LOGINShare
ตอนที่ 8
publish date:
2026-10-28 20:57:05พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้
“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอย พรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่ง ไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน “อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!” มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง “หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…” เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้น แต่มันคือระบายความใคร่ “อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ! พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตามมาติด ๆ เสียงครางของทั้งคู่ดังระงมทั่วบริเวณจากนั้นตามมาด้วยเสียงหายใจหอบหนักด้วยความเหน็ดเหนื่อยแต่ผกาที่ร่างกายเร่าร้อนครั้งเดียวจะพอได้อย่างไร “อีก..เอาอีก..” คนฟังพลันแข็งอีกหนเขาจับคนใต้ร่างพลิกให้อยู่ในท่าคุกเข่าแล้วสอดใส่เข้าออก เดิมเข่าทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บจากท่านี้มาก่อนหน้าแล้วแต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครสนใจ ความต้องการกลบความเจ็บปวดส่วนอื่นจนหมด สองมือของพิกุลกำดินแน่น ทุกครั้งที่ถูกกระแทกตัวเขาแทบจะลอยเหนือพื้น แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกสะใจจนต้องเอี้ยวคอหันไปมองและเป็นจังหวะที่พรานใช้มือจับใบหน้าแล้วก้มมาจูบอย่างดุเดือด ลิ้นตวัดรัดจนเหมือนกับว่ามีชีวิต พรานกำลังสอนเชิงให้คนที่เพิ่งเคยครั้งแรกและนั่นก็ทำให้เหมือนจะหมดลมจนแขนอ่อนแรง เมื่อคนตัวใหญ่เห็นจึงตัดสินใจเปลี่ยนท่าอีกครั้ง พลิกกลับมาอุ้มเข้าลำตัวแล้วลุกยืนทั้งที่แท่งเนื้อยังคาอยู่ “ซี๊ดดด ท่านี้มัน..มันลึก..” “ชอบไหม” พิกุลตัวสั่น ร้องไห้อย่างหนักหน่วงไม่รู้ว่าเจ็บหรือสุขเกินไป “ชะ..ชอบ..” “นายร้อนแรงไม่เบา..จู่ ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ฮึหรือต้องการให้ฉันยกโทษให้เลยยั่วยวน…แล้วกลิ่นดอกพิกุลมาจากไหน..” “...ร่างกายมันต้องการเอง” พรานไม่มีทางเชื่อ เขาพาอีกฝ่ายเดินไปเรื่อย ๆ ทั้งยังกระแทกไปด้วยจนพิกุลถึงกับอ้าปากค้างเพราะจุกจากนั้นแผ่นหลังพิงต้นไม้ใหญ่พร้อมกับท่อนเนื้อที่กระแทกเข้าออกอย่างรุนแรงอีกครั้ง สองมือคล้องคอของพรานเพื่อเป็นที่ยึดจับ หลับตาพริ้ม ปากก็ร้องไม่หยุด “จะ..ออกอีกแล้ว..ออกแล้ว!!” หยาดน้ำด้านหน้าไหลออกอีกหนแต่ด้านหลังไหลหลั่งมากกว่าจนพรานแปลกใจเพราะเขาไม่เคยเห็นผู้ชายหลั่งด้านหลังมาก่อนและยังเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกดีขนาดนี้ ซึ่งเกิดจากหัวขโมยแปลกหน้าที่มอบให้ “ฉันยังไม่เสร็จ” “อื้อ! แรง ๆ เลย…” พิกุลพยายามบดเบียดก้นจนแก่นกายด้านในเหมือนจะคั่งเลือดว่าเดิม “หึ! ฉันชอบนายจริง ๆ” พูดแล้วก็แทงไม่หยุดยั้งจนคนโดนทำถึงกับตาเหลือกใกล้หมดสติ สายตามองเบื้องหน้าที่พร่ามัว ทำไมจู่ ๆ ถึงทำอะไรแปลก ๆ กับชายน่ากลัวคนนี้ได้ ทำไม…หรือเพราะเขาจะเป็นพยัคฆาจริง ๆ
Latest chapter
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่11
“ช่างเถอะยังไงนายก็ตีหน้าซื่ออยู่ดี...และการที่ฉันไว้ชีวิตนายย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน”พิกุลก็พยักหน้ารับขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว“นายต้องมาเป็นคู่ร่วมรักให้ฉัน..”คนฟังเบิกตากว้างมองอีกฝ่ายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลันใบหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะเป็นไข้ เขินอายคล้ายไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว”“ละ..ลืมอะไรเหรอครับ”“ลืมว่านายทำท่อนฉันเกือบหัก”จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็พลันปะทุเข้ามาในหัวจนทำให้พิกุลเริ่มจำคร่าว ๆ ได้จำได้ว่าตัวเองร้องคราง ถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง ขย่มเขาจนอีกฝ่ายบอกไม่ไหวนั่นสิ..เมื่อคืนร่างกายร้อน..คือสิ่งที่แม่บอกว่าเมื่อผกา..เจอพยัคฆา...“คะ..คุณพรานคือพยัคฆา..หรือเปล่าครับ”พรานเบิกตากว้าง มือคว้าจับแขนอีกฝ่ายบีบทันที“นายรู้ได้ยังไง! นายเป็นใคร!”“คือผม..”ก๊อก ๆ“หัวหน้าคะ ท่านยายมาขอพบค่ะ” เสียงของหญิงสาวด้านนอกพรานจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรสาหลานสาวแม่เฒ่ารวีพรานยังคงมองพิกุลนิ่งกระทั่งเสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาจึงจำใจเดินไปเปิดประตูและก็เห็นแม่เฒ่ายืนรออยู่โดยมีไม้เท้าค้ำไว้เขาแปลกใจเพราะปกติแม่เฒ่าจะไม่ขึ้นมาถึงหน้าประตูขน
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่10
“อึก”เจ็บ..ทำไมมันเจ็บและปวดตัวขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น อา...คงถูกทุบตีเหมือนเคยสินะ..แต่ทำไมถึงเจ็บรูก้นนักพิกุลลืมตาฉับพลันเห็นหลังคาสังกะสีเป็นอันดับแรกจากนั้นกวาดสายตามองรอบ ๆ และเรียบเรียงความคิดย้อนความทรงจำตั้งแต่ถูกยัดใส่หีบจากนั้นหลบหนีแถมยังขโมยทอง..หมีถูกฆ่าตายแล้วก็…จำไม่ได้..แต่ยังไงตอนนี้ต้องรีบหาทางหนี ต้องโดนฆ่าแน่เขารีบลุกจากเตียงแต่ก็ทรุดฮวบขาอ่อนแรง ขมวดคิ้วแปลกใจขณะมองเตียงว่าทำไมตนถึงได้มานอนที่นี่ได้ไม่เหมือนกำลังจะถูกจับขังเหมือนครั้งก่อนเลยแล้วทำไมร่างกายถึงปวดระบมหนักกว่าก่อนหน้านักโดยเฉพาะหัวเข่า หรือตอนถูกจับกลับมาจะถูกซ้อมหนักแต่จำไม่ได้เลยแต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้นเป็นพรานที่เดินเข้ามาทั้งสองสบตากันนิ่ง พิกุลใจเต้นระทึกเพราะครั้งนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่“ถะ..ถ้าจะฆ่า..ผมขอแบบไม่เจ็บปวดนะ”พรานก็อึ้งไม่คิดว่าประโยคแรกจากน้ำเสียงแหบ ๆ จะพูดแบบนี้เขาถึงกับหลุดหัวเราะพลางกอดอกมอง“อืม..จะฆ่าแบบไหนดีนะ”พิกุลที่นั่งทรุดพื้นยิ่งสั่นกลัว เขามองปืนที่เหน็บช่วงเอวแล้วเอ่ยบอก“ฆะ..ฆ่าผม..ด้วยนัดเดียวนะ..”พรานก็ย่อตัวลงนั่งแล้วจับคางอีกฝ่ายบีบ กำลังพิจารณาว่าเด็ก
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่9
การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่ 8
พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอยพรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่งไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน“อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!”มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง“หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…”เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้นแต่มันคือระบายความใคร่“อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ!พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่7
“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่6
แม้จะหนีออกมาได้แต่ถึงอย่างนั้นการออกจากป่าแห่งนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย พิกุลไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนแล้วกับการเดินหลงทิศทาง ถอนหายใจพลางนั่งลงพิงต้นไม้อาการที่ถูกทำร้ายยังไม่หายดีปวดระบมพอมาผสมกับการเดินทางในป่าที่วกวนจึงเหนื่อยล้าอย่างมากตอนนี้เริ่มเย็นแล้วรอบข้างน่ากลัวขึ้นทุกที เขาไม่เคยใช้ชีวิตกินนอนกลางป่ามาก่อนจึงยิ่งกลัวอีกขั้นแต่หากไม่ทำแบบนี้ต้องตายแน่นอนแกรกเสียงบางอย่างเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นมันกำลังเหยียบใบไม้ดังแกรกกรากไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรหรือคนพวกนั้นตามมาถึงที่นี่แล้ว พอคิดเช่นนั้นจากที่เหนื่อยล้าก็รีบวิ่งไปอีกทางไม่สนใจว่าทางด้านหน้าจะเริ่มมืดแต่ตอนนี้เขาเพียงวิ่งเท่าที่ทำได้“ฮากกกก”เสียงร้องของสัตว์ทำให้พิกุลพลันตัวแข็งทื่อฉับพลัน มันร้องคำรามและวิ่งตามมาเขาแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่คนแต่ต้องเป็นสัตว์ร้าย พอหันหลังไปมองก็เห็นหมีตัวใหญ่วิ่งตามมาเหงื่อบนร่างกายไหลชื้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงร้องของมันดังใกล้เรื่อย ๆ จนพิกุลร้องลั่นแข่งกันเขาจะถูกกินแล้ว!ปึก!“โอ๊ย!”ไม่รู้ว่าสะดุดสิ่งใดแต่นั่นก็ทำให้พิกุลล้มกลิ้งไถล ร่างกายกระแทกหลายส่วนจนเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพ
You May Also Like
Villain with the blue flowers คุณนางร้ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
Piyachat1.9K viewsเมื่อผมแอ็บเป็นอัลฟ่าแต่ดันถูกสามีผีบ้าจับได้ซะงั้นOmegavers
นารา ร้อยเล่ห์2.8K viewsสาปรักบำเรอกาม (3P)
อินทิตา12.5K viewsปิ๊งรักคุณนักออกแบบ
Coffee Lemonade / Gemini Leo3.5K viewsโคตรหวงเมียเด็ก
A'vigetor1.1K viewsไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม
ศรีปุรัม มณีปุรัม247 viewsสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา434 viewsผัวเถื่อน
A'vigetor1.8K views
