LOGINShare
ตอนที่9
publish date:
2026-10-28 20:57:27การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง
“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ” มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด “ผมจะ..อื้อ!!” เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้ ………………… “หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา “หลบไป” พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีก ใครจะกล้าถาม..ยกเว้น… “กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้ รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ “มันตายหรือยังคะ” แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึก ๆ ก็ไม่ชอบใจพิกุลอยู่ก่อนแล้วพวกเธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือภัยคุมคามต่อเหล่าบุรุษ “ยังไม่ตายแค่สลบ” “สลบเหรอครับ…โอ๊ะ ทำไมคุณถึงดูซีด ๆ บาดเจ็บตรงไหนเหรอครับ!” พอคนอื่นได้ยินก็รีบสังเกตและก็เห็นว่าหัวหน้าของตนดูซีดเซียวเหมือนถูกรีดพลังชีวิตไป ดูดี ๆ แล้วขาสั่น ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ร่างกายก็มีรอยขีดข่วน เด็กนี่มันสู้สูสีกับหัวหน้างั้นเหรอ “ไอ้เจ้านี่มันทำอะไรคุณครับ!” “เห็นว่าอ่อนแอแต่ร้ายกาจจริง ๆ! มาครับผมจะเอามันไปสั่งสอนเอง” คนพูดทำท่าจะอุ้มต่อแต่พรานเบี่ยงตัวหลบสีหน้าทะมึน “อย่าถูกตัวเขา” “เอ๊ะ..ครับ?” “ฉันจะจัดการเขาเอง” พูดจบพรานก็อุ้มพาไปยังทางบ้านของตนพอทุกคนเห็นก็เบิกตากว้าง ทำไมถึงอุ้มไปบ้านล่ะไม่นำมันไปขังเหรอ “หัวหน้าคะ จะพาคน ๆ นี้ไปไหนเหรอคะ” “บ้านฉัน” “ทำไมคะ! พามันไปขังคุกดีกว่าเดี๋ยวมันก็คิดแผนร้ายอีก” พรานมองคนในอ้อมกอดที่ยังหลับสนิทแล้วยิ้มเล็กน้อย “เดี๋ยวฉันปราบพยศเอง” พูดจบก็เดินจากไปท่ามกลางสายตาที่งุนงน ส่วนรำไพก็กระทืบเท้าตึงตังอยากจะกรีดร้องให้ลั่น เพราะเป็นโจรพรานย่อมเผชิญเรื่องร้ายแรงต่าง ๆ มามากมายต่อสู้กับผู้คนมาก็มากไล่ล่ากันเป็นวันเป็นคืนไม่เหน็ดเหนื่อยแต่ตอนนี้รู้สึกเข่าอ่อนจริง ๆ เขานั่งมองตัวต้นเหตุที่หลับสนิทท่าทางไร้พิษภัยไม่เหมือนช่วงที่ผ่านมาละโมบน้องชายของเขาไม่หยุดเหมือน ตายอดตายอยากมาจากไหน พรานปล่อยจนแทบไม่มีน้ำให้ไหลออกมา เขาแพ้แล้ว… “ฉันมีเซ็กซ์แพ้งั้นเหรอ...” คิดแล้วก็หัวเราะเพราะต้องเป็นฝ่ายนอนให้ขย่มอยู่หลายรอบจนถึงขั้นอยากวิ่งหนีแต่พอเห็นร่างกายที่ยั่วยวน ใบหน้าที่ต้องการตลอดเวลา แล้วใครจะทิ้งลง สายตามองผิวกายของตนที่ไม่มีลายเสืออีกแล้ว ตอนนั้นเขาถูกร่างกายนี้หลอกล่อจนมองข้ามเรื่องสำคัญไป หมู่บ้านนี้มีเชื้อสายพยัคฆาและตนนั้นมีสายเลือดที่เข้มข้นกว่าใคร ดังนั้นจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อกระตุ้นพลังแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจตื่น กระทั่ง… “ทำไมถึงมีลายขึ้นมาได้…พรุ่งนี้ค่อยไปถามแม่เฒ่าก็แล้วกัน” ……………….. ในขณะเดียวกันหญิงชราที่กำลังสวดมนต์พร้อมลูกประคำพลันลืมตาตื่นฉับพลัน “ผกา..ผกามาแล้วงั้นเหรอ…” “มีอะไรเหรอคะท่านยาย” “ผกาปรากฏแล้ว!” หญิงชราตกตะลึงและยิ้มกว้างเพราะจู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอม แม้จะไม่มีสายเลือดพยัคฆาเข้มข้นดั่งเช่นพรานแต่อย่างไรเธอก็คือแม่เฒ่าที่ได้เรียนรู้พลังพยัคฆาจากบรรพบุรุษมาบ้าง หลายสาวก็ตกตะลึงเช่นกัน “ผกาจริงเหรอคะ!” “ใช่ อยู่ในหมู่บ้าน” “ถ้าอย่างนั้นหนูรีบไปบอก..” “เดี๋ยวไม่ต้องรีบ” “ทำไมคะ” “ยายรู้สึกว่ากลิ่นนั้นอยู่ใกล้หัวหน้า” “เอ๊ะ…” หญิงชราพนมมือแล้วหลับตาอีกหน “พรุ่งนี้เราจะไปพบคน ๆ นั้นกัน”
Latest chapter
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่11
“ช่างเถอะยังไงนายก็ตีหน้าซื่ออยู่ดี...และการที่ฉันไว้ชีวิตนายย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน”พิกุลก็พยักหน้ารับขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว“นายต้องมาเป็นคู่ร่วมรักให้ฉัน..”คนฟังเบิกตากว้างมองอีกฝ่ายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พลันใบหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะเป็นไข้ เขินอายคล้ายไม่เคยเสียความบริสุทธิ์มาก่อน“เฮ้ย อย่าบอกนะว่านายลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว”“ละ..ลืมอะไรเหรอครับ”“ลืมว่านายทำท่อนฉันเกือบหัก”จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็พลันปะทุเข้ามาในหัวจนทำให้พิกุลเริ่มจำคร่าว ๆ ได้จำได้ว่าตัวเองร้องคราง ถูกสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง ขย่มเขาจนอีกฝ่ายบอกไม่ไหวนั่นสิ..เมื่อคืนร่างกายร้อน..คือสิ่งที่แม่บอกว่าเมื่อผกา..เจอพยัคฆา...“คะ..คุณพรานคือพยัคฆา..หรือเปล่าครับ”พรานเบิกตากว้าง มือคว้าจับแขนอีกฝ่ายบีบทันที“นายรู้ได้ยังไง! นายเป็นใคร!”“คือผม..”ก๊อก ๆ“หัวหน้าคะ ท่านยายมาขอพบค่ะ” เสียงของหญิงสาวด้านนอกพรานจำได้ดีว่าเป็นเสียงของรสาหลานสาวแม่เฒ่ารวีพรานยังคงมองพิกุลนิ่งกระทั่งเสียงนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาจึงจำใจเดินไปเปิดประตูและก็เห็นแม่เฒ่ายืนรออยู่โดยมีไม้เท้าค้ำไว้เขาแปลกใจเพราะปกติแม่เฒ่าจะไม่ขึ้นมาถึงหน้าประตูขน
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่10
“อึก”เจ็บ..ทำไมมันเจ็บและปวดตัวขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น อา...คงถูกทุบตีเหมือนเคยสินะ..แต่ทำไมถึงเจ็บรูก้นนักพิกุลลืมตาฉับพลันเห็นหลังคาสังกะสีเป็นอันดับแรกจากนั้นกวาดสายตามองรอบ ๆ และเรียบเรียงความคิดย้อนความทรงจำตั้งแต่ถูกยัดใส่หีบจากนั้นหลบหนีแถมยังขโมยทอง..หมีถูกฆ่าตายแล้วก็…จำไม่ได้..แต่ยังไงตอนนี้ต้องรีบหาทางหนี ต้องโดนฆ่าแน่เขารีบลุกจากเตียงแต่ก็ทรุดฮวบขาอ่อนแรง ขมวดคิ้วแปลกใจขณะมองเตียงว่าทำไมตนถึงได้มานอนที่นี่ได้ไม่เหมือนกำลังจะถูกจับขังเหมือนครั้งก่อนเลยแล้วทำไมร่างกายถึงปวดระบมหนักกว่าก่อนหน้านักโดยเฉพาะหัวเข่า หรือตอนถูกจับกลับมาจะถูกซ้อมหนักแต่จำไม่ได้เลยแต่แล้วเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้นเป็นพรานที่เดินเข้ามาทั้งสองสบตากันนิ่ง พิกุลใจเต้นระทึกเพราะครั้งนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่“ถะ..ถ้าจะฆ่า..ผมขอแบบไม่เจ็บปวดนะ”พรานก็อึ้งไม่คิดว่าประโยคแรกจากน้ำเสียงแหบ ๆ จะพูดแบบนี้เขาถึงกับหลุดหัวเราะพลางกอดอกมอง“อืม..จะฆ่าแบบไหนดีนะ”พิกุลที่นั่งทรุดพื้นยิ่งสั่นกลัว เขามองปืนที่เหน็บช่วงเอวแล้วเอ่ยบอก“ฆะ..ฆ่าผม..ด้วยนัดเดียวนะ..”พรานก็ย่อตัวลงนั่งแล้วจับคางอีกฝ่ายบีบ กำลังพิจารณาว่าเด็ก
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่9
การร่วมรักดั่งสัตว์ป่ารุนแรงตลอดคืน พรานนั้นทำจนเหน็ดเหนื่อยแต่อีกคนกลับไม่หยุดเขาขึ้นคร่อมแล้วขย่มด้วยตนเอง“ให้ตายสินายนี่มัน..ทำฉันยอมแพ้จริง ๆ”มือหนาจับแก้มก้นบีบพลางมองคนที่กำลังขย่มแก่นกายของตนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใบหน้าเหมือนกำลังเมาสิ่งเสพติด“ผมจะ..อื้อ!!”เสียงครางดังลั่นปลดปล่อยอีกหนแต่ความร้อนแรงยังไม่หยุดพวกเขาอยากทำมากกว่านี้…………………“หะ..หัวหน้า..เอ่อ…” ยามเฝ้าหน้าหมู่บ้านมองพรานที่ท่อนบนเปลือยเปล่าซึ่งในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กที่หลับสนิทถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อของเขา“หลบไป”พวกเขาได้แต่พยักหน้า เปิดทาง ทั้งที่หัวหน้าบอกว่าวางแผนเล่นไล่จับกับหัวขโมยแต่ทำไมถึงกลับมืดค่ำและกลับมาด้วยสภาพนี้อีกใครจะกล้าถาม..ยกเว้น…“กลับมาแล้วเหรอคะ..ฉันเป็นห่วงแทบ…” รำไพรีบวิ่งหน้าตาแตกตื่นมาหาเธอเฝ้ารอตลอดจนดึกดื่นพอเห็นพรานกลับมาก็เบาใจแต่เมื่อมองดี ๆ จะพบสิ่งผิดปกติ หากกระชากเสื้อที่ห่อตัวเด็กนี่จนหมดอาจเห็นร่องรอยที่เธอไม่อยากรับรู้รำไพเม้มปาก ไม่พอใจ“มันตายหรือยังคะ”แม้จะวางแผนการกันก่อนหน้าเพื่อจับตาดูว่าพิกุลจะไปพบใครแต่พอเห็นว่าเจ้าตัวขโมยทองไปด้วยจริง ๆ ก็โกรธกันมากโดยเฉพาะเหล่าสตรีที่ลึ
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่ 8
พิกุลรู้สึกหน่วง เสียวไปทั่วท้องน้อย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกใส่ร่างกายจะสั่นสะท้านปวดหนึบที่ช่องทางและแก่นกายใกล้จะปลดปล่อย ด้านหลังบีบรัดของพรานไว้จนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้“อื้อ! แรงกว่านี้..” สองมือที่โอบกอดแผ่นหลังจิกและข่วนจนเป็นรอยพรานที่อารมณ์กระเจิงพุ่งสูงเมื่อได้ยินพลันหัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เขาควบคุมแรงไม่ได้ ยิ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายที่แดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสายเห็นแล้วทั้งน่าสงสารและทำให้เกิดอารมณ์เหมือนภูเขาไฟคลั่งไม่เคยมีใครทำให้ของขึ้นขนาดนี้มาก่อน“อื้อ!! ใหญ่..อึดอัด!!”มือจับที่ท้องน้อยเพราะตอนนี้ความใหญ่โตของพรานกำลังโป่งพองมากขึ้นจากด้านใน มือหนาจับขาของพิกุลยกสูงจนก้นลอยเหนือพื้นแล้วกระแทกอย่างหนักหน่วง“หะ..หายใจ..ไม่ออก...ท่านี้มัน…”เข่าแทบแนบติดหน้าอกจากนั้นก็ถูกกระหน่ำใส่ไม่ยั้งเหมือนกับว่านำความโกรธทั้งหมดที่มีเพื่อกระแทกเข้าช่องทางระบายความแค้นแต่มันคือระบายความใคร่“อึก..” พรานกัดฟันเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วกลิ่นหอมทำให้บ้าคลั่งจนแทบจะกลายเป็นเสือ!พิกุลส่ายหน้าร้องบอกไม่ไหวจากนั้นปล่อยหยาดน้ำออกมาจากแก่นกายด้านหน้าและช่องทางด้านหลังจนชุ่ม พรานเห็นเช่นนั้นก็หลั่งในตา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่7
“ไม่มีใครสั่งผมทั้งนั้น..ผมแค่ต้องการหนีจากคุณ..ทองก็แค่เอาไว้ติดตัวถ้าผมมีเงินจะนำมาคืนแน่ ๆ”“ฮะ ๆ ๆ” พรานหัวเราะลั่นจนเหมือนจะกลายเป็นบ้า มือคว้าบีบเข้าที่ลำคอ คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอใครมันจะโง่ขนาดนี้ได้ พิกุลพยายามดึงมือที่บีบคอของตนให้ออกขาดิ้นพล่านเพราะทนไม่ไหว“พวกของนายอยู่ไหน! ถ้าไม่อยากตายก็บอกมา!”พิกุลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจแบบนี้ได้ยังไงแต่เขาไม่มีใคร..พ่อก็ทอดทิ้ง แม่ก็จากไปตั้งแต่เด็ก จะมีสิ่งที่เรียกว่าพรรคพวกได้ยังไงพรานที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ดิ้นใกล้ตายก็คิดว่าช่างถูกฝึกมาดีจริง ๆ แต่แล้ว..พิกุลรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็ร้อนขึ้นมาฉับพลันหัวใจเต้นแรงกว่าเดิม ตอนเด็กแม่เคยบอกว่าสักวันหากได้ชิดใกล้พยัคฆาจะมีอาการร้อนรุ่มพยัคฆาพิกุลเบิกตากว้างจ้องมองพรานนิ่งอีกฝ่ายคือพยัคฆางั้นเหรอ..เขาน่ะเหรอ! แต่ว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอาการอะไรเลยนี่พรานขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแปลกไปลมหายใจร้อนขึ้น ทั้งยังได้กลิ่นหอมประหลาดออกมาจากเจ้าตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกหลงใหลเผลอละมือออกจากลำคอ“แค่ก ๆ ๆ”พิกุลไอโขลกใหญ่จากนั้นนอนกระสับกระส่ายบิดเกลียวไปมา ใบหน้าเริ่มแดง หายใจแรง ท่าทางทรมา
เมียเสือพราน (แนวท้องได้) ตอนที่6
แม้จะหนีออกมาได้แต่ถึงอย่างนั้นการออกจากป่าแห่งนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย พิกุลไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนแล้วกับการเดินหลงทิศทาง ถอนหายใจพลางนั่งลงพิงต้นไม้อาการที่ถูกทำร้ายยังไม่หายดีปวดระบมพอมาผสมกับการเดินทางในป่าที่วกวนจึงเหนื่อยล้าอย่างมากตอนนี้เริ่มเย็นแล้วรอบข้างน่ากลัวขึ้นทุกที เขาไม่เคยใช้ชีวิตกินนอนกลางป่ามาก่อนจึงยิ่งกลัวอีกขั้นแต่หากไม่ทำแบบนี้ต้องตายแน่นอนแกรกเสียงบางอย่างเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นมันกำลังเหยียบใบไม้ดังแกรกกรากไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรหรือคนพวกนั้นตามมาถึงที่นี่แล้ว พอคิดเช่นนั้นจากที่เหนื่อยล้าก็รีบวิ่งไปอีกทางไม่สนใจว่าทางด้านหน้าจะเริ่มมืดแต่ตอนนี้เขาเพียงวิ่งเท่าที่ทำได้“ฮากกกก”เสียงร้องของสัตว์ทำให้พิกุลพลันตัวแข็งทื่อฉับพลัน มันร้องคำรามและวิ่งตามมาเขาแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่คนแต่ต้องเป็นสัตว์ร้าย พอหันหลังไปมองก็เห็นหมีตัวใหญ่วิ่งตามมาเหงื่อบนร่างกายไหลชื้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงร้องของมันดังใกล้เรื่อย ๆ จนพิกุลร้องลั่นแข่งกันเขาจะถูกกินแล้ว!ปึก!“โอ๊ย!”ไม่รู้ว่าสะดุดสิ่งใดแต่นั่นก็ทำให้พิกุลล้มกลิ้งไถล ร่างกายกระแทกหลายส่วนจนเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพ
You May Also Like
เมียโหด
A'vigetor1.9K viewsThreesome Summer ร้อนรัก พักร้อน
A'vigetor2.8K views(จบ)ผมอยากเป็นคุณชายไม่อยากเป็นแค่เด็กเลี้ยง (Mpreg, Yaoi)
LADY-ZOMBIE1.8K viewsคนของข้าใครกล้ามายุ่ง
Luffy.g3.5K viewsMy Ghost ผีในห้องนั้นของผม
Black Rose in the forest420 viewsThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา393 viewsข้าคือตัวร้ายในนิยาย
Tastsu13 viewsหวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นหมาก
พิมพ์ใจ109 views
