ตอนที่7

“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”

“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว

“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”

พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไง

พรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..

พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่ม

พยัคฆา

พิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่ง

อีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่

พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ

“แค่ก ๆ ๆ”

พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมานจากบางสิ่ง ทั้งยังใช้มือขยุ้มที่เป้ากางเกงของตน

“…นายเป็นอะไร” แม้จะเอ่ยถามแต่ดวงตามองนิ่งแทบไม่กระพริบ ลำคอก็แหกผาก กลิ่นหอมนั้นแน่ชัดว่าเป็นดอกพิกุล

“ชะ..ช่วยที..ช่วย…”

พิกุลทนไม่ไหวเขาตัดสินใจลุกนั่งแล้วคลานไปกอดขาของพรานใช้ใบหน้าถูไถไปมาอย่างอ้อนขอ เขาต้องการในตอนนี้

พรานยังตกตะลึงต่อสิ่งที่เห็น เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังใช้วิธีการยั่วยวนเพื่อเอาชีวิตรอด ทั้งที่คิดว่าเป็นเด็กน่าสงสารแต่แท้จริงช่างร่านนัก

แต่กลิ่นหอมนี้ทำไมถึงแล่นเข้ามาในหัวเหมือนกำลังควบคุมสั่งให้จัดการทำลายพรหมจรรย์ของเด็กคนนี้เร็ว ๆ

“อย่ามายั่วยวนฉัน!” เขาผลักพิกุลจนหงายหลังแต่พิกุลก็ยังพยายามคลานมาหาด้วยท่าทางสั่นสะท้าน

“ช่วยผม...ผมอยากเป็นของคุณ…อึก! ไม่ไหวแล้ว…” มือถอดกางเกงตนเองออกจนเผยให้เห็นแก่นกายสีสวยแต่กลับมีน้ำบางอย่างสีใสไหลออกมาจากช่องทางด้านล่าง นิ้วของพิกุลก็สอดใส่เข้าไปเพียงหนึ่งเพราะยังไม่เคยจึงรับได้เพียงสิ่งเล็ก ๆ

พรานพลันตะลึงค้างเขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นแบบนี้ แต่แล้วกลับพบว่าจู่ ๆ ผิวหนังของตนก็มีลวดลายคล้ายเสือโคร่งโผล่ออกมาบางส่วนทั้งที่รอคอยมาทั้งชีวิตกลับไม่ปรากฏแต่ตอนนี้…

นี่มัน…เป็นไปได้ยังไง!

แต่ถ้าเป็นช่วงอื่นย่อมให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกายมากกว่านี้ ทว่าตอนนี้ช่างแม่งมันเขาต้องการทำลายพรหมจรรย์ดอกพิกุลหอมให้สิ้นซากโดยเร็ว!

“เข้ามา..เข้ามาเร็ว..” พิกุลนอนอ้าขากว้างขึ้น สองมือจับต้นขาเพื่อให้เห็นช่องทางที่กำลังมีน้ำไหลออกมา

พรานถกกางเกงตนลงเผยให้เห็นแก่นกายดั่งแขนที่สามเด้งโผล่ออกมา มันมีขนสีดำปกคลุมมองแล้วให้ความรู้สึกดิบเหมือนของสัตว์แต่พิกุลกลับยิ่งปรารถนา

ในเมื่อเด็กมันยั่วก็จัดการเสีย

และยิ่งกลิ่นหอมประหลาดนี้อีก..มันกำลังมัวเมาให้ปรารถนาแรงกล้า

นิ้วหนาสอดใส่ช้า ๆ เขารับรู้ถึงความคับแน่นและตอดรัดเป็นอย่างดี กลิ่นหอมกระจายไปทั่วบริเวณจนคนกระทำอดทนไม่ไหวเพิ่มนิ้วฉับพลันจนช่องทางแน่นเหมือนจะไม่สามารถนำสิ่งที่ใหญ่กว่านี้เข้าได้อีกแต่ถึงอย่างนั้นความใหญ่โตที่รอเข้าไปก็ไม่อาจข่มกลั้นได้

พรานจ่อส่วนหัวตรงรูเยิ้มจากนั้นค่อย ๆ กดเข้าไป

“อื้อ!!” ดวงตาของคนใต้ร่างเบิกกว้าง เขาไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน แม้ตอนนี้สมองจะเบลอและแสดงความต้องการแต่ยังเจ็บยังหวาดกลัว

“ฮึก..ก..จะ..เจ็บ..”

พอได้ยินเสียงสะอื้นพรานก็ยกยิ้ม

“แสดงละครเก่งไม่เบา”

“ฮึก..ฮือออ”

“ฉันจะทำช้า ๆ ก็แล้วกัน” พูดแล้วสอดใส่ทีละเล็กน้อยจนกระทั่งสุดลำและนั่นก็ทำให้พิกุลถึงกับอ้าปากค้างหายใจแทบไม่ออกเพราะมันทั้งใหญ่และยาวจนถึงภายในมดลูกของผกาซึ่งของพิกุลมีรูปร่างเป็นดอกพิกุลมันอยู่ลึกกว่าของผู้หญิงเสียอีกแต่ชายคนนี้กลับดันจนถึงโพรงได้

พรานก็แปลกใจเขารู้สึกเหมือนภายในกำลังดูดกลืน

ดีเหลือเกิน..ดีกว่าทั้งชายหญิงที่ตนเคยทำมาทั้งหมด

“อื้อ!! เจ็บ…ซี๊ดดด อย่าขยับ..อย่าขยับโดนตรงนั้น..อื้อ!”

เสียงร้องไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รำคาญแต่กลับเพิ่มอารมณ์มากกว่าเดิม พรานไม่สนแล้วว่าอะไรเป็นอะไรเขากำลังมัวเมากลิ่นหอมและหลงใหลกับร่างกาย น้ำเสียง ใบหน้า ทุก ๆ สิ่งมันทำให้คลั่ง!

ท่อนเนื้อกำลังถูกโอบตอดรัดโดยเฉพาะส่วนหัวที่เหมือนถูกสิ่งที่กระแทกโดนดูดรั้ง ทั้งตอนนี้ยังมีเสียงครางและความเย้ายวนเกินมนุษย์ล่อลวงอีก

“เห็นทีฉันคงต้องทำหลายน้ำแน่ ๆ”

พูดแล้วก็กระแทกเข้าออกเร็วขึ้นไม่สนใจสิ่งใดจนอีกฝ่ายอ้าปากค้างร้องไม่ออก หน้าท้องโป่งนูนจากการถูกความใหญ่โตกระแทกกระทุ้ง ส่วนพรานรู้สึกดีจนเหมือนจะขึ้นสวรรค์

พรานไม่ได้หลับนอนกับใครมาหลายสัปดาห์แล้วเพราะต้องวางแผนปล้นบ้านวินัยตอนนี้จึงมีอารมณ์อย่างมาก คิดแล้วก็พลิกตัวพิกุลให้อยู่ในท่าคุกเข่า

“ฉันจะรับนายมาเป็นเมียชั่วคราวก็แล้วกัน” พูดพลางจิกทึ้งเส้นผมของพิกุลให้หันหน้ามารับจูบแล้วบดขยี้อย่างดุดันริมฝีปากแตกจนเลือดออก ช่วงล่างก็ขยับไม่หยุด เขากระแทก…กระแทกจนพื้นดินที่รองรับช่วงเข่าของทั้งคู่เป็นหลุม

ในเวลานี้ใครจะต้านทานความต้องการของโจรป่าคนนี้ได้…