LOGINShare
ตอนที่4
publish date:
2026-10-24 23:57:53แต่ตอนนี้พิกุลนิ่งค้างไปแล้ว พรานหมดอารมณ์ทำอะไรต่อจึงสวมคืนดังเดิม
พิกุลคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว คงถูกฆ่าตายแน่ ๆ “นายบอกว่าถูกยัดใส่ในหีบงั้นเหรอ” “ครับ..มีคนใช้ยาสลบกับผม” “จะเชื่อได้แค่ไหน” “คือ…” พิกุลไม่รู้จะพูดยังไง ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาเป็นคนโง่ จึงอธิบายไม่ถูกและที่สำคัญตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคุยกับคนแปลกหน้ามาก่อน และยิ่งเป็นคนที่น่ากลัวจึงลนลานน่าสงสัย “หลักฐานคือ..หลักฐาน…” พรานจ้องมองอีกฝ่ายที่เหมือนกระต่ายหูตก กำลังสั่นน่าสงสาร ใบหน้าก็มีแต่รอยเขียวช้ำแต่เขาไม่ใช่คนที่จะเชื่อคนง่ายหรือใจอ่อนกับคนแปลกหน้า มือหนาพลันจิกทึ้งเส้นผมจ้องมองอย่างขึงขัง “นายรู้หรือเปล่าฉันเป็นใคร…” “ฮึก..ก..” “ฉันถาม! ไม่ได้ยินหรือไง!” “มะ..ไม่รู้..” “ฮึ!” พรานไม่ใส่ใจทึ้งเส้นผมพิกุลแล้วลากพาลงบันได เหล่าชาวบ้านที่ตั้งวงดื่มเหล้าพอเห็นเหตุการณ์ก็พากันมองอย่างสงสัย “หัวหน้าเกิดอะไรขึ้นครับ” “เจ้านี่ซ่อนตัวอยู่ในหีบใหญ่ใบนั้น” “อะไรนะครับ! มันทำอะไรหัวหน้าหรือเปล่า” “เปล่า…” พรานผลักพิกุลจนล้มแล้วสั่งการลูกน้อง “เอามันไปขังไว้ในคุก” โจ้เมื่อถูกสั่งก็รีบจับตัวพิกุลให้ลุกยืนแม้จะเป็นช่วงกลางดึกและแสงไฟในหมู่บ้านสลัวแต่ก็พอเห็นว่าเป็นใคร “หะ..หัวหน้า คน ๆ นี้คือ..” “เออ เอาไปขังไว้ก่อน” “ขังรวมกับไอ้พวกก่อนหน้าไหมครับ” พอพรานมองคนที่สั่นกลัวก็ส่ายหน้า “ขังคุกแยก” “ครับ” คนสั่งการครุ่นคิดเขาอยากรู้ว่าเด็กคนนี้มาดีหรือร้าย อาจถูกส่งตัวมาหลอกล่อก็เป็นได้พอตนถูกใจก็อาจหาโอกาสสังหาร หรือไม่ก็ถูกยัดใส่มาจริง ๆ แต่ด้วยสาเหตุอะไร แต่ตอนนี้พรานกลับรู้สึกสนุกและอารมณ์ดี ……….. “ท่านอาจารย์หะ..หีบหายไปแล้ว โจรมันขโมยไปจะเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” นักพรตนิ่วหน้าแต่ถึงอย่างนั้นก็ดีกว่าที่คิดมากเพราะมันเอาแค่ทรัพย์ไปไม่ได้เอาชีวิต “ไอ้โจรพวกนั้นฝ่าเข้ามาได้อย่างไรไม่รู้ ต้องชำนาญมาก แต่ยังดีที่ผมไม่เป็นไร” “ลูกเอ็งที่ถูกพาไปจะเอายังไง ทำใจได้รึ” “ไม่เป็นไรครับ ช่างมัน มันเป็นแค่…เด็กที่เกิดจากคนรับใช้..ผมไม่นับว่าเป็นลูกด้วยซ้ำ” นักพรตยังคงไม่วางใจ เพราะใบหน้าของวินัยยังคงหมองและมีลวดลายที่ชัดกว่าเดิม “พาข้าไปที่พักลูกคนนี้หน่อย” “เอ่อ…ได้ครับ” แม้จะรับคำแต่วินัยไม่เข้าใจว่าจะไปห้องของเด็กนั่นทำไม เมื่อไปถึงห้องเล็ก ๆ ที่สร้างอยู่โดดเดี่ยวก็ทำให้นักพรตถอนหายใจ เพราะมันย่ำแย่กว่าที่คิด สภาพเหมือนห้องเก็บของมากกกว่าจะอยู่ได้ ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ลูกตัวเองวินัยก็ใจร้ายได้ขนาดนี้ ถึงจะไม่รักแต่ไม่เกินไปหรือ แต่อย่างไรตนก็ไม่เกี่ยวข้องอยู่ดี
Latest chapter
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่11
“ช่างเถอะยังไงนายก็ตีหน้าซื่ออยู่ดี...และการที่ฉันไว้ชีวิตนายย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน”พิกุลก็พยักหน้ารับขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว“นายต้องมาเป็นคู่ร่วมรักให้ฉัน..”คนฟังเบิกตากว้างมองอีกฝ่ายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลันใบหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะเป็นไข้ เขินอายคล้ายไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว”“ละ..ลืมอะไรเหรอครับ”“ลืมว่านายทำท่อนฉันเกือบหัก”จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็พลันปะทุเข้ามาในหัวจนทำให้พิกุลเริ่มจำคร่าว ๆ ได้จำได้ว่าตัวเองร้องคราง ถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง ขย่มเขาจนอีกฝ่ายบอกไม่ไหวนั่นสิ..เมื่อคืนร่างกายร้อน..คือสิ่งที่แม่บอกว่าเมื่อผกา..เจอพยัคฆา...“คะ..คุณพรานคือพยัคฆา..หรือเปล่าครับ”พรานเบิกตากว้าง มือคว้าจับแขนอีกฝ่ายบีบทันที“นายรู้ได้ยังไง! นายเป็นใคร!”“คือผม..”ก๊อก ๆ“หัวหน้าคะ ท่านยายมาขอพบค่ะ” เสียงของหญิงสาวด้านนอกพรานจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรสาหลานสาวแม่เฒ่ารวีพรานยังคงมองพิกุลนิ่งกระทั่งเสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาจึงจำใจเดินไปเปิดประตูและก็เห็นแม่เฒ่ายืนรออยู่โดยมีไม้เท้าค้ำไว้เขาแปลกใจเพราะปกติแม่เฒ่าจะไม่ขึ้นมาถึงหน้าประตูขน
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่10
“อึก”เจ็บ..ทำไมมันเจ็บและปวดตัวขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น อา...คงถูกทุบตีเหมือนเคยสินะ..แต่ทำไมถึงเจ็บรูก้นนักพิกุลลืมตาฉับพลันเห็นหลังคาสังกะสีเป็นอันดับแรกจากนั้นกวาดสายตามองรอบ ๆ และเรียบเรียงความคิดย้อนความทรงจำตั้งแต่ถูกยัดใส่หีบจากนั้นหลบหนีแถมยังขโมยทอง..หมีถูกฆ่าตายแล้วก็…จำไม่ได้..แต่ยังไงตอนนี้ต้องรีบหาทางหนี ต้องโดนฆ่าแน่เขารีบลุกจากเตียงแต่ก็ทรุดฮวบขาอ่อนแรง ขมวดคิ้วแปลกใจขณะมองเตียงว่าทำไมตนถึงได้มานอนที่นี่ได้ไม่เหมือนกำลังจะถูกจับขังเหมือนครั้งก่อนเลยแล้วทำไมร่างกายถึงปวดระบมหนักกว่าก่อนหน้านักโดยเฉพาะหัวเข่า หรือตอนถูกจับกลับมาจะถูกซ้อมหนักแต่จำไม่ได้เลยแต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้นเป็นพรานที่เดินเข้ามาทั้งสองสบตากันนิ่ง พิกุลใจเต้นระทึกเพราะครั้งนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่“ถะ..ถ้าจะฆ่า..ผมขอแบบไม่เจ็บปวดนะ”พรานก็อึ้งไม่คิดว่าประโยคแรกจากน้ำเสียงแหบ ๆ จะพูดแบบนี้เขาถึงกับหลุดหัวเราะพลางกอดอกมอง“อืม..จะฆ่าแบบไหนดีนะ”พิกุลที่นั่งทรุดพื้นยิ่งสั่นกลัว เขามองปืนที่เหน็บช่วงเอวแล้วเอ่ยบอก“ฆะ..ฆ่าผม..ด้วยนัดเดียวนะ..”พรานก็ย่อตัวลงนั่งแล้วจับคางอีกฝ่ายบีบ กำลังพิจารณาว่าเด็ก
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่9
การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่ 8
พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอยพรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่งไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน“อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!”มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง“หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…”เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้นแต่มันคือระบายความใคร่“อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ!พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่7
“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่6
แม้จะหนีออกมาได้แต่ถึงอย่างนั้นการออกจากป่าแห่งนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย พิกุลไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนแล้วกับการเดินหลงทิศทาง ถอนหายใจพลางนั่งลงพิงต้นไม้อาการที่ถูกทำร้ายยังไม่หายดีปวดระบมพอมาผสมกับการเดินทางในป่าที่วกวนจึงเหนื่อยล้าอย่างมากตอนนี้เริ่มเย็นแล้วรอบข้างน่ากลัวขึ้นทุกที เขาไม่เคยใช้ชีวิตกินนอนกลางป่ามาก่อนจึงยิ่งกลัวอีกขั้นแต่หากไม่ทำแบบนี้ต้องตายแน่นอนแกรกเสียงบางอย่างเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นมันกำลังเหยียบใบไม้ดังแกรกกรากไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรหรือคนพวกนั้นตามมาถึงที่นี่แล้ว พอคิดเช่นนั้นจากที่เหนื่อยล้าก็รีบวิ่งไปอีกทางไม่สนใจว่าทางด้านหน้าจะเริ่มมืดแต่ตอนนี้เขาเพียงวิ่งเท่าที่ทำได้“ฮากกกก”เสียงร้องของสัตว์ทำให้พิกุลพลันตัวแข็งทื่อฉับพลัน มันร้องคำรามและวิ่งตามมาเขาแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่คนแต่ต้องเป็นสัตว์ร้าย พอหันหลังไปมองก็เห็นหมีตัวใหญ่วิ่งตามมาเหงื่อบนร่างกายไหลชื้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงร้องของมันดังใกล้เรื่อย ๆ จนพิกุลร้องลั่นแข่งกันเขาจะถูกกินแล้ว!ปึก!“โอ๊ย!”ไม่รู้ว่าสะดุดสิ่งใดแต่นั่นก็ทำให้พิกุลล้มกลิ้งไถล ร่างกายกระแทกหลายส่วนจนเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพ
You May Also Like
ตัวร้ายคนนั้นถ้าเจ้าไม่ต้องการ...ข้าขอนะ
ดอกหญ้าของหมาเฒ่า4.1K viewsแฟนเด็กมันยั่ว
เจ้ามูนวูฟล์3.5K viewsThe bonding wings เสน่หาพันธะปีศาจ (Mpreg)
Glita3.1K viewsย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90
ต๋อง น่ะ2.3K viewsพิษราคะพันธนาการรักพระชายา
พิมพ์ใจ215 viewsS/W/Sบันทึกการรับใช้สไลม์ของพ่อมดผู้หนึ่ง
Navvip190 viewsปราบพยศคู่หมั้นตัวแสบ
พิมพ์ใจ72 viewsกลิ่นแก้วในสวนพลับ
Chanan432 views
