกฝ่ายบอกไม่ไหวนั่นสิ..เมื่อคืนร่างกายร้อน..คือสิ่งที่แม่บอกว่าเมื่อผกา..เจอพยัคฆา...“คะ..คุณพรานคือพยัคฆา..หรือเปล่าครับ”พรานเบิกตากว้าง มือคว้าจับแขนอีกฝ่ายบีบทันที“นายรู้ได้ยังไง! นายเป็นใคร!”“คือผม..”ก๊อก ๆ“หัวหน้าคะ ท่านยายมาขอพบค่ะ” เสียงของหญิงสาวด้านนอกพรานจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรสาหลานสาวแม่เฒ่ารวีพรานยังคงมองพิกุลนิ่งกระทั่งเสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาจึงจำใจเดินไปเปิดประตูและก็เห็นแม่เฒ่ายืนรออยู่โดยมีไม้เท้าค้ำไว้เขาแปลกใจเพราะปกติแม่เฒ่าจะไม่ขึ้นมาถึงหน้าประตูขน
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่10
“อึก”เจ็บ..ทำไมมันเจ็บและปวดตัวขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น อา...คงถูกทุบตีเหมือนเคยสินะ..แต่ทำไมถึงเจ็บรูก้นนักพิกุลลืมตาฉับพลันเห็นหลังคาสังกะสีเป็นอันดับแรกจากนั้นกวาดสายตามองรอบ ๆ และเรียบเรียงความคิดย้อนความทรงจำตั้งแต่ถูกยัดใส่หีบจากนั้นหลบหนีแถมยังขโมยทอง..หมีถูกฆ่าตายแล้วก็…จำไม่ได้..แต่ยังไงตอนนี้ต้องรีบหาทางหนี ต้องโดนฆ่าแน่เขารีบลุกจากเตียงแต่ก็ทรุดฮวบขาอ่อนแรง ขมวดคิ้วแปลกใจขณะมองเตียงว่าทำไมตนถึงได้มานอนที่นี่ได้ไม่เหมือนกำลังจะถูกจับขังเหมือนครั้งก่อนเลยแล้วทำไมร่างกายถึงปวดระบมหนักกว่าก่อนหน้านักโดยเฉพาะหัวเข่า หรือตอนถูกจับกลับมาจะถูกซ้อมหนักแต่จำไม่ได้เลยแต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้นเป็นพรานที่เดินเข้ามาทั้งสองสบตากันนิ่ง พิกุลใจเต้นระทึกเพราะครั้งนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่“ถะ..ถ้าจะฆ่า..ผมขอแบบไม่เจ็บปวดนะ”พรานก็อึ้งไม่คิดว่าประโยคแรกจากน้ำเสียงแหบ ๆ จะพูดแบบนี้เขาถึงกับหลุดหัวเราะพลางกอดอกมอง“อืม..จะฆ่าแบบไหนดีนะ”พิกุลที่นั่งทรุดพื้นยิ่งสั่นกลัว เขามองปืนที่เหน็บช่วงเอวแล้วเอ่ยบอก“ฆะ..ฆ่าผม..ด้วยนัดเดียวนะ..”พรานก็ย่อตัวลงนั่งแล้วจับคางอีกฝ่ายบีบ กำลังพิจารณาว่าเด็ก
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่9
การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่ 8
พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอยพรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่งไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน“อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!”มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง“หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…”เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้นแต่มันคือระบายความใคร่“อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ!พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่7
“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่6
แม้จะหนีออกมาได้แต่ถึงอย่างนั้นการออกจากป่าแห่งนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย พิกุลไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนแล้วกับการเดินหลงทิศทาง ถอนหายใจพลางนั่งลงพิงต้นไม้อาการที่ถูกทำร้ายยังไม่หายดีปวดระบมพอมาผสมกับการเดินทางในป่าที่วกวนจึงเหนื่อยล้าอย่างมากตอนนี้เริ่มเย็นแล้วรอบข้างน่ากลัวขึ้นทุกที เขาไม่เคยใช้ชีวิตกินนอนกลางป่ามาก่อนจึงยิ่งกลัวอีกขั้นแต่หากไม่ทำแบบนี้ต้องตายแน่นอนแกรกเสียงบางอย่างเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นมันกำลังเหยียบใบไม้ดังแกรกกรากไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรหรือคนพวกนั้นตามมาถึงที่นี่แล้ว พอคิดเช่นนั้นจากที่เหนื่อยล้าก็รีบวิ่งไปอีกทางไม่สนใจว่าทางด้านหน้าจะเริ่มมืดแต่ตอนนี้เขาเพียงวิ่งเท่าที่ทำได้“ฮากกกก”เสียงร้องของสัตว์ทำให้พิกุลพลันตัวแข็งทื่อฉับพลัน มันร้องคำรามและวิ่งตามมาเขาแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่คนแต่ต้องเป็นสัตว์ร้าย พอหันหลังไปมองก็เห็นหมีตัวใหญ่วิ่งตามมาเหงื่อบนร่างกายไหลชื้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงร้องของมันดังใกล้เรื่อย ๆ จนพิกุลร้องลั่นแข่งกันเขาจะถูกกินแล้ว!ปึก!“โอ๊ย!”ไม่รู้ว่าสะดุดสิ่งใดแต่นั่นก็ทำให้พิกุลล้มกลิ้งไถล ร่างกายกระแทกหลายส่วนจนเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพ
You May Also Like
อุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)
otata3.4K viewsท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 1
ลูกแกะขนปุย4.9K viewsมาเฟียคลั่ง(แค้น)รัก
ริตต้า6197.3K viewsหลงรักคุณพ่อของเพื่อน
กาสะลอง4.6K viewsเสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง
พิมพ์ใจ73 viewsตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor)
PR Star Ploy366 viewsวุ่นรัก วิวาห์อลวน
ลลินลัน718 viewsDear Senior the Series รุ่นพี่ที่รัก คู่กัด
ภัทรธิดา / Cosmos112547195 views
